บท​ที่​ 153 รังแกถึงหน้าประตู

เด็ก​ ๆ ทั้งห้าคนของตระกูลกู้

กู้เฉิงและกู้เชวี่ยค่อนข้างมีเหตุผลและเป็นผู้ใหญ่ และดูเหมือนว่าพวกเขาจะคาดเดาบางอย่างเกี่ยวกับการจากไปของกู้เส้า ดังนั้นพวกเขาจึงหนักแน่นและไม่ตกใจ

กู้โหลวเป็นนักชิมตัวยง แม้ว่าขณะที่เขากินข้าว เขาจะเบะปากได้ แต่เขาจะลืมทุกสิ่งหลังจากได้กินของอร่อย

มีเพียงกู้เกอเท่านั้นที่จะร้องไห้อย่างความตื่นตระหนก เขาคับข้องใจ และหวาดกลัว

กู้จงเป็นคนขี้อายเขาจึงไม่แสดงออก เขาพยายามทำให้เฉียวเหลียนเหลียนเพิกเฉยต่ออารมณ์ของเขา​

ด้วยคำพูดของเฉียวเหลียนเหลียน เขาจึงลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวและตื่นตระหนก ซึ่งทำให้เฉียวเหลียนเหลียนให้ความสนใจกับลูกชายคนนี้

“อย่ากลัว จงเอ๋อร์ แม่จะไม่ทิ้งลูกไว้ตามลำพัง” เฉียวเหลียนเหลียนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว​ และกอดลูกชายตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน

กู้จงยื่นมืออันเรียวยาวออกมา​ และโอบแม่เลี้ยงของเขาอย่างแน่น

เหมือนพึ่งพาอาศัยกัน

กู้เฉิงอดไม่ได้ที่จะเอียงศีรษะด้วยความอิจฉา

ในความเป็นจริงเขายังตำหนิกู้เส้าในใจที่จากไปอย่างกะทันหัน

แต่ลองคิดดูแล้ว พ่อรักพวกเขามาก และรักแม่เลี้ยงมาก เขาจากไปอย่างไม่สมัครใจแน่นอน

อย่างที่เจียงชุนพูด ต้องมีใครบางคนพาเขาไปด้วยวิธีลับ ๆ

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาจะอยู่โดยไม่มีพ่ออีกในอนาคต?

กู้เฉิงถอนหายใจ

วันต่อมา​เฉียวเหลียนเหลียนยังคงไม่เลิกตามหากู้เส้า

แม้ว่าเธอจะดูสงบและร่าเริงทุกวัน และทักทายเพื่อนบ้านด้วยรอยยิ้มบ้างเป็นครั้งคราว แต่คนที่คุ้นเคยกับเธอจะรู้ว่าเธอยิ้มน้อยลงมาก

ขณะเดียวกันข่าวลือต่าง ๆ ก็แพร่กระจายในหมู่บ้าน

เรื่องที่พูดถึงกันมากที่สุดคือเฉียวเหลียนเหลียนเอาชนะและเป็นเหตุให้กู้เส้าทนไม่ไหว

บ้างก็บอกว่า กู้เส้าไม่สามารถทนการควบคุมที่เข้มงวดของภรรยาของเขา​ และหนีไปกับผู้หญิงคนอื่น

เมื่อคำพูดไปถึงหูของเฉียวเหลียนเหลียน เธอก็ยิ้มจาง ๆ และไม่สนใจพวกเขา

ความอิจฉาริษยาเป็นอารมณ์ที่มีอยู่ในใจของมนุษย์ตั้งแต่สมัยโบราณ

ก่อนหน้านี้ เฉียวเหลียนเหลียนและกู้เส้าทำเงินได้มากมาย​ และสร้างบ้านใหม่ แม้ว่าบางคนจะอิจฉา แต่เขาก็ทำได้เพียงอดทนไว้

แต่ตอนนี้ กู้เส้าจากไปแล้ว เหลือเพียงเฉียวเหลียนเหลียนดูแลครอบครัว คอยดูแลเงิน​ และบ้านหลังใหม่หลังใหญ่ บางคนจึงคลายความอิจฉา

แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะลืมไปว่าในตอนแรกกู้เส้าก็ไม่ได้อยู่กับเฉียวเหลียนเหลียน และเฉียวเหลียนเหลียนทำงานหนักเพียงคนเดียว

วันนี้ชายคนนั้นจากไปแล้ว​ และชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากหญิงรับใช้สองคน​ และผู้คุ้มกันสองคนที่คอยช่วยดูและสำนักศิลปะการต่อสู้ ชีวิตจึงไม่ใช่เรื่องยาก

คนส่วนใหญ่กล้านินทาเพียงลับหลังเท่านั้น

มีเพียงคนเดียวที่กล้ารีบเข้าไปในบ้านหลังใหม่และพ่นน้ำลายใส่หน้าเฉียวเหลียนเหลียน

"ลูกชายฉันอยู่ไหน? ลูกชายฉันอยู่ไหน? " หญิงชราซึ่งฉันไม่ได้เห็นมานาน ผมหงอก คนแก่ลงไปสามสี่ปี สวมเสื้อผ้าซอมซ่อ เธอดูเหมือนหญิงชราวิกลจริต

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ความคิดของเขายังคงล่องลอยไปยังสถานที่แปลก ๆ ในขณะนี้

"นังกาลกิณี แกทำร้ายลูกชายของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่ลูกชายฉันแต่งงานกัยแก ลูกชายของฉันก็มีปัญหาตลอด" เมื่อเห็นว่าเฉียวเหลียนเหลียนไม่ตอบสนอง หญิงชราคิดว่าเธอผิด และเสียงของหญิงชราก็ดังขึ้น "แกยังมีหน้าอาศัยอยู่ในบ้านที่เขาสร้างขึ้น​ รีบกลับไปที่หมู่บ้านตระกูลเฉียวซะ"

เฉียวเหลียนเหลียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ไม่แปลกใจเลยที่หญิงชราจะออกมากะทันหัน กลับกลายเป็นว่าเธอต้องการฉวยโอกาสที่กู้เส้าไม่อยู่เพื่อขับไล่เธอและลูก ๆ ออกไป​ และครอบครองทุกอย่างในบ้าน

พฤติกรรมนี้ค่อนข้างคุ้นเคย

เฉียวเหลียนเหล่ตาและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้​ ตอนที่หญิงชรามาที่นี่ครั้งแรกมันดูเหมือนฉากนี้

บ้านเก่าทรุดโทรม แม่เลี้ยงผู้โดดเดี่ยว