ตอนที่ 68

หลิวอวิ๋นเซียงยกยิ้ม “ข้าไม่หลอกพวกเจ้า”

นางให้จิ่นเยียนเปิดประตู ด้านในมีกรสอบอยู่หลายกระสอบ ล้วนเป็นสิ่งที่เตรียมไว้ให้ลู่ฉางอัน

เด็กรับใช้สองคนแบกคนละกระสอบ เอยกับหลิวอวิ๋นเซียง “ฮูหยิน ท่านจิตใจงามยิ่งนัก พวกเราจะกลับไปรายงานนายท่าน จะต้องตอบแทนท่านแน่นอน”

“พวกเจ้ายังดีอยู่ใช่ไหม”

“หา?”

“ข้าได้ยินว่านายท่านของพวกเจ้ามักจะไออยู่บ่อยๆ”

“ร่างกายของนายท่านอ่อนแอ แม้ช่วงนี้จะดีขึ้นแต่ก็ยังคงป่วยบ่อย”

“ข้ารู้จักหมอท่านหนึ่ง พวกเจ้าสามารถเชิญเขามาดูอาการนายท่านพวกเจ้าได้”

เมื่อออกมาจากตรอกขณะผ่านจวนโหว ก็เห็นกรมอาญากำลังรื้อค้นบ้าน ชายหญิง คนแก่ และเด็กของจวนโหวถูกพาออกไปทีละคน

นางมองไปไกลๆ ขณะกำลังจะจากไปก็เห็นคนเดินออกมาลากนางเข้าไป

ไม่ใช่คนอื่นไกล เหยียนมู่

เขาสวมชุดสีแดง ตอหนวดผุดขึ้นมาตรงคาง ใบหน้าดูเหนื่อยล้า แต่ยังคงความหล่อเหลา

“แค่กๆ เจ้าทำอะไรกลางวันแสกๆ” นางดึงมือตนเองกลับมา บ่นเขาเสียงเบา

“กลางวันแสกๆ ไม่ได้ งั้นตอนกลางคืนได้หรือ?” เหยียนมู่เอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์

“ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว ไปก่อนล่ะ”

“อย่า กินบะหมี่กับข้าก่อน”

“ร้านบะหมี่นี้ยังเปิดอยู่หรือ”

“ข้ามาแล้ว เขากล้าไม่เปิดหรือ”

หลิวอวิ๋นเซียงมุ่ยปาก เขามันคนนิสัยไม่ดี แต่ก็ดูภูมิอกภูมิใจ

บะหมี่หนึ่งชามถูกยกขึ้นมา แม้แต่พ่อครัวเองก็แทบน้ำลายไหล

ดูท่าเขาคงแทบไม่ได้เปิดร้าน ซ้ำยังถูกขุนนางทรราชกดขี่อีก

“เอามาอีกชาม” เหยียนมู่เอ่ยกับเขา

พ่อครัวคุกเข่าลงกับพื้น “ใต้เท้า ไม่มีเส้นแล้วขอรับ”

เหยียนมู่ขมวดคิ้ว “ข้าให้เจ้าเอาชามเปล่ากับตะเกียบมา”

“มีชามเปล่าขอรับ”

พ่อครัวรีบเข้าไปด้านหลังแล้วหยิบชามออกมา

เหยียนมู่แบ่งบะหมี่ในชามออกเป็นสองชาม ก่อนจะยื่นให้หลิวอวิ๋นเซียง

“รีบกินเถอะ อีกเดี๋ยวข้าต้องออกนอกเมือง”

หลิวอวิ๋นเซียงมองบะหมี่ครึ่งชาม ในใจตื้นตันขึ้นมา “ข้าไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน”

เมื่อเห็นเหยียนมู่ก้มหน้าก้มตากิน หลิวอวิ๋นเซียงก็หยิบตะเกียบขึ้นมา บะหมี่ต้นหอมง่ายๆ กลับเป็นบะหมี่ชามที่อร่อยมาก

ไม่นานนางก็กินจนหมด

“ช่วงนี้อย่าเพ่นพ่านในเมือง”