ตอนที่ 153

หลิวอวิ๋นเซียงเงียบไปครู่หนึ่ง "แล้วอย่างไร"

“ข้าไม่โกหกท่านแน่นอน ท่านให้ข้ายืม พรุ่งนี้ข้าจะคืนให้” หญิงสาวตบหน้าอก

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจ "เจ้าทำถุงเงินหาย ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ได้ ส่วนเรื่องยืมเงิน เจ้าจะยืมแบบนี้ไม่ได้ และไม่มีใครให้เจ้ายืมหรอก"

“แจ้งเจ้าหน้าที่ไม่ได้”

"ทำไมล่ะ"

“ข้าจะเปิดเผยที่อยู่ตัวเอง”

“...” นางก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าจะสมองมีปัญหา “เจ้าจะยืมเงินข้าไปทำอะไร”

เด็กสาวตาเป็นประกาย “คืนนี้ทะเลสาบเลี่ยนเยี่ยนจุดพลุ ข้าอยากจะเหมาเรือไปดู เอาอย่างนี้ ข้าชวนพี่สาวของไปดูด้วยกัน ถือว่าตอบแทนน้ำใจที่ให้ข้ายืมเงิน”

หลิวอวิ๋นเซียงพูดไม่ออก นางพูดตอนไหนว่าจะให้ยืมเงิน

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวตื่นเต้นมาก หลิวอวิ๋นเซียงก็ถูกนางล่อลวง อยากชมพลุที่ทะเลสาบเลี่ยนเยี่ยน

ริมทะเลสาบคนเยอะมาก นั่งบนเรือยังปลอดภัยหน่อย

พอไปถึงท่าเรือก็มีเรือจอดหลายลำ แต่พอถามกลับถูกเช่าไปหมด หลิวอวิ๋นเซียงกำลังจะพูดว่าช่างเถอะ แต่เด็กสาวเดินไปทางเรือลำใหญ่และหรูหราที่สุด

ใกล้จะถึงที่นั่น นางก็พาหลิวอวิ๋นเซียงไปซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่

“เจ้าคงไม่ได้อยากแอบขึ้นไปใช่ไหม” หลิวอวิ๋นเซียงเลิกคิ้ว

เด็กสาวพยักหน้า เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นเซียงสีหน้าไม่เห็นด้วยก็รีบอธิบาย "ไม่ต้องห่วง พ่อข้าเช่าเรือลำนั้นแล้ว"

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปที่เรือลำนั้น ด้านหน้าของเรือชายร่างสูงพกดาบห้อยที่เอว เหมือนกับองครักษ์ของตระกูลเศรษฐี

“พ่อข้าเป็นคนไม่ฟังเหตุผล อยากให้ข้าอยู่บ้านทั้งวัน แม้แต่ดูดอกไม้ไฟยังไม่พาข้าไปด้วย น่าเบื่อชะมัด” เด็กสาวพูดหน้ามุ่ย

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม ครอบครัวที่ร่ำรวยมักจะเข้มงวดกับบุตรสาวมาก เช่นเดียวกับนาง ก่อนแต่งงานแทบไม่ได้ออกไปข้างนอก น้อยจนนับนิ้วได้

ในเวลานี้ คนพายเรือคุยกับองครักษ์ ฉวยจังหวะพวกเขาเดินไปทางด้านหลัง สาวดึงหลิวอวิ๋นเซียง ตามมาด้วยจิ่นเยียนรีบก้มตัวปีนขึ้นไป

ห้องดอกไม้ด้านในใหญ่มาก หรูหรากว่าเมื่อมองจากภายนอก แต่พวกนางไม่กล้าดูนาน เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ ทั้งสามคนรีบซ่อนตัวในห้อง

ห้องนี้ไม่ใหญ่มาก ปูพรมขนแกะหนา วางโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะตั้งผลไม้และของว่าง

มีเตาไฟกลางห้องแต่ยังไม่ได้จุดไฟ

ด้านตะวันตกมีฉากกั้น ด้านในมีเตียง หน้าต่างบานใหญ่ฝั่งทิศใต้เปิดชมวิวทะเลสาบได้

เวลายังเช้าอยู่ เด็กสาวสังเกตเห็นว่าหลิวอวิ๋นเซียงท้องโต ใส่ใจให้นางนอนข้างในสักพัก