บทที่ 166 พบกัน

ชายผู้นั้นสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เอวคอด กระดูกสันหลังตรงยาว

แม้ว่าเสื้อผ้าจะแปลกตามาก แต่ด้านหลังนั้นช่างคุ้นเคย

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง

กู้เกอซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเธออดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า " พ่อ "

พ่อ !

เด็ก ๆ คนอื่นตกใจและหันศีรษะไปพร้อมกัน

ปี้ซงเบิกตากว้างเฝ้าดูชายที่มีเอวกว้าง หลังแข็งทื่อที่กำลังค่อย ๆ หันมา

หน้าตาดีแต่เป็นคนแปลกหน้า

แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราที่พวกเขาไม่สามารถซื้อได้

แม้ว่าฤดูร้อนจะผ่านไปแล้ว แต่เขาก็ยังถือพัดไว้ในมือซ้าย และพัดเบา ๆ ดูเหมือนผู้ชายเจ้าชู้

เขาคนนั้นไม่ใช่กู้เส้า

เฉียวเหลียนเหลียนไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนี้ได้ เธอรู้สึกสิ้นหวัง เธอรู้สึกเหมือนมีคนหัวเราะเยาะกับความปรารถนาของเธอ

อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับกู้เส้า และเขาคงจะไม่กลับมาอีก แม้ว่าเขาจะกลับมา เขาจะอยู่ในเมืองหลวงได้อย่างไร ？

เฉียวเหลียนเหลียนก้มหน้าลงอีกครั้ง ดวงตาของเธอชื้นเล็กน้อย

ตอนเขาอยู่ที่นั่นเธอไม่เห็นความสำคัญของเขา

เมื่อเขาจากไปเธอจึงรู้สึกอ้างว้าง

นี่อาจเป็นแค่การย้อนถึงอดีต

“พ่อ” กู้เกอยังคงตะโกน

กู้โหลวและกู้จงตัวน้อยได้ยินดังนั้นก็ร้องเรียก "พ่อ"

มันค่อนข้างน่าตื่นเต้นที่เด็กหลายคนที่จะเรียกพ่อพร้อมกัน

จี้หยุนชูตกตะลึงอยู่หน้าตำหนักองค์หญิง หัวใจของเขาปั่นป่วน

“พี่ใหญ่” เสียงหนึ่งที่ดังมาจากด้านหลังเลยช่วยดึงสติเขากลับมา

เมื่อจี้หยุนม่อเดินออกมาเขาก็พบว่าลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังตกตะลึงอยู่ ด้วยสีหน้าตื่นเต้นอย่างประหลาด เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธมาก ใครกันที่ทำให้พี่ใหญ่ของเขาตกตะลึงได้ถึงเพียงนี้

เมื่อเขามองตามจี้หยุนชู เขากฌบังเอิญเห็นใบหน้าที่สวยงามของเฉียวเหลียนเหลียน

คราวนี้จี้หยุนม่อก็ตะลึงเช่นกัน

จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว และเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ "หมอมหัศจรรย์ มาทำอะไรที่นี่ ? คุณมีที่พักที่เมืองหลวงหรือ ? คุณมาที่นี่ทำไม ? "

คำถามสามคำถามติดต่อกัน

เฉียวเหลียนเหลียนจำจี้หยุนม่อได้ "คุณเองหรือ ? นายน้อยแห่งตระกูลจี้ ฉันมาที่นี่เพื่อพาเด็ก ๆ มาสอบ ฉันไม่รู้จักเส้นทางเมืองหลวงเลยขับรถม้าเตลิดมาที่นี่”

ได้ยินว่าตระกูลจี้นั้นเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ ปรากฏว่าตระกูลจี้นั้นมีความสัมพันธ์กับองค์หญิงใหญ่

เฉียวเหลียนเหลียนเหลียนจึงรีบเรียกปี้ซง "ไปตามหานายหน้าเถอะ เราจะไปเช่าบ้านกัน"

จี้หยุนม่อรีบโบกมือ จากนั้นมองไปที่จี้หยุนชูยืนตัวแข็งอยู่ที่ประตู และเข้าใจความรู้สึกเขาตอนนี้ทันที

หมอมหัศจรรย์เป็นภรรยาของกู้เส้า แม้ว่ากู้เส้าจะ “ตาย” และลูกพี่ลูกน้องเขากลับมาเมืองหลวงแล้ว แต่เมื่อนึกถึงความโกรธขององค์หญิงใหญ่ เขาก็มั่นใจว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาจะไม่มีความรู้สึกอันใดต่อหมอมหัศจรรย์

ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้เฉียวเหลียนเหลียนเพราะด้วยสถานะในตอนนี้ แต่จี้หยุนม่อทำได้

เพื่อรักษาหน้าลูกพี่ลูกน้องของเขา และเพื่อทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดา จี้หยุนม่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วย

“หมอเทวดา คุณเพิ่งมาถึงที่นี่ เกรงว่าจะไม่รู้ทำเลที่ตั้ง ค่าเช่าบ้านที่นี่ค่อนข้างแพง และแม้ว่าจะมีเงินก็อาจจะหาบ้านเช่าได้ยาก ” จี้หยุนม่อกล่าวต่อไปอีกว่า "ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็สายแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะเริ่มมืดแล้ว จะหานายหน้าก็คงไม่ทัน เธอ คงทำได้แค่หาโรงเตี๊ยมพักผ่อน ”

โรงเตี๊ยมแออัดไปด้วยผู้คน มีราคาแพง และไม่ปลอดภัย