บทที่ 165 เดินทางมาถึงเมืองหลวง

ก่อนที่จะออกเดินทาง เฉียวเหลียนเหลียนคุยกับหานจ้าวและเจียงไป๋หยินอย่างจริง

หานจ้าวสนับสนุนให้เธอไปเมืองหลวงเป็นอย่างมาก เขาถึงกับต้องการระดมเงินทุนทันทีเพื่อให้เฉียวเหลียนเหลียนไปเมืองหลวงเพื่อเปิดภัตตาคารตามปรารถนาของเธอและเขา

อย่างไรก็ตาม เฉียวเหลียนเหลียนปฏิเสธ

การมาเมืองหลวงครั้งแรกเธอยังมีชีวิตที่ไม่มั่นคง จะเปิดภัตตาคารซื่อสี่ได้อย่างไร ?

แต่การเตรียมตัวล่วงหน้านั้นก็ไม่ผิด ใครจะไปรู้ว่าจะได้เปิดหรือไม่ ?

เจียงไป๋หยินไม่เหมือนกับหานจ้าวที่สนับสนุนการไปเมืองหลวงของเธอ

"การศึกษานั้นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยม และสามารถหาโรงเรียนเอกชนที่ยอดเยี่ยมในหลานโจวได้ โดยไม่จำเป็นต้องไปเมืองหลวง " เขากล่าวอย่างจริงจัง "เมืองหลวงมีเรื่องราวมากมาย และไม่ใช่ที่ ๆ ดี "

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม

เธอไม่ใช่คนที่ตัดสินใจอย่างวู่วาม และเธอคิดดีแล้วและจะไม่มีวันหันหลังกลับ

เหมือนกับการเลี้ยงลูก ๆ

เหมือนกับการไปปักกิ่ง

เจียงไป๋หยินเห็นความแน่วแน่ของเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่านี้ เขาพูดด้วยความเสียใจ "ผมตามคนจากเซี่ยหยาง มาที่ซีหยาง และมาที่หลานโจว ในตอนนี้คุณกำลังจะไปเมืองหลวง "

และสถานที่ที่เขาอยากไปน้อยที่สุดคือเมืองหลวง

“เถ้าแก่เจียงไม่ต้องตามฉันหรอก ฉันเลี้ยงดูลูก ๆ ตั้งห้าคน ฉันมีสิ่งที่ฉันต้องทำ และเราถูกกำหนดให้เดินในเส้นทางที่ต่างกัน ” เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม และให้คำมั่นสัญญา "แต่ไม่ต้องกังวล หากเมืองหลวงมีตงจือถัง ฉันจะไปออกตรวจที่ตงจือถังแน่นอน "

เจียงไป๋หยินมองเธอด้วยสายตาแน่วแน่ และส่ายหน้าด้วยความเสียใจ

เฉียวเหลียนเหลียนเสียใจที่จะไม่ได้ร่วมงานกับเจียงไป๋หยิน

จนกระทั่งวันที่เธอเดินทางเข้าปักกิ่ง เธอจึงรู้ว่าชายชุดขาวผู้นี้กำลังขี่ม้าพร้อมสัมภาระตามเธอไป

“เจียงไป๋หยิน คุณไม่ไปเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ ? ” เฉียวเหลียนเหลียนเปิดม่านขึ้นและถาม

“ผมไม่อยากไป แต่คุณอยากไป ผมเลยตามคุณไป” เจียงไป๋หยินพูดอย่างจริงจัง

เฉียวเหลียนเหลียนตกใจ ทำไมฟังดูกำกวมไปหน่อย

แต่เมื่อลองคิดดู เจียงไป๋หยินและกู้เส้าต่างก็ชื่นชมซึ่งกันและกัน ตอนนี้เธอเป็นเหมือนแม่หม้ายใหม่ เขาไม่ได้ตั้งใจ

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้มให้เขา จากนั้นลดม่านลง และกลับไปนั่งที่รถ

อากาศในเดือนกรกฎาคมนั้นร้อนมาก และเหงื่อเปียกตลอดทาง

ในบรรดาเด็ก ๆ กู้โหลวด้วยความตัวอ้วนไปหน่อย เขาจึงร้อนกว่าคนอื่น

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกสงสารกูโหลว เธอจึงดูแลเป็นพิเศษ แต่เขายังคงรู้สึกไม่สบายตัว

“แม่ ทำไมเราต้องไปเมืองหลวงด้วย ? ” เด็กอ้วนเช็ดเหงื่อ

เฉียวเหลียนเหลียนบิดผ้าชุบน้ำ และเช็ดตัวให้กู้โหลว “คราวนี้เราต้องไปดูว่าพี่ชายสามารถเรียนที่นั่นได้ไหม หากเรียน เราต้องอยู่ที่เมืองหลวง”

ถ้าเขาเรียนไม่ได้ เฉียวเหลียนเหลียนก็จะกลับหลานโจว

กู้เชวี่ยและกู้เฉิงต่างมองหน้ากัน

นับตั้งแต่เฉียวเหลียนเหลียนตัดสินใจไปเมืองหลวงสองพี่น้องก็นิ่งมาก พวกเขาไม่ปฏิเสธหรือเห็นด้วย

กู้เฉิงสบายดี แต่กู้เชวี่ยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เกือบสองปีแล้วที่ออกมาจากที่นั่น ตอนนี้ยังจะกลับไปอีกหรือ ?

กู้เชวี่ยรู้สึกราวกับกำลังจะแยกจากกัน

ในแง่หนึ่ง เธอปรารถนาที่จะกลับไป กลับไปหาผู้หญิงที่น่าเกลียดชังคนนั้น และเอาคืนทุกสิ่งที่เธอสูญเสียไปกลับคืนมา

แต่ในทางกลับกัน เธอยังปรารถนาที่จะใช้ชีวิตที่สงบสุข และสะดวกสบายกับแม่เลี้ยงของเธอ เพราะเธอและกู้เฉิงต่างก็รู้ว่าเมื่อพวกเขาเข้าเมืองหลวง พวกเขาจะเจอคนรู้จัก และความสงบสุขทั้งหมดจะหายไป

“แม่ มันยังร้อนอยู่เลย ร้อนมาก” กู้โหลวยังคงโวยวายอยู่

เฉียวเหลียนเหลียนไม่มีทางเลือกนอกจากขอให้ปี้ซ่งหยุดรถม้า และตะโกนว่า "พาเสี่ยวโหลวไปอาบน้ำก่อน จะได้หายร้อน"

หลังจากพูดจบ เธอก็อุ้มกู้เกอ และกู้จงลงจากรถม้า และหาที่ร่มให้พวกเขาพักผ่อน

"เฉิงเอ๋อร์ เชวี่ยเอ๋อร์ลงมาก่อน " เฉียวเหลียนเหลียนเรียกอีกครั้ง

กู้เชวี่ยตอบสนอง แต่ไม่ได้ขยับ