ตอนที่ 69

“ฮูหยินเฒ่ามีเรื่องใหญ่เจ้าค่ะ”

“เรื่องใหญ่อะไร”

อวี้เหลียนชะงัก “นายท่านสามกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ”

“ใครนะ”

“นายท่านสาม”

ระหว่างทางไปเรือนตะวันออกหลิวอวิ๋นเซียงก็ยิ้มเยาะในใจ เดอมทีคิดว่าเขาเหมือนผู้ชายทั่วไปจะทนได้ถึงยี่สิบวันได้อย่างไร นี่เพียงไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวจนต้องกลับมา

หลังจากเข้ามาในห้องโถง ฮูหยินเฒ่าก็ชี้หน้าต่อว่านางทันทีที่เข้าไป “ช่างเป็นหญิงที่เลวร้ายเสียจริง ถึงได้กล้าแจ้งเจ้าหน้าที่ให้จับลูกชายข้าเข้าคุก ทำให้เขาต้องลำบาก”

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปเห็นเซี่ยจื่ออันโอบลี่เหนียงไว้ในอ้อมแขน ในแขนของลี่เหนียงอุ้มเด็ก ทั้งสองจ้องมองมาที่นางด้วยแววตาโกรธเคือง ส่วนคนอื่นยังคงตกตะลึง

“ท่านแม่ ท่านพูดอะไร? ท่านพี่ไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?” หลิวอวิ๋นเซียงถามด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าแหกตาดูสิ เขาคือใคร”

หลิวอวิ๋นเซียงไม่เพียงแต่แหกตาดู นางยังเดินเข้าไปใกล้เซี่ยจื่ออัน พิจารณาก่อนจะเอ่ยออกมา “ท่านเป็นคนหรือเป็นผี?”

“เจ้าอย่ามาเสแสร้ง ข้า...”

เพี๊ยะ!

เซี่ยจื่ออันยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหลิวอวิ๋นเซียงตบเข้า เมื่อได้สติกลับมาเขาก็โมโหมาก ยกมือขึ้นเตรียมจะตบหลิวอวิ๋นเซียง

“ท่านพี่” หลิวอวิ๋นเซียงพุ่งเข้าไปกอดเซี่ยจื่ออัน “ตอนนั้นได้ข่าวว่าท่านพี่ตายในสนามรบ ข้าเองก็หวังจะตายตามท่านไป แต่ในจวนยังมีทั้งเด็กทั้งคนชราต้องดูแล ข้าจะตายไม่ได้”

“ข้าเป็นหม้ายมาสามปี หัวใจนิ่งสงบ ข้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด ต่อให้ไม่ได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า แต่ก็ต้องได้ตายตามกัน”

“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่กล้าเชื่อเลย ท่านยังมีชีวิตอยู่ เป็นท่านจริงๆ หรือ”

หลิวอวิ๋นเซียงร้องไห้เศร้ามากจนทุกคนอดไม่ได้ที่จะซับน้ำตา แต่กว่าจะได้สติก็นึกได้ว่าพวกเขาควรหัวเราะเยาะตอนที่หลิวอวิ๋นเซียงร้องไห้

เซี่ยจื่ออันมองไปที่หลิวอวิ๋นเซียงที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนเขา เขาเข้าใจนางผิด วันนั้นนางไม่เชื่อว่าเขาคือเซี่ยจื่ออัน และนางไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา

“พอแล้ว ข้ากลับมาแล้วไง เจ้าไม่ต้องร้องแล้ว” เซี่ยจื่ออันปลอบโยน

หลิวอวิ๋นเซียงเช็ดน้ำตา “ใช่ ท่านพี่พูดถูก นี่เป็นเรื่องมงคลของจวนโหวเรา”

ฮูหยินเฒ่าคิดจะคิดบัญชีหลิวอวิ๋นเซียง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

“นั่งลงก่อนค่อยพูดเถอะ”

เซี่ยจื่ออันนั่งลง หลิวอวิ๋นเซียงก็นั่งลงข้างๆ เขา ส่วนลี่เหนียงที่อุ้มเด็กไม่กล้านั่ง จึงได้แต่ยืนข้างๆ

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปทางลี่เหนียง “เอ๊ะ แม่นางผู้นี้คือ”

นางเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทั้งห้องโถงก็เงียบสงัด