บทที่​ 177 มาถึงหน้าประตู

เพื่อมอบรางวัลแก่กู้เฉิงในฐานะที่เขาสอบได้

และเพื่อเป็นการยกย่องในความเข้าใจของเขา เฉียวเหลียนเหลียนได้จัดโต๊ะอีกชุดหนึ่งสำหรับค่ำคืนนี้

ขาแกะย่าง ปลากะพงปิ้ง หมูพะโล้ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน หมูสับนึ่งแป้ง ไก่ผัดพริก

อาหารอร่อยเต็มโต๊ะ

ไม่ต้องพูดถึงของว่าง กู้โหลว ปี้ซง หยาจือ ฉินจือต่างก็อิ่มอร่อยและมีความสุข

วันรุ่งขึ้น เฉียวเหลียนเหลียนพากู้เฉิงไปซื้อของเพื่อเตรียมเข้าเรียนที่สำนักศึกษา

“แม่ครับ ผมไม่มีอะไรจะซื้อจริง ๆ” กู้เฉิงทำอะไรไม่ถูก “ผมใช้แค่พู่กัน หมึก กระดาษ และหินหมึก นอกนั้นทางสำนักศึกษาจัดเตรียมให้”

“จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ? ลูกชายของแม่ได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว มันแตกต่างจากเมื่อก่อน ของที่เราใช้ย่อมต้องดีกว่า” เฉียวเหลียนเหลียนหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องเขียน และเดินเข้าไปจับพู่กันคุณภาพดี "เท่าไหร่ ?"

เสี่ยวเอ้อร์มองไปที่เสื้อผ้าของพวกเขา และพูดอย่างใจเย็นว่า "ยี่สิบตำลึง"

แค่พู่กัน 20 ตำลึง ?

เฉียวเหลียนเหลียนเกือบเสียเงินยี่สิบตำลึง

กู้เฉิงที่อยู่ด้านข้างเม้มปากของเขา เขาคาดการณ์ฉากนี้นานมาแล้ว ของในเมืองหลวงไม่ถูกนัก นอกจากนี้ร้านค้าที่เฉียวเหลียนเหลียนมาเลือกซื้อเหมือนจะเป็นร้านที่ขายของชั้นสูง ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่ราคาจะสูง

"นี่..." เฉียวเหลียนเหลียนรับไม่ได้ แต่เธอคิดว่าลองต่อราคาเสียหน่อย เธอจึงพยายามถามว่า "ถูกกว่านี้ได้ไหม ? "

เสี่ยวเอ้อร์ในร้านพูดอย่างเมินเฉยว่า "ราคาของในร้านนี้ระบุไว้อย่างชัดเจน และเราไม่มีการลดราคา หากรับราคานี้ไม่ได้ คุณสามารถไปที่ถนนตะวันออก คุณสามารถซื้อเครื่องเขียนสำหรับการศึกษาด้วยเงินห้าตำลึง”

เมืองหลวงแบ่งออกเป็นถนนตะวันออกและถนนตะวันตก ถนนตะวันออกเป็นสถานที่สำหรับคนทั่วไปในการซื้อของและราคาก็ใกล้เคียงกับสินค้าในอันหยาง

ถนนตะวันตกสินค้าราคาค่อนข้างแพง มีทั้งของมีราคาและไม่มีราคาต้องแยกแยะเอง

พูดตามตรง พู่กันเขียนนี้ดีจริง ๆ ตัวแปรงเรียบและปลายแหลม ดีกว่าด้ามที่มีราคาสองตำลึงมาก

แต่ไม่น่ามีราคาถึงยี่สิบตำลึง

เฉียวเหลียนเหลียนรับในราคาไม่ได้ เธอจึงวางลงแล้วลากกู้เฉิงออกจากร้าน

เสี่ยวเอ้อร์มองหลังของพวกเขา แล้วเก็บแปรง