ตอนที่ 155

“ดังนั้นทั้งหมดนี้เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?” เหยียนมู่เยาะเย้ย

หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน ดังนั้นเขาไม่เชื่อนางเลย จึงรู้สึกโมโห “ท่านมีสมองหรือเปล่า ข้าว่างมากจนอุ้มท้องใหญ่มาดูเรื่องตลกท่านหรือ?”

“เหอะ!”

“นอกจากนี้ท่านมีเรื่องตลกอะไรกัน?”

เหยียนมู่ทำเสียงขึ้นจมูก “ข้ามีเรื่องตลกมากจริงๆ”

เขากำหมัดสองข้างวางบนโต๊ะ ก้มหน้าขำเสียงต่ำ หัวเราะจนไหล่ทั้งสองข้างสั่น หัวเราะจนยืดหลังตรงไม่ได้ หัวเราะจนเหมือนคนบ้าคนหนึ่ง

หลิวอวิ๋นเซียงค่อย ๆ ขมวดคิ้วแน่น นางรับรู้ได้หลายวันนี้เหยียนมู่ดูผิดปกติมาก

เหมือนจะเป็นบ้าแล้วจริงๆ

“ท่านอย่าเป็นแบบนี้” นางพูดตามจิตใต้สำนึก

เหยียนมู่หยุดลงจริง ๆ เมื่อเงยหน้าอีกครั้งมุมปากก็มีเลือดไหลออกมา หลิวอวิ๋นเซียงตกใจมองอย่างละเอียดอีกครั้ง ที่แท้เป็นแผลที่เกิดจากการตบสามครั้งนั้นของนาง คิดว่าตอนหัวเราะหนักจนฉีกออกมาแล้ว

ไหลออกมาตามมุมปาก เขาก็ไม่เช็ดแล้วเอนตัวไปด้านหลังกินผลไม้แช่อิ่มอย่างมีความสุขต่อไป

“เจ้าชอบกินของรสเปรี้ยวแบบนี้?” เขาถาม

เปลี่ยนหัวข้อเร็วเกินไป หลิวอวิ๋นเซียงมึนงงไปจากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษ”

“ข้าได้ยินพวกเขาบอกว่ากินเปรี้ยวได้ลูกชาย กินเผ็ดได้ลูกสาว”

“ไม่แม่นยำ”

“แล้วเจ้าอยากได้ลูกชายหรือลูกสาว?”

“ได้ทั้งคู่” หลิวอวิ๋นเซียงเงียบไปแล้วหันไปถามเหยียนมู่ “ท่านล่ะ?”

“น่าจะลูกสาว”

“ทำไม?”

เหยียนมู่ยิ้มว่า “ข้าฐานะอะไร เจ้าไม่รู้หรือ? หามีลูกสาว ตาแก่ข้างนอกอาจจะลืมตาข้าง ปิดตาข้าง หากเป็นลูกชายละก็ เขาคงรับลูกผสมมีลูกไม่ได้ ถ้าแย่งราชบัลลังก์ที่ไร้ค่านั้นของเขาเล่า”

หลิวอวิ๋นเซียงหัวใจเต้นรัว นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้เกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขาจากปากของเหยียนมู่

ชาติกำเนิดที่พูดออกไปไม่ได้ ความอัปยศของฮ่องเต้ ตัวตลกใต้หล้า รอยแผลนี้เขาลบไม่ได้ตลอดชีวิต

“ได้ลูกชายก็ดี” หลิวอวิ๋นเซียงพูดแล้วยิ้มว่า “ได้ลูกชายแล้ว พ่ออย่างท่านก็จะไม่ไร้ค่าขนาดนั้นแล้ว”

“เหอะ เจ้าประชดข้าหรือ?”

“ข้าขอร้องท่านได้ไหม?”

ตอนแรกที่หลิวอวิ๋นเซียงถูกพิษไป๋มู่ ก็ตั้งใจวางแผนอนาคตเตรียมการเพื่อลูก แต่ตัวตนนี้ของเหยียนมู่ ทำให้นางรู้ที่เตรียมเอาไว้ทั้งหมดไม่มีค่าให้เอ่ยถึง

หากนางกับลูกอยากมีชีวิตรอด จำเป็นต้องพึ่งพาเหยียนมู่

นี่ไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่เพื่อให้มีชีวิตรอดเท่านั้น

ในตอนนี้วงดนตรีข้างนอกยังคงบรรเลง เสียงฝีเท้ามากมายช่วงหนึ่ง มีคนขึ้นชั้นบนมาแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงตกใจรีบเปิดประตูห้องข้างๆ มีคนรีบเดินเข้ามาแล้ว

“นายท่าน อย่าเพิ่งรีบร้อน บ่าวขออนุญาตถอนคลุมให้ท่าน”

ตามด้วยเสียงเสียดสี หลิวอวิ๋นเซียงพอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้ว ไม่ต้องเดาเหยียนมู่ลุกมาทางกำแพงตะวันตก ขยับแจกันบนโต๊ะออก ตรงนั้นมีรูเล็กหนึ่ง

“เมื่อคืนข้าแอบฟังแล้ว ก็เห็นละครสนุกจึงแอบเจาะรูนี้เอาไว้”