บทที่​ 160 เช่าบ้าน

บนถนนลูกรัง รถม้าวิ่งไปตามทางฝุ่นและควันหนากระเซ็นทำให้ผู้คนที่เดินสองข้างทางกินขี้เถ้าเต็มปาก

“ปี้ซง ช้าลงหน่อย” เฉียวเหลียนเหลียนพูดเบา ๆ

ตอนนี้มาไกลจากหมู่บ้านตระกูลหลี่แล้ว ตระกูลเผิงไม่น่าตามทัน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วนัก

"เหลียนเหลียน ไม่ต้องห่วงฉัน" หลี่ชุนฮัวกล่าว "ฉันไม่คิดจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ ไม่เพียงแค่นั้น ฉันยังต้องการที่จะเอาเด็กออกและมอบให้ตระกูลเผิงดูต่างหน้า "

"ฉันต้องการให้พวกเขารรับรู้ถึงความรู้สึกที่ลูกหลานเหลือเพียงเลือด"

หลี่ชุนฮัวน้ำเสียงนิ่งสงบ แต่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกแค้น

ปี้ซงที่อยู่ด้านนอกได้ยินเช่นนั้นก็สั่นสะท้าน และคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกจริง ๆ

"ไม่ใช่แค่คุณคนเดียว" เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม “เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อคนสองข้างทาง”

ย้อนกลับไปตอนที่ลุงหนิวขี่เกวียนลา และเธออุ้มกู้เกอก่อนกลับเข้าเมืองเพื่อหาเกวียน

ควันหนาทึบก้อนใหญ่พุ่งเข้ามา คงจะดี ถ้ามีที่หลบ หากไม่มีที่หลบขี้เถ้าก็เต็มปาก

หากไม่ต้องการให้สิ่งนี้เกิดกับตนเองก็อย่าทำ

“ส่วนเด็กคนนี้...” เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่อยากเก็บไว้ก็เอาออก ”

หลี่ชุนฮัวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

เมื่อพวกเขามาถึงเมืองซีหยาง เจียงชุนกำลังรอพวกเขาอยู่

หลังจากที่คนทั้งสองพบกันแล้ว เฉียวเหลียนเหลียนก็เดินทางไปภัตตาคารซื่อสี่

ในช่วงเวลานี้อาหารย่างได้รับความนิยมทั่วทั้งอันหยาง หัวหน้าพ่อครัวของภัตตาคารซื่อสี่ปรับอาหารใหม่ ๆ ตามสูตรดั้งเดิมที่เฉียวเหลียนเหลียนมอบให้ อาหารนั้นมีรสชาติค่อนข้างดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งซอสรสเค็มและมีกลิ่นหอมที่พ่อครัวโจวคิดค้นขึ้นนั้นขายดี เมื่อหานจ้าวมีรายได้ดี พ่อครัวโจวก็ได้รับรางวัลเช่นกัน

ตอนนี้ทุกคนต่างกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด

ปัจจุบันภัตตาคารซื่อสี่ไม่ได้ขาดอาหารจานใหม่

แต่เพราะเฉียวเหลียนเหลียนเป็นคนที่รักษาสัญญา เธอสัญญาว่าจะสอนอาหารจานใหม่สามเมนูทุกเดือนดังนั้นเธอจึงต้องสอน

สอนมากขึ้นกว่าเดิมได้ แต่ต้องไม่น้อยกว่าเดิม

ครั้งนี้ เฉียวเหลียนเหลียนจะไม่อยู่ที่นี่เป็นเวลาสองเดือน ดังนั้นธอจึงต้องสอนอาหารจานใหม่หกหรือเจ็ดอย่าง

โชคดีที่นี่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง เฉียวเหลียนเหลียนก็ออกมาจากภัตตาคารซื่อสี่ได้อย่างง่ายดาย

หานจ้าวและหานมู่เดินตามออกมา

หานมู่ดูตื่นเต้น แต่หานจ้าวท่าทางจริงจัง

"อย่าคิดว่าเจ้าได้ไปแล้ว เจ้าจะบินได้สูงได้ " หานจ้าวสอนลูกชายของเขา

หานมู่ตกใจเล็กน้อย

"ถ้าเจ้าไม่ดูแลภัตตาคารซื่อสี่ที่เซี่ยหยาง จะไปที่ฟู่เฉิงทำอะไร ?"

"แน่นอนว่าต้องไปเปิดสาขา" หานจ้าวภูมิใจมาก "อาหารประเภทปลาทำให้ภัตตาคารซื่อสี่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง และอาหารปิ้งย่างทำให้ธุรกิจได้รับความนิยมมากขึ้น ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา ฉันได้ระดมกำลังมากพอแล้ว แค่นำเงินไปเปิดภัตตาคารซื่อสี่ที่ฟู่เฉิง ให้คนฟู่เฉิงได้ลิ้มรสอาหารปิ้งย่าง”

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนอีกครั้ง "คุณเฉียวยังรับเงินปันผลเช่นเดิม ทุกอย่างเหมือนที่ได้รับที่อันหยาง"

เดิมทีหานจ้าวเป็นหุ้นส่วนใหญ่ และเฉียวเหลียนเหลียนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นหุ้นส่วนเล็ก ๆ โดยแบ่งปันผลกำไรเล็กน้อยกับอาหารใหม่ที่เธอสอน

ต่อมาเมื่อภัตตาคารซื่อสี่มีอาหารใหม่ ๆ เพิ่มมากขึ้นก็แทบไม่มีใครสนใจอาหารเดิมที่มีอยู่เลย และ เฉียวเหลียนได้รับเงินปันผลมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่เฉียวเหลียนยังคงนิ่งและไม่พูดถึงเงินปันผล เมื่อหานจ้าวไม่อาจรอได้ และต้องการเปิดสาขาในฟู่เฉิง เธอจึงฉวยนี้ และเสนอซื้อหุ้นครึ่งหนึ่งพร้อมเงินปันผลจากหุ้นลม

ด้วยวิธีนี้เธอจึงกลายเป็นหุ้นส่วนใหญ่เท่าเทียมกับหานจ้าว

หากเป็นคนอื่นหานจ้าวจะต้องโกรธอย่างแน่นอน และเขาจะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนต่อต้านเขา และผู้นั้นต้องการยึดภัตตาคารซื่อสี่