ตอนที่ 154

หลิวอวิ๋นเซียงก็ตกใจเหมือนกัน “องครักษ์เสื้อแพร?”

องครักษ์เสื้อแพรไม่ใช่องครักษ์ปกติทั่วไป ยิ่งไม่ใช่เฝ้าจวน สามารถทำให้องครักษ์เสื้อแพรปกป้องได้ มีแค่......

หลิวอวิ๋นเซียงอดไม่ได้ที่จะยื่นแขนนั่งตัวตรง มองทางเซียวเฟยอวี่ นางยังไม่รู้ตัวกำลังหยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นหนึ่งกินอยู่

เซียวเฟยอวี่ นามสกุลเซียว

เชื้อพระวงศ์ก็นามสกุลเซียว!

หลิวอวิ๋นเซียงกำลังจะเอ่ยปากถาม ในเวลานี้เองมีเสียงเคาะประตูจากข้างนอก นางรู้สึกหวั่นใจในทันที

ไม่เพียงแค่นาง เซียวเฟยอวี่ก็ตกใจจนสำลักแล้ว แต่นางกลัวถูกจับได้โดนดุ ส่วนทางหลิวอวิ๋นเซียงกลัวแพะเข้าปากเสือ กลัวตาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดูรีบร้อน คนหน้าห้องยังคุยอย่างสับสน “ทำไมถึงล็อกประตู?”

เหมือนมีอีกคนเดินเข้าไปเตะแต่เตะไม่ออก “ก่อนฝ่าบาทขึ้นเรือ จำเป็นต้องตรวจสอบทุกห้อง ชนประตูเถอะ”

เสียงนี้......

หลิวอวิ๋นเซียงใจสั่น ทว่าเซียวเฟยอวี่เร็วกว่านางวิ่งไปถึงหน้าประตูแล้ว ตะโกนหนึ่งประโยคจากช่องว่างประตู

“พี่เจ็ดข้าอยู่ข้างใน”

ข้างนอกเงียบลง เซียวเฟยอวี่หันไปทำท่าสบายใจได้กับหลิวอวิ๋นเซียง ยังชี้ข้างนอกพูดเสียงเล็กว่า “คนของข้า”

แต่ครู่ต่อมาประตูถูกเตะเปิดแล้ว โชคดีเซียวเฟยอวี่หลบเร็ว ไม่อย่างนั้นนางก็ถูกบานประตูอัดกระเด็นแล้ว

เหยียนมู่ยืนหน้าเข้มอยู่ข้างนอก

“มีโจรขึ้นเรือ ยังไม่รีบจับเขาเอาไว้”

เซียวเฟยอวี่ยังดึงสติจากการเตะนั้นไม่ได้ ตอนนี้ก็ตกตะลึง “พี่เจ็ดเป็นข้าเอง! น้องเก้า!”

เหยียนมู่มองนางหนึ่งครั้ง และสั่งคนข้างหลังต่อไปว่า “จับส่งเข้าคุกหน่วยสืบตงชางไต่สวน ให้นางสารภาพผู้สมรู้ร่วมคิดออกมา”

“ผู้สมรู้ร่วมคิดอะไร ข้าไม่มี ข้า…...” เซียวเฟยอวี่พูดอยู่ก็นึกถึงหลิวอวิ๋นเซียง แล้วอดมองนางไม่ได้

และในเวลานี้เหยียนมู่ก็พบว่าในห้องยังมีคนอื่น มองไปสีหน้าก็ชะงักไปในทันที

มีองครักษ์เสื้อแพรเข้ามาทำความเคารพเซียวเฟยอวี่ จากนั้นจับคนเอาไว้

“พวกเจ้าตาบอดกันหมดเรอะ ข้าเป็นองค์หญิงเก้า!”

“องค์หญิงเก้าล่วงเกินแล้ว!”

“รู้ว่าล่วงเกินข้าแล้ว ยังไม่รีบปล่อยมืออีก!”

“รีบนำตัวไป จับตัวเข้าคุก”

เซียวเฟยอวี่โมโหสุดขีด และกลัวเหยียนมู่จะทำร้ายหลิวอวิ๋นเซียง รีบอธิบายว่า “นางถูกข้าลากมาไม่รู้เรื่องอะไรเลย พี่เจ็ดท่านอย่าทำร้ายนาง......”

เสียงคนยังอยู่ แต่คนถูกลากไปแล้ว

องครักษ์เสื้อแพรอีกคนเข้ามาคิดจะจับหลิวอวิ๋นเซียง แต่เห็นเป็นคนท้องจึงไม่สะดวกลงมือ

“ออกไป” เหยียนมู่พูดเสียงเข้ม

“สองคนนี้เล่า?”