บทที่ 143 ผู้ชายขี้งอน

อาการบาดเจ็บของกู้เส้านั้นร้ายแรง แม้ว่าตัวเขาเองได้รับบาดเจ็บแบบนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง และรอดชีวิตมาได้อย่างยากลำบาก แต่เฉียวเหลียนเหลียนก็ยังกังวล ดังนั้นเธอจึงฉีดยาแก้อักเสบให้เขาอย่างเงียบๆ และเปลี่ยนให้กินอาหารเบา ๆ เพื่อบำรุงร่างกาย

ตระกูลกู้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจนลืมเรื่องภายนอก

จนกระทั่ง--

คุณหูเจ้าของภัตตาคารมาที่บ้าน

“คุณเฉียว คุณเฉียวลืมเราไปแล้วเหรอ?” เขายืนอยู่ที่ประตูด้วยความวิตกกังวลอย่างมาก “ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณหานและผม รอ รอ และรอ ข่าวของคุณอยู่ที่ภัตตาคารซื่อสี่ พวกเรารู้ว่าสามีของคุณได้รับยาดเจ็บ คุณต้องดูแล แต่หลายวันมานี้คุณไม่ไปไหนเลย สิ่งนั้นเราไม่อาจรักษาได้แล้ว"

สิ่งนั้น?

อะไร?

เฉียวเหลียนเหลียนงงเล็กน้อย และส่งเกี๊ยวให้กู้เชวี่ยร์ป้อนพ่อของเธอ

เธอเช็ดมือและเดินไปหาคุณหู "ฉันสับสนเล็กน้อย คุณหูมีอะไรหรือเปล่า?"

เธอคนนี้ลืมจริง ๆ

คุณหูตบต้นขา "ของที่คุณซื้อมาจากอันหยาง!"

...

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม ทุกวันนี้ เธอหมกมุ่นอยู่กับอาการบาดเจ็บของกู้เส้าจนลืมทุกอย่าง

เธอเกาศีรษะ "เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เนื้อแกะเสียบไม้เป็นอย่างไรบ้าง"

"ดี ดีมากเลย" คุณหูเจ้าของร้านตื่นเต้น "ตามที่คุณบอก บางคนไม่เชื่อ ผมเชิญญาติและเพื่อนสองสามคนมาทานอาหาร และคนอื่น ๆ ได้กลิ่นหอม ก็เข้ามากินด้วยกัน ผลลัพธ์คือคนมากินมากขึ้นเรื่อย ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ จนที่นั่งไม่พอ"

"ตอนนี้ ครึ่งถนนด้านหน้าภัตตาคารซื่อสี่ของเราเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟ ผู้คนเดินผ่านไปมา และแม้แต่ธุรกิจภายใต้ภัตตาคารซื่อสี่ยอดก็เพิ่มเป็นอย่างมาก" คุณหูพูดต่อ "แต่ธุรกิจนี้ ดีจนคนอิจฉา ไม่สิ มีร้านอาหารหลายร้านในเมืองซีหยางที่เริ่มขายเนื้อเสียบไม้แล้ว แม้ว่าจะไม่อร่อยเท่าของเรา แต่ก็มีราคาถูก และยังดึงดูดลูกค้าจำนวนมากได้"

เฉียวเหลียนเหลียนคาดการณ์ไว้แล้ว

ใครจะผูกขาดได้ แต่ของดัง ๆ ก็มักจะมีคนพยายามลอกเลียนแบบ และขุดคุ้ย แม้ว่าจะทำไม่ได้เหมือนกันเป๊ะๆ ก็ยังมีคนสนับสนุนเสมอ

นี่คือธรรมชาติของมนุษย์

“ไม่ต้องกลัว สิ่งที่พวกเขาเอาไปทำเลียนแบบเป็นเพียงคนกลุ่มเล็ก ๆ ที่ไม่เต็มใจที่จะกินเนื้อเสียบไม้ของภัตตาคารซื่อสี่ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เชิญชวน แต่คนเหล่านี้ก็ไม่ชมเรา เฉียวเหลียนเหลียนปลอบคุณหู สิ่งสำคัญสูงสุดในตอนนี้คือการเปิดตัวสินค้าใหม่"

ไม่ว่าอาหารจะดีแค่ไหน มันก็เลี่ยน และแม้แต่เนื้อแกะเสียบไม้ที่อร่อยที่สุดก็ไม่สามารถกินได้ทุกวัน

หากต้องการที่จะเอาชนะใจกลุ่มนักชิมได้อย่างสมบูรณ์ ต้องคิดค้นสิ่งใหม่ ๆ และบอกให้พวกเขารู้ว่าติดตามร้านนี้แล้วคุณจะได้ทานอาหารที่สดใหม่และอร่อยอยู่เสมอ

"ใช่แล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมาหาคุณ" คุณหูพูด "สิ่งที่คุณส่งมาเป็นน้ำแข็งทั้งหมด แต่ในคืนนั้นน้ำแข็งละลาย ดังนั้นอีกสองสามวันน้ำแข็งจะละลายมากขึ้น คุณเฉียว ถ้าคุณไม่มาจัดการกับสิ่งที่ส่งกลิ่นเหล่านั้น น้ำแข็งของภัตตาคารเราจะต้องทิ้งทั้งหมด”

โดยทั่วไปแล้ว ร้านอาหารใหญ่ ๆ จะเก็บน้ำแข็งไว้บางส่วนในฤดูหนาว เพื่อไว้เก็บของในฤดูร้อน

ตอนนี้มันใช้กับอาหารทะเลที่เหม็นคาวของเธอไปหมดแล้ว และไม่รู้ว่ายังกินได้หรือเสียไปแล้ว

ไม่น่าแปลกใจที่คุณหูรีบร้อน

เฉียวเหลียนเหลียนค่อนข้างอาย "คุณหู รอก่อน ฉันจะไปจัดการกับสิ่งนั้น"

"เฮ้ เฮ้ ไม่รีบ" ขณะนี้คุณหูนิ่งเงียบ "ผมจะรอคุณอยู่ข้างนอก"

เขาบอกว่าเขาไม่รีบร้อน แต่ที่จริงเขาก็ยังอยากพาเธอไปด้วย

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม เขาเข้าไปที่ห้องกู้เส้าและพบว่าเกี๊ยวเย็นหมดแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น?” เธอเหลือบมองกู้เชวี่ยร์

กู้เชวี่ยดูเสียใจ "พ่อไม่ให้ป้อน”