บทที่​ 167 แย่งกันปล่อยเช่า

อ๋องชิงผิง

ผู้ที่หมางเมินต่อองค์หญิงใหญ่ และขัดแย้งกับนายอำเภออันหยาง

เฉียวเหลียนเหลียนและกู้เฉิงมีโอกาสหลบหนีได้ก็เพราะเขา

แม้ว่าชายร่างใหญ่คนนี้จะจำไม่ได้ว่าเคยช่วยชีวิตสองแม่ลูกไว้ แต่เฉียวเหลียนเหลียนก็รู้สึกขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ

ความกตัญญูนี้จะยังคงอยู่ตราบนานเท่านาน

จากตำหนักขององค์หญิงใหญ่ใช้เวลาเดินทางไปสถานที่อาศัยอื่น ๆ ไม่นาน

จี้หยุนม่อพวกเขาเข้าไปในลานบ้านอันกว้างใหญ่ พวกเขาผลักประตูสีแดงให้เปิดออก ภายในมีเอกลักษณ์ที่สวยงาม

สวยแต่ไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมอบเงินเก้าสิบตำลึงและสัญญาเช่าให้จี้หยุนม่อ "คุณจี้ นี่คือค่าเช่าสามเดือน และสัญญาเช่า หากคุณจี้ตกลง ฉันจะประทับรอยนิ้วมือ "

จี้หยุนม่อรับมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นอ่านสัญญาอีกครั้ง พร้อมทั้งประทับรอยนิ้วมือด้วยหมึกสีแดง

สัญญาเช่ามี 2 ชุด เก็บไว้คนละ 1 ชุด และเก็บรักษาให้ดี

เมื่อถึงเวลานี้แม่ลูกก็มีที่พักในเมืองหลวง เมื่อมองไปที่ลานบ้านที่สวยงามเธอก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

จี้หยุนม่อกล่าวอย่างมีเหตุผล "คุณหมอคงจะเหนื่อยหลังจากการเดินทาง ดังนั้นผมขอตัวก่อน พักผ่อนเถอะ ถ้ามีอะไร เรียกผมได้ตลอดเวลา ผมอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลจี้ บ้านหลังแรกทางซ้าย ห่างจากนี่ไม่ไกล"

“ขอบคุณมาก คุณจี้” เฉียวเหลียนเหลียนขอบคุณเขาด้วยความจริงใจ

จี้หยนม่อโบกมือและขึ้นหลังม้าแล้วจากไป

ลานเล็ก ๆ แห่งนี้สง่างามและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่เพียงแต่ภายนอกเท่านั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวบ้านมีเครื่องทำความร้อนใต้พื้น ประกอบกับลักษณะภูมิประเทศที่อบอุ่นในฤดูหนาว และเย็นสบายในฤดูร้อน ที่นี่เป็นที่ต้องการมากในเมืองหลวง

ในที่สุดก็ถูกลูกพี่ลูกน้องเช่าอย่างเงียบ ๆ ในราคาสามสิบตำลึง

ถ้าคนอื่นในเมืองหลวงรู้เรื่องนี้ พวกเขาคงกระอักเลือด

จี้หยุนม่อออกจากลานอย่างอารมณ์ดี และทันทีที่เขาออกจากตรอกมา เขาก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่บริเวณหัวมุมอย่างเงียบ ๆ

“พี่ใหญ่” เขาลงจากหลังม้า

จี้หยุนชูหันศีรษะของเขา ไม่พูดอะไร เพียงแค่แสดงออกด้วยสายตา

มุมปากของจี้หยุนม่อกระตุก จากนั้นเขาก็มอบเงินเก้าสิบตำลึงที่ยังไม่หายอุ่นและสัญญาเช่าให้จี้หยุนชู

อ๋องชิงผิงผู้ง่างาม เงินศักดินาหลายพันตำลึงต่อปี บวกกับรายได้จากธุรกิจต่าง ๆ และรางวัลจากจักรพรรดิ รวม ๆ ไม่ต่ำกว่า 10,000 ตำลึงต่อปี

แต่ในขณะนี้ เขาเก็บเงินเก้าสิบตำลึงลงในกระเป๋าของเขาอย่างเคร่งขรึม จ้องมองสัญญาเช่าและอ่านซ้ำไปมาหลายครั้ง และในที่สุดก็ยิ้ม "อาเฉิงเป็นคนเขียน"

หลังจากไม่ได้เจอกันหลายเดือน ลายมือของเขามั่นคงขึ้น มีกำลังเล็กน้อย และเขาเริ่มมีความเป็นผู้ใหญ่ เด็กคนนี้โตแล้ว

จี้หยุนชูยิ้มพร้อมกับเงยหน้าขึ้น มองไปที่ท้องฟ้าที่ค่อย ๆ มืดลง ดวงจันทร์ถูเมฆดำปกคลุม และแสงดวงดาวริบหรี่แวบเข้ามาในดวงตาของเขา

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนี้คล้ายกับวันหนึ่งในความทรงจำ

ในลานเล็ก ๆ ที่งดงาม เฉียวเหลียนเหลียนเงยหน้าขึ้น เธอคิดถึงช่วงเวลาหนึ่งในอดีต

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าใบหน้าของกู้เส้าหน้าดึงดูด

แม้ว่าจะดูดีกว่า แต่ก็มีลักษณะคล้ายกับอ๋องชิงผิง

หากเฉียวเหลียนเหลียนต่อเลือกอีกครั้ง เธออยากจะเลือกกู้เส้ามากกว่าอ๋องชิงผิงที่ดูดี

“แม่” กู้เฉิงลุกขึ้นนั่ง “แม่กำลังคิดอะไรอยู่ ?”

“แม่คิดว่า…วันนี้มีดาวน้อยเหลือเกิน” เฉียวเหลียนเหลียนลูบศีรษะของลูกชายคนโต

ด้วยความสว่างของแสงจันทร์ จู่ ๆ เธอก็ค้นพบว่ากู้เฉิงดูดี ไม่เหมือนกู้เส้าเลย

ตรงกันข้าม... เหมือนองค์ชายชิงผิงมากกว่า

เธอลืมตาขึ้นเล็กน้อย

“วันนี้เป็นวันสิ้นเดือน มีเมฆมาก พระจันทร์ถูกบดบังไปครึ่งเดือน และดาวก็หายาก” กู้เฉิงพูดเบาๆ