บท​ที่​ 152

ค่ำคืนอันมืดมิด

เมื่อปี้ซง และคนอื่นๆ กลับถึงบ้าน ครั้งแรกที่พวกเขาไม่เห็นแสงไฟในครัว ใจของพวกเขากังวลเล็กน้อย

โชคดีที่ป้าหลิวทำอาหารมาให้

ปี้ซงหาอะไรมาครอบกับข้าว และต้มน้ำซุปหนึ่งหม้อ จากนั้นไปยืนรอนายท่านและคุณผู้หญิงอยู่ที่ประตูอย่างใจจดใจจ่อ

รอเกือบครึ่งชั่วโมงก็แล้ว

ปลายเดือนพฤษภาคมอากาศหนาวเหน็บและยุงชุกชุม

ปี้ซงรู้สึกเบื่อ เขาเอาไม้มาตียุงทีละตัว

เมื่อนับหกสิบสาม ในที่สุดเสียงเกือกม้าก็ดังขึ้น

เขาโยนซากยุงทิ้งด้วยความประหลาดใจ และรีบวิ่งไปหาเฉียวเหลียนเหลียน "คุณผู้หญิง คุณกลับมาแล้ว ผมหิวแทบตายแล้ว มากินข้าวเร็ว"

อย่างไรก็ตาม ม่านของรถถูกยกขึ้น มีเพียงเฉียวเหลียนเหลียน กูเชวี่ย กู้เกอ และสาวใช้ใหม่สองคน

ทว่าไม่มีกู้เส้า

ปี้ซงคิดว่าเขาตาลาย เขาขยี้ตาหลายต่อหลายครั้ง​ ท้ายที่สุดก็ยังไม่เห็นกู้เส้า

“นายท่าน...นายท่านอยู่ที่ไหน?” เขาถามอย่างไม่รู้

เฉียวเหลียนเหลียนก้มหน้าไม่พูดอะไร

กู้เกอเม้มริมฝีปาก​ และในที่สุดเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ระงับอารมณ์ของเธอมาเป็นเวลานานก็อดกลั้นไว้ไม่ได้อีกต่อไป "พ่อ...พ่อทิ้งเราไปแล้ว"

อันที่จริงในตอนบ่ายเธอรู้ว่าพ่อของเธอไม่อยู่แล้ว และเธอก็รู้ว่าแม่ของเธอกำลังตามหา

แต่เพราะพี่สามปลอบใจเธอ ไม่ให้เธอร้องไห้ อย่าเพิ่มภาระให้แม่ ดังนั้นเธอจึงไม่ร้อง

แต่ในเวลานี้ช่วยไม่ได้จริง ๆ

“แม่ตามหาพ่อตั้งนานก็หาไม่เจอ ไม่เห็นพ่อแล้ว อาปี้ซงพ่อจะกลับมาไหม? เกอเอ๋อร์จะไม่มีพ่ออีกแล้วเหรอ ?”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ร้องไห้ไปถาม​ไป เสียงของเธอทำให้หลายคนตื่นตระหนก

กู้เฉิงวางปากกาในมือ แล้ววิ่งออกไปกับน้องชายสองคน

ป้าหลิวรีบวิ่งออกไปพร้อมกับหลานชายตัวน้อยในอ้อมแขน

“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับกู้เส้า? ” ป้าหลิวถามอย่างกังวล

เฉียวเหลียนเหลียนเสียงแหบแห้งเล็กน้อย "อาเส้า...หายตัวไปอย่างกระทันหัน"

“คนตัวใหญ่ขนาดนี้หายไปได้ยังไง?​ ” เสียงของป้าหลิวดังขึ้น​ และน้ำเสียงของเธอก็เร่งรัดมากขึ้นเรื่อย ๆ “เขาไปไหน​ และลืมบอกเธอ หรืออาจจะหลงทางก็ได้ ?”

สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้

ทุกคนรู้ว่ากู้เส้าห่วงใยเฉียวเหลียนเหลียนและลูก ๆ มากแค่ไหน

เขาไม่ได้มีแค่เฉียวเหลียนเหลีย แต่ยังมีลูก​ ๆ อีกหลาย ๆ คน

ป้าหลิวแคยหัวเราะเยาะมาก่อนว่าเขาไม่อาจทำอะไรได้ถ้าไม่มีภรรยา

กู้เส้าเด็ดขาดมาก "ป้าพูดถูก​ ไม่มีเธอผมอยู่ไม่ได้จริงๆ "

ป้าหลิวอยู่ข้างๆ เธอและหัวเราะด้วยความพอใจ

เป็นไปไม่ได้ที่คนเช่นนี้จะไปไกลโดยไม่บอกครอบครัวของเขา

สำหรับการหลงทางนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะหลงทางเป็นเวลานาน

สิ่งที่สันนิษฐานได้คือ อาจมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับกู้เส้า

ชั่วขณะหนึ่ง ป้าหลิวก็เงียบไป ไม่รู้ว่าจะปลอบเฉียวเหลียนเหลียนอย่างไร?

เธอเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของครอบครัวนี้มาโดยตลอดจากบ้านมุงจากเก่าที่ทรุดโทรมได้เปลี่ยนเป็นบ้านหลังใหม่ในวันนี้

เฉียวเหลียนเหลียนพาเด็ก ๆ มาถึงปัจจุบันด้วยความยากลำบากมาก

ในบ้านหลังใหม่

เฉียวเหลียนเหลียนพยายามสงบสติอารมณ์และพูดอย่างใจเย็นว่า "คุณป้า ไม่ต้องกังวล บางทีอาเส้าอาจมีเรื่องเร่งรีบ และกลับมาหลังจากทำธุระเสร็จ"

"ใช่ ใช่ ใช่ เขาจะกลับมาอีกแน่นอน" ป้าหลิวเห็นอกเห็นใจ "เสี่ยวเฉียว หากเธอมีปัญหาอะไรมาหาป้าได้ พี่ชายคนรองและพี่สะใภ้อยู่ที่นี่ พวกเขาจะช่วยเธอได้อย่างแน่นอน"