บทที่ 142 เสี่ยวม่าน

ณ ที่ว่าการอำเภออันหยาง

เมื่อจี้หยุนม่อรู้ข่าว ก็ตอนกลางวันของอีกวันไปแล้ว

เขาปวดศีรษะ เขาลุกขึ้นนั่งไม่ได้จึงหลับตาแล้วเรียกคน "มีใครอยู่บ้าง"

เสี่ยวม่านเดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ "นายท่าน ท่านตื่นแล้วเหรอ นายอำเภอส่งคนมาถามไถ่หลายรอบแล้ว"

“เผลอหลับไปแป๊บเดียวเอง กี่โมงแล้ว” จี้หยุนม่อกุมขมับ

“ฝ่าบาท ตอนนี้เที่ยงแล้ว” เสี่ยวม่านลังเล สุดท้ายก็หยิบซองจดหมายออกมาจากแขนเสื้อของเขา และพูดอย่างลังเลว่า “เมื่อเช้านี้ มีคนส่งจดหมายถึงฝ่าบาท”

จดหมายนี้ส่งโดยเจียงชุน เธอรู้ว่าเจียงชุนเป็นผู้คุ้มกันของคน ๆ นั้น

เธอมาครั้งนี้เพราะได้รับคำสั่งให้ตามหาคนนั้น

ตอนนี้เธอแทบอดไม่ได้ที่จะเปิดซองจดหมายดู

แต่จี้หยุนม่อตื่นขึ้นก่อน

เสี่ยวม่านจึงยื่นซองให้

จี้หยุนม่อรับไว้ และไม่ได้จริงจังกับมันในตอนแรก จากนั้นบอกกับเสี่ยวม่านว่า "ขอซุปแก้เมาค้างหน่อย"

เสี่ยวมานรับคำ และเดินออกไป

เขายังคงอ่านต่อไป และขมวดคิ้วเมื่อเขาหันไปทางด้านหลัง เมื่อเขาอ่านถึงตอนจบ เขาก็โกรธเป็นอย่างมาก

ในไม่ช้า เสี่ยวม่านก็เอาน้าซุปแก้เมาค้างมาให้ แล้วบอกว่า "ฝ่าบาทดื่มมากเกินไป ซุปแก้เมาค้างมาแล้ว "

เธอนำซุปแก้เมาค้างมาให้จี้หยุนม่อด้วยรอยยิ้ม

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีถัดมา เสียงปัดแก้วก็ดังขึ้นต่อหน้าต่อตาของเธอ จากนั้นซุปแก้เมาค้างถูกปัดตกลงพื้น พร้อมกับเสียง "เพ้ง"

เสี่ยวม่านตกใจ กรีดร้องและถอยห่าง เอามือทั้งสองข้างปิดศีรษะแล้วตะโกนว่า "องค์ชาย เป็นอะไร เป็นบ้าไปแล้วหรือ?"

จี้หยุนม่อไม่พูด แต่ยังคงก้าวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่มืดมน และตบหน้าเสี่ยวม่านอย่างแรง

การตบของผู้มีวิทยายุทธ์หนักแค่ไหน

เสี่ยวม่านล้มลงกับพื้น มุมปากมีเลือดออก

แต่จี้หยุนม่อไม่รู้สึกโล่งใจ เขายังคงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และยกมือขึ้นสูงอีกครั้ง

"จี้หยุนม่อ" เสี่ยวม่านรีบและเรียกชื่อจริงของเขาว่า "หยุด"

หลังจากถูกตบ มุมปากของเธอก็มีเลือดออก และหูของเธอก็อื้อ

ถ้าตบเธออีกครั้ง หูของเธอคงพังแน่

“กล้าดีอย่างไรมาเรียกชื่อจริง” จี้หยุนม่อมองเสี่ยวมานด้วยสายตาแปลก ๆ ราวกับว่าเขาเพิ่งรู้จักสาวรับใช้คนนี้

"ข้าน้อย...ข้าน้อย..." เสี่ยวม่านรู้สึกกลัวเล็กน้อยในใจ แต่เธอยังคงยืนยันว่า "เรียกองค์ชาย เพราะให้เกียรติตระกูลกู้ แต่ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรฉันได้"

จี้หยุนม่อมีใบหน้าที่เศร้าหมอง และไม่พูด เขากำหมัดแน่น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เสี่ยวม่านก็มั่นใจและอยากจะพูดอีกครั้ง "อย่าลืมว่าใครส่งข้ามา และข้าต้องทำอะไร นายของข้าคือองค์หญิง ข้าคือคนที่องค์หญิงพึ่งพาได้มากที่สุด สาวใช้ส่วนตัวขององค์หญิง"

สรุปแล้วจี้หยุนม่อไม่ได้มีชื่อเสียงหรือตำแหน่งใด ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในสกุลกู้ และความโปรดปรานขององค์หญิงใหญ่ จี้หยุนม่อก็ไม่มีฐานะในเมืองหลวง

ตั้งแต่เริ่มแรก เสี่ยวม่านดูถูกจี้หยุนม่อเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะเรียกเขาไพเราะเช่นไร แต่เธอก็ไม่เคยดูแลจี้หยุนม่อเป็นอย่างดี และไม่สนใจพฤติกรรมของเขาเลย นับประสาอะไรกับการจริงจังกับเขา จี้หยุนม่อเท่านั้นที่รู้สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด แต่เมื่อเขาถูกบอกจริงๆ หัวใจของเขายังคงไม่สบายใจอย่างยิ่ง และใบหน้าของเขาก็ร้อนยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าเขาถูกตบอย่างแรงเป็นร้อยครั้ง เครือข่ายนวนิยาย Tianping

ด้วยความรำคาญที่ก้นบึ้งของหัวใจ เขาเงยหน้าขึ้น