บทที่​ 161 ฟู่เฉิง

"ไม่คิดว่าปี้ซงจะเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่เช่นนี้ " เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เธอหยิบโฉนดที่ดิน และตรวจสอบหลายครั้งก่อนที่จะพูดว่า "ถ้าเช่นนี้ ทำไมเราไม่เช่าบ้านคุณหล่ะ?"

“คุณผู้หญิงก็พูดเกินไป อยู่แค่สองเดือนเอง ผมต้องขอบคุณคุณผู้หญิงที่มาช่วยผมทำความสะอาดลด้วย” ปี้ซงยิ้ม

พูดเป็นเล่นหน่า เอาบ้านของนายท่านมาปล่อยให้คุณผู้หญิงเช่า เก็บเงินจากคุณผู้หญิงเป็นของตัวเอง ชีวิตนี้คงสั่นแน่

“เช่นนั้นก็ไม่อาจอยู่เฉย ๆ ได้ ” เฉียวเหลียนเหลียนลังเล

“ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เลย คุณผู้หญิงมาช่วยทำความสะอาดต่างหาก บ้านนี้รกร้าง ทรุดโทรม หากได้คุณผู้หญิงมาช่วยทำความสะอาดคงน่าอยู่ขึ้น ” ปี้ซงโบกมือ และในตอนท้ายเขาก็ขอร้องเฉียวเหลียนเหลียน "คุณผู้หญิง อย่าพูดถึงเรื่องค่าเช่าอีกเลย ผมอยากมีชีวิตอยู่มากกว่าสองปี"

เฉียวเหลียนเหลียนเหล่ตาและก็พยักหน้า

จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งออกจากลานสามทางเข้า และไปที่ลานสี่ทางเข้าของปี้ซง

เมื่อนายหน้าเห็นพวกเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชาและภาคภูมิใจ นายหน้าคิดว่าพวกเขาจะเปลี่ยนใจ

แต่กลับกันคนกลุ่มนั้นกลับเดินผ่านไปและเข้าไปในลานเล็ก ๆ ที่มีทางเข้าสี่ด้าน

เมื่อเขาไปถึงที่นั่น เฉียวเหลียนเหลียนไม่รู้สึกว่าที่นั่นจะทรุดโทรม ลานกว้าง สว่างไสว ตกแต่งอย่างหรูหรา

ถ้าต้องหาข้อบกพร่อง ก็แค่ไม่มีใครอาศัยเป็นเวลานาน ทั้งสวนเย็นสบาย แค่ฝุ่นก็เยอะไปหน่อย

เฉียวเหลียนเหลียนชำเลืองมองดวงอาทิตย์ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเธอ อากาศร้อนแผดเผา แต่ก็ยังทนได้

เธอถลกแขนเสื้อขึ้น หยิบผ้าสองสามชิ้นออกมาจากกล่อง แล้วบอกให้ทุกคนออกมา "ช่วยทำความสะอาดหน่อย"

ช่วยกันทำความสะอาดคนละไม้คนละมือ แม้ว่าจะมีทั้งหมด 8 ห้องในลานบ้าน แต่ด้วยในลานบ้านมีทางออก 4 ทาง ทำให้พวกเขาสามารถกระจายตัวกันได้อย่างรวดเร็ว

เฉียวเหลียนเหลียนจัดการเรื่องที่พัก

สมัยก่อนเธอเดินทางมาสอบกับหานมู่และกู้เฉิง และสามคนสามารถอาศัยอยู่ในห้องเดียวกันได้ แต่ตอนนี้มีคนจำนวนมาก ฉะนั้นห้องต่าง ๆ จึงต้องจัดสรรอย่างดี

หานมู่และกู้เฉิงมาสอบ ฉะนั้นพวกเขาอยู่กันคนละห้อง

ผู้คุ้มกันตระกูลหานอาศัยอยู่ด้วยกันหนึ่งห้อง เฉียวเหลียนเหลียนและลูกสาวอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน ลูกชายคนเล็กสองคนอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน หลี่ชุนฮัวอาศัยอยู่คเดียว ปี้ซงและเจียงชุนอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน

ห้อง 8 ห้อง ถูกจัดสรรอย่างชัดเจน

หลังจากทานอาหารง่าย ๆ เสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็พักผ่อน

มีเพียงเฉียวเหลียนเหลียนเท่านั้นที่ยังคงยุ่งอยู่

การสอบในวันพรุ่งนี้มีความสำคัญสำหรับเด็กที่จะผ่านเกณฑ์ เวลาสอบเปลี่ยนจากครึ่งวันเป็นทั้งวัน ผู้สมัครเข้าสู่สนามสอบตอนไก่ขัน และกลับบ้านตอนกลางคืน พวกเขาต้องอยู่ที่สถานที่สอบเป็นเวลาหกหรือเจ็ดชั่วโมง

เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะสอบ และรอจนถึงสนามสอบที่สองและสาม พวกเขาต้องอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 3 วันเต็ม ๆ

ตลอด 3 วันนี้ พวกเขาต้องกินอยู่ในสถานที่สอบ จะเห็นได้ว่านอกจากการแต่กลอนแล้ว ผู้สอบยังต้องทดสอบความสามารถรอบด้าน เช่น สมรรถภาพทางกาย และทักษะชีวิตอีกด้วย

เฉียวเหลียนเหลียนไม่กังวลว่าเด็กทั้งสองจะพึ่งพาตัวเองไม่ได้ แต่หากเธอสามารถทำให้ลูกเธอสบายขึ้นได้ เธอก็จะทำ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว มักจะมีผู้เข้าสอบที่ถูกหามออกจากลานบรรณาการเพราะโรคลมแดดเสมอ หรือร้อนจนไม่สนใจทำข้อสอบ ถ้าเป็นเช่นนั้นเสียเวลาปีสองปีโดยเปล่าประโยชน์

ก่อนอื่นต้องเตรียมอาหารแห้งเพื่อให้สามารถเก็บไว้ได้หนึ่งวัน

ประการที่สอง เตรียมของเย็นและสดชื่นเพื่อป้องกันอาการฮีทสโตรก

กว่าจะเตรียมของเสร็จก็ค่ำแล้ว

เฉียวเหลียนเหลียนพักผ่อนเป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนที่ไก่ขัน

กู้เฉิงไม่เคยทำให้คนอื่นกังวล เขาตื่นแต่เช้า และสวมเสื้อผ้า และปลุกหานมู่

เฉียวเหลียนเหลียนส่งกล่องที่เธอเตรียมไว้ให้เด็กทั้งสองคน