บทที่ 115 ชิงผิงอ๋อง

ร่างสีม่วงค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

เดิมทีนายอำเภอไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อได้ยินคำว่า “ข้า” สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และจ้องมองที่ฝีเท้าของผู้ที่เข้ามาอย่างสบายๆ แล้วเขาก็พูดว่า "ชิงผิงอ๋องนี่เอง ได้ยินมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้ฟื้นแล้วเหรอ?”

ผู้มาเยือนยิ้มเล็กน้อย “ใต้ท้าวจ้าวอย่ากังวลไป ข้ายังแข็งแรง องค์รัชทายาทและพระสนมน่าจะรู้ดี”

นายอำเภอนิ่งไปเล็กน้อย

ชิงผิงอ๋องเป็นโอรสขององค์หญิงคนโต และเป็นหลานชายของจักรพรรดิองค์ปัจจุบันมีตำแหน่งและอำนาจสูงไม่จำเป็นต้องพูด

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาเติบโตขึ้นมากับองค์รัชทายาท

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ชิงผิงอ๋องต่อสู้กับเมืองข้างเคียงแทนองค์รัชทายาท และได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ ซึ่งทำให้มีการพากพิงถึงองค์รัชทายาทและจักรพรรดิ แม้ว่าชื่อจะเป็นเพียงอ๋อง แต่เขาแข็งแกร่งกว่าองค์รัชทายาทหลายเท่า

เขาเป็นคนเช่นนี้ และไม่ถูกกับพระสนมของรัชทายาท เรื่องนี้คิดแล้วน่าปวดหัว

ด้วยตัวตนของเขา ใต้ท้าวจ้าวต้องก้มตัวทำความเคารพ แม้ว่าเขาไม่ว่าเขาจะเต็มใจแค่ไหนก็ตาม "ท่านอ๋องปลอดภัยก็ดีแล้ว ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านจะเดินทางมาอันหยาง จึงไม่สามารถต้อนรับได้ ท่านอ๋องโปรดอภัย”

“ข้ากำลังเดินเล่นอย่างไม่ตั้งใจ” ชิงผิงอ๋องเอามือไว้ด้านหลัง ก้าวสองก้าวไปทางเฉียวเหลียนเหลียน ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แล้วพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

“ท่านอ๋อง ก็แค่ผู้หญิงชั่วร้ายที่สร้างปัญหาหน้าประตูกงหยวน เจ้าหน้ากำลังจัดการกับเธอเพื่อไม่ให้รบกวนความสงบในเมือง” นายอำเภอจ้าวตอบอย่างรวดเร็ว

แต่ชิงผิงอ๋องเดินไปหาเฉียวเหลียนเหลียนแล้ว

ในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ ทุกคนจะสวมเสื้อแจ็คเก็ตบุนวม และรูปร่างจะอ้วนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มีเพียงชายที่อยู่ข้างหน้าเท่านั้นที่มีรูปร่างผอมบางเล็กน้อย มีไหล่ ไหล่ เอว และกล้ามเนื้อชัดมาก

เมื่อเฉียวเหลียนเหลียนเห็นใบหน้าเขา เธอก็หรี่ตาลง

ใบหน้าที่คุ้นเคยมาก ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แต่เขาดูดีมาก ตาสีพีช และจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ๆ นั้นทำให้ความปรารถนากลาง ๆ และความเฉยเมยในดวงตาของเขาทำให้เขาดูเย็นชา

เฉียวเหลียนเหลียนไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้มาก่อน ถ้าเธอเห็น เธอจะไม่ลืม

“หญิงชั่ว?” ชิงผิงอ๋องเหลือบมองไปที่กู้เฉิง

กู้เฉิงก้าวไปข้างหน้าทันที จากนั้นก้มตัวลง และตะโกนว่า "มันเป็นความอยุติธณรม ชายคนนี้รังแกข้าน้อยา ห้ามมิให้ข้าเข้าสอบ และต้องการให้ชื่อของข้าน้อยตก ท่านแม่ของข้าน้อยเป็นคนใจร้อน หากไม่ต่อต้าน บางทีเราสองแม่ลูกอาจจะถูกทุบตีตาย”

ว่ากันว่าคนคุยกับคน ผีคุยกับผี

ต่อหน้าหานจ้าว เขาตะโกนร้องทุกข์อย่างสุภาพ แต่ต่อหน้าชิงผิงอ๋องเขาอธิบายเรื่องนี้โดยตรงโดยตรง และเสียงของเขาก็จริงไปหน่อย

เฉียวเหลียนเหลียนเหลือบมองลูกชายคนโต เธอไม่คิดเลยว่า วายร้ายคนโตจะมีหัวใจ

“จริงเหรอ?” การแสดงออกของชิงผิงอ๋องเริ่มเคร่งขรึม

นายอำเภอจ้าวถึงกับเหงื่อตก “เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ลูกชายข้าน้อยตกอยู่ในมือของเธอ”

“แต่คนของใต้ท้าวกำลังล้อมเธอไว้อยู่” ชิงผิงอ๋องกล่าวอย่างเฉยเมย “หากผู้อ่อนแอไม่มีการต่อต้าน ในการเดินทางครั้งนี้ข้าอาจเห็นสองศพ”

นี่เป็นเรื่องร้ายแรงเล็กน้อย และจริง ๆ แล้วเป็นการอ้างอิงโดยตรงถึงการละเมิดกฎหมายอาญาของนายอำเภอจ้าว

เหงื่อบนหน้าผากของนายอำเภอจ้าวลดลง และเขารู้ว่า ชิงผิงอ๋องไม่ได้ผ่านที่นี่ แต่เขาตั้งใจมาที่นี่

เขามาที่นี่เพื่อช่วยแม่ลูกหรือ?