ตอนที่ 79

“ขมหรือ?”

เขาพยักหน้าจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเยาะ “ขุนนางกังฉินที่ทุกคนด่ากลับกลัวดื่มยาขม พูดออกไปจะส่งผลถึงชื่อเสียงน่าเกรงขามของท่านแค่ไหน”

นางพูดอยู่ก็ป้อนไปอีกช้อน เขาโน้มตัวดื่มเงียบๆ เชื่องกลัวลูกสุนัขเสียอีก

หลิวอวิ๋นเซียงป้อนทีละช้อน เขาก็ดื่มทุกคำ ขมจนน้ำตาคลอเบ้าก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“ท่านจ้องข้าทำไม?”

“กลัวเจ้า......หายไป......” เสียงของเขาอ่อนแอมาก

หลิวอวิ๋นเซียงใจสั่น “คนตัวเป็น ๆ อย่างข้าจะหายไปได้อย่างไร?”

“โยวเอ๋อร์......”

เหมือนยังมีประโยคหลัง แต่เพราะเสียงของชายหนุ่มแหบแห้ง หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินไม่ชัด

แต่ชื่อนั้นก็เพียงพอแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงมือค้างไป หัวใจก็เจ็บไปพักหนึ่ง แต่ก็แค่พักหนึ่งเท่านั้น

จินเย่ว์โยว นางในใจของเขา สนมเสี่ยวจินเฟยที่อยู่ในวังคนนั้น

ที่แท้เขาเบลอเห็นนางเป็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงเงียบไปครู่หนึ่ง ป้อนยาให้เขาต่อ เพียงแต่ป้อนอย่างรีบร้อนสุดท้ายเหยียนมู่แทบสำลักจนจะอาเจียนออกมา

หลิวอวิ๋นเซียงวางถ้วยยาไว้ด้านข้างลุกขึ้นยืน มองเหยียนมู่เงียบๆ เห็นเขานอนลงบนเตียงอีกครั้ง เห็นเขาสะลึมสะลือกว่าเดิม

นางอยากบอกว่านางไม่ใช่จินเย่ว์โยว นางคือหลิวอวิ๋นเซียง

แต่มันไม่มีความจำเป็นเอาเสียเลย

“เหยียนมู่ท่านจะตายในมือของนาง แต่นั่นเป็นท่านหาเรื่องใส่ตัวเอง”

นางพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป

เพียงแต่นางไม่ได้ยินท้ายประโยคของผู้ชายที่นอนหมดสติบนเตียง หลังจากนางออกไป

“ที่จริงพวกเจ้าไม่เหมือน......ไม่เหมือนกันสักนิดเดียว......”

มาถึงเรือนข้าง หลิวอวิ๋นเซียงยังไม่ทันเข้าประตูก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังต่อเนื่อง ได้ยินจนเย็นวาบที่หลัง

เข้าไปข้างใน เห็นจื่อจินยืนอยู่ข้างนอกไม่ขยับตัวเลยสักนิด

หลิวอวิ๋นเซียงเดินเข้าเป็น เห็นเด็กสาวตกใจหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

“ฮูหยิน ที่แท้คลอดลูกเจ็บขนาดนี้เชียว ไม่สู้โดนมีดแทง”

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจเงียบๆ “ผู้หญิงคลอดลูก เป็นเรื่องอันตรายมากๆ”

ห้องหลักแสงไฟสว่าง เหล่าสาวใช้ยกกะละมังเลือดออกมาไม่หยุด เห็นแล้วรู้สึกสยดสยอง

เวลานี้มู่จิ่นออกมาเดินไปทำความเคารพหลิวอวิ๋นเซียงก่อน ถามต่อว่า “ฮูหยินสามีของหญิงสาวคนนี้เล่า?”

“บอกว่าเขาทิ้งนางไว้ที่บ้านแล้ว”

มู่จิ่นขมวดคิ้ว “หมอหลวงโจวบอกว่า สถานการณ์ของหญิงสาวคนนี้ไม่ดีนัก เกรงว่าจะช่วยผู้ใหญ่กับเด็กให้ปลอดภัยทั้งคู่ไม่ได้”

“แบบนี้จะทำอย่างไรดี?”