ตอนที่ 162
บทที่ 162 จากสองเลือกมาหนึ่ง
October 22, 2026
“คุณเฉียว เก่งเกินไปแล้ว” หานมู่ยกนิ้วให้เฉียวเหลียนเหลียน “อาหารอร่อยมากเลย และมีน้ำถั่วเขียวเย็น ๆ อยู่ในแก้ว ไม่รู้ว่าแก้วนี้จะซื้อได้ที่ไหน คุณทำขายได้เลยนะ”
เฉียวเหลียนเหลียนอดหัวเราะไม่ได้
หานมู่สมแล้วที่เป็นทายาทนักธุรกิจ เขากระตือรือร้นมาก ดูเหมือนว่าหานจ้าวจะมีผู้สืบทอดแล้ว
“แก้วนี้ขายไม่ได้” เฉียวเหลียนเหลียนพูดเบา ๆ “ฉันซื้อมาจากพ่อค้าตะวันตก มีเพียงสองอันเท่านั้น คุณสามารถใช้มัน เพื่อให้น้ำร้อนหรือน้ำเย็นอุ่นในช่วงเวลาหนึ่ง"
ที่จริงมันคือกระติกน้ำสแตนเลสแต่มันหายากในยุคนี้
เธอบอกเด็กทั้งสองว่า "สิ่งนี้หายากเหลือเกิน ฉันเพิ่งเจอมันโดยบังเอิญ พวกคุณต้องใช้เองเท่านั้น ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาด"
หานมู่และกู้เฉิงมองหน้า และพยักหน้าพร้อมกัน
จนถึงตอนนี้ แม้ว่าเฉียวเหลียนเหลียนยังมีเรื่องคลุมเครือที่เขาไม่อาจะรู้ พวกเขาก็โง่เต็มทีแล้ว
แต่เด็กทั้งสองต่างเข้าใจ ไม่ว่าหมอกจะหนาแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ปฏิบัติต่อพวกเขาเป็นอย่างดี และสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือตอบแทนเธอแทนที่จะสงสัยในตัวเธอ
คนเราต้องรู้จักขอบคุณ
วันที่สองไม่มีการสอบ เฉียวเหลียนเหลียนจึงไม่ค่อยยุ่ง เธอจึงนอนหลับสบาย และไปออกตรวจที่ตงจือถังในวันต่อมา
เจียงไป๋หยินแต่งกายด้วยชุดสีขาวนั่งอยู่ในตงจือถัง และเมื่อเขาเห็นเธอมา เขาก็ยิ้มเล็กน้อย "นี่สิ คือคุณอย่างแท้จริง"
กระฉับกระเฉง อวบอิ่ม ด้วยริมฝีปากแดง
นี่คือสิ่งที่เด็กผู้หญิงอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดควรมี
"เถ้าแก่เจียงก็พูดไป" เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม "มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นจนทำให้ยุ่งมาก"
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เรามาออกตรวจคนไข้กันก่อน” เจียงไป๋หยินเปิดม่านในห้องด้านในขึ้นมา
เฉียวเหลียนเหลียนเดินเข้ามา
เป็นวิธีพบกันแบบลับ ๆ เหมือนก่อนหน้า แต่ผู้หญิงข้างในไม่ได้สวมผ้าคลุมหน้า และหลังจากเห็นเฉียวเหลียนเหลียน เธอก็ยิ้มให้
ในตอนแรก เฉียวเหลียนเหลียนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ และสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่ชุดหรูหราของหญิงคนนั้น จากนั้นเธอก็จำได้ทันที
เธอคือคุณนายหวัง
“คุณหมอเฉียวอยู่ที่นี่” เธอโบกมือทันทีที่เห็นเฉียวเหลียนเหลียน “มานี่เร็ว มานี่”
เฉียวเหลียนเหลียนนั่งลง
“คุณหมอหญิงคนนี้เก่งจริง ๆ ฉันกลับบ้านไปทานยาพวกนั้น ฉันสบายใจมากขึ้นและทำตามที่คุณพูด ฉันพยายามโกรธน้อยลง ตอนนี้ฉันไม่เจ็บหน้าอกเหมือนแต่ก่อนแล้ว" น้ำเสียงของคุณนายหวังกระฉับกระเฉง และเธอบอกเล่าอาการอย่างมีชีวิตชีวา "ฉันมาวันนี้เพื่อขอบคุณคุณเป็นพิเศษ"
เฉียวเหลียนเหลียนยิ้มเล็กน้อย "อย่ากังวลไปค่ะ คุณนายหวังจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอบคุณเลย"
"นั่นคือสิ่งที่คุณรู้สึก คุณช่วยฉันแก้ปัญหาใหญ่ของชีวิต" คุณนายหวังหยิบของสองอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอ "มือซ้ายของฉันมีเงิน และมือขวาของฉันมีซอง”
"สำหรับเงิน มีมูลค่าหนึ่งพันตำลึง และหากมาที่เมืองหลวง ต้องการให้ฉันช่วยเหลืออะไรก็บอกได้เลย" คุณนายหวังจ้องไปที่เฉียวเหลียนเหลียนอย่างเฉียบคม "คุณเลือกเถอะ ในสองอันนี้เลือกมาหนึ่งอย่าง”
“ต้องเลือก ?” เฉียวเหลียนเหลียนเสียงแผ่ว
คุณนายหวังพยักหน้า
เฉียวเหลียนเหลียนชำเลืองมองเจียงไป๋หยิน เขาจับจ้องไปที่ซอง ซึ่งมีนัยยะว่ามีคุณค่าสำหรับเฉียวเหลียนเหลียน
คุณนายหวังแต่งตัวหรูหรา พูดจาไพเราะ เมื่อเฉียวเหลียนเหลียนมาที่เมืองหลวงแน่นอนว่าต้องมีอะไรพิเศษ
ดังนั้นมูลค่าของซองไม่น่าจะเพียงพันสองพันตำลึง
เจียงไป๋หยินพูดจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาหวังว่าเฉียวเหลียนเหลียนจะรับซองนั้น
แต่หญิงสาวเหลือบมองเขา จากนั้นยกมือเรียวขึ้น และหยิบธนบัตรออกไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
“ขอบคุณคุณนายหวังเป็นอย่างมาก เพื่อเป็นการขอบคุณ ฉันจะรักษาอาการป่วยของคุณนายอย่างไม่คิดค่าใช้จ่ายสามปี และจะไม่คิดค่าปรึกษาใด ๆ” เฉียวเหลียนเหลียนเหลียนหยิบเงินใส่กระเป๋าและพูดอย่างเคร่งขรึม
เธอเพิ่งมาถึงฟู่เฉิง และเธอรู้สึกขยะแขยงกับสิ่งของราคาแพงอย่างน่าประหลาดใจ ไม่ค่อยมีใครให้เงิน ดังนั้นเธอจะไม่ปฏิเสธโดยธรรมชาติ
แต่ก็ไม่ไร้ประโยชน์