บทที่ 164 เข้าเมืองหลวง

“คุณผู้หญิง ไม่ช้าก็เร็วเราต้องไปเมืองหลวง และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ไป” ปี้ซ่งภูมิใจในความฉลาดของเขา

เฉียวเหลียนเหลียนออกมาจากความงุนงง และยิ้มจาง ๆ "แม้ว่าเราต้องการไปเมืองหลวง แต่ก็เพียงอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เฉิงเอ๋อร์ยังเด็ก ดังนั้นไม่จำเป็นต้องกังวลกับการสอบจิ่นชื่อ”

ปี้ซงหุบยิ้มทันที

หลังจากได้ยินสิ่งที่เฉียวเหลียนเหลียนพูด เขาก็รู้ว่าเขาก็คาดการณ์ผิดพลาดและรีบหาวิธีชวนเฉียวเหลียนเหลียนไปเมืองหลวง

อีกเพียงไม่กี่ปีเอง หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี เกรงว่านายท่านของเขาต้องทรมานจนตาย

ขณะเดียวกันเขาก็จะทรมานด้วย

เพื่อไม่ให้ถูกทรมานจนตาย ปี้ซงกัดฟันและเปลี่ยนความคิดของเขา

ทันใดนั้น เขาก็คิดและพูดอย่างรวดเร็วว่า "คุณผู้หญิง ท้ายที่สุดแล้ว หลานโจวจะเป็นเพียงสถานที่เล็ก ๆ ที่มีการจำกัดทางการศึกษา ซึ่งอาจทำให้กู้เฉิงเรียนอย่างล่าช้า หากเขาได้รับการศึกษาที่เป็นที่ยอมรับ เขาอาจจะไปได้ไกลกว่านี้ ”

คำพูดนี้ไม่ผิดหรอก

ยิ่งอยู่เมืองใหญ่จะยิ่งแข็งแกร่ง

ตรงกันข้ามยิ่งพื้นที่ห่างไกลครูดี ๆ ยิ่งหายาก

ตัวอย่างเช่น ผู้อาวุโสหลี่เป็นเพียงจิ้นชื่อ จิ้นชื่อสามารถพบได้ทุกที่ในเมืองหลวง แต่เมื่ออยู่เซี่ยหยาง เขาสามารถดึงดูดหานมู่ซึ่งมีพื้นฐานครอบครัวมาเรียนได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคนระดับนี้หายากในเมืองเล็ก ๆ

เฉียวเหลียนเหลียนให้กู้เฉิงไปเรียนที่อันหยาง หรือแม้แต่มาที่หลานโจว

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับการศึกษาในเมืองหลวงแล้วดูเหมือนว่าทุกอย่างจะถูกเปรียบเทียบอีกครั้ง

ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกตัวเองได้รับการศึกษาที่ต่ำกว่าคนอื่น ๆ เฉียวเหลียนเหลียนก็เช่นกัน เดิมทีเธอคิดว่า การไปเมืองหลวงไม่จำเป็น แต่ในตอนนี้เธอเริ่มหวั่นไหว

ไม่ใช่แค่กู้เฉิง กู้จงก็เป็นเด็กที่มีความสามารถ ถ้าเขาสามารถไปเรียนที่เมืองหลวงได้ เขาอาจจะประสบความสำเร็จอะไรในอนาคต

ถ้ากู้โหลวมีครูสอนศิลปะการต่อสู้มืออาชีพมากกว่านี้ เขาจะฝึกฝนได้ดีกว่านี้หรือไม่ ?

กู้เชวี่ยจะได้ซื้อเสื้อผ้าที่สวยงามมากขึ้น และกู้เกอจะเติบโตขึ้นอย่างสง่างามเหมือนเด็กที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย

เฉียวเหลียนเหลียนไม่ต้องการทำอะไรเพื่อตัวเอง แต่เธอต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดในโลกให้กับลูก ๆ ของเธอ

“บางที ฉันไม่ควรปฏิเสธคุณนายหวัง” เธอพึมพำ

เธอสะเทือนใจ สะเทือนใจในที่สุด

ปี้ซงพยายามอย่างมากที่จะประคองมือที่สั่นเทาของเขา และพูดอย่างแผ่วเบาว่า "แม้ไม่มีคุณนายหวัง ด้วยความสามารถของคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงก็สามารถใช้ชีวิตได้ดีในเมืองหลวง คุณผู้หญิงต้องลองไปสักครั้ง ”

เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เฉียวเหลียนเหลียนไปเมืองหลวง

ดูเหมือนว่าเมืองหลวงคือบ้านของเขา

เฉียวเหลียนเหลียนกลับมามีสติ และมองปี้ซงแปลก ๆ "ทำไมถึงอยากให้ฉันไปเมืองหลวง?"

ปี้ซงพูด "ฮ้าาา" และเขาก็พูดว่า "อะไรนะ เปล่า คุณผู้หญิง อย่าพูดไร้สาระ ผมไม่มีความคิดใด ๆ เกี่ยวกับเมืองหลวง แต่กู้เฉิงต้องไปเรียนไม่ช้าก็เร็ว เขาเป็นแม่ที่เลี้ยงลูกได้ดีมาก”

แม้จะเป็นการประจบ แต่เดี๋ยวทุกอย่างก็จะถูกเปิดเผย

นี่คือสิ่งที่ปี้ซงเชื่อ และไม่เคยผิดพลาด

จนเขาได้พบกับเฉียวเหลียนเหลียน

“ยังไงฉันก็ต้องไปไม่ช้าก็เร็ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะเฉิงเอ๋อร์ยังเด็ก รอดูอีกสี่ห้าปี” เธอเอนหลังอย่างเกียจคร้าน มุมปากของเธอโค้งเหมือยรอยยิ้มแต่ไม่ใช่รอยยิ้ม

ถ้าเห็นการแสดงออกของเธอก็จะรู้ว่าเธอน่ารัก

แต่ปี้ซ่งมองไม่เห็น เขาจึงเหงื่อแตกทันที เขาไม่กล้าพูด เขาทำได้เพียงลืมตาขึ้น เขาเจ็บปวดราวกับจะร้องไห้

กลับไปบ้านที่มีลานสี่ทางเข้า

หลี่ชุนฮัวนั่งอยู่หน้าห้องโดยมีฉินจือและหยาจือป้อนซุปไข่ให้ เมื่อเธอเห็นสีหน้าเศร้าโศกของปี้ซงเหมือนจะร้องไห้ เธอจึงถามขึ้น "พี่ซง พี่เป็นอะไรไป ?"

ปี้ซงเม้มริมฝีปากล่างของเธอแน่น และพูดว่า "ไม่เป็นไร..."

คำพูดนี้เป็นคำพูดของคนที่โกหก