บทที่​ 178 พระเอกคนเดิม

ลูกชายคนโตตระกูลกู้ชื่อกู้เฉิง อายุสิบสองปี เขาเป็นชายรูปงามที่หายากในพื้นที่ห่างไกล

แม้แต่ในเมืองหลวงที่มีความสามารถมากมาย เขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่า

เฉียวเหลียนเหลียนคิดอยู่พักหนึ่งว่าในนิยายเล่มนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนหล่อกว่ากู้เฉิง

จนกระทั่งเธอเห็นชายหนุ่มคนนี้เดินออกมา

เขาอายุไล่เลี่ยกับกู่เฉิง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา เอามือไพล่หลัง สีหน้าของเขาค่อนข้างหยิ่งยโสเล็กน้อย แต่คิ้วของเขาเต็มไปด้วยความชอบธรรม ซึ่งไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เขาพูดอย่างมาก

ราวกับว่าฮีโร่ที่ชอบพูดเหมือนนักเลงหัวไม้ ทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

เฉียวเหลียนเหลียนขมวดคิ้ว

มีข้าราชบริพาลมากมายในเมืองหลวง และคนที่พบมีทั้งคนรวยหรือคนชั้นสูง เธอไม่อยากมีปัญหา เธอจึงดึงกู้เฉิงออกไป

หยูเฟยเชิงตกตะลึง ทำไมผู้หญิงคนนี้ไม่สนใจ และจากไปโดยไม่ตอบ

เขารีบพาคนไปหยุดอยู่ด้านหน้าเฉียวเหลียนเหลียน "ช้าก่อน"

เฉียวเหลียนเหลียนไม่หยุด

แต่ผู้คนที่ชายหนุ่มในชุดจีนพามานั้นแทบจะปิดทางแยกทั้งหมด เธอไม่สามารถออกไปได้แม้ว่าเธอต้องการจะออกไป เธอจึงได้แต่หยุด และผลักกู้เฉิงไปข้างหลังเธอ

เหมือนแม่ไก่เฝ้าลูก

“ข้า...เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอ ?” ชายหนุ่มในชุดจีนขมวดคิ้วอย่างโกรธเกรี้ยว

เฉียวเหลียนเหลียนพูดอย่างเย็นชาว่า "ท่านกำลังคุยกับใคร เราไม่รู้"

"เจ้า..." หยูเฟยเชิงหงุดหงิดมากขึ้น

เดิมทีเขาวางแผนที่จะกระโดดออกมาเหมือนคนงี่เง่า ทำให้พวกเขาสองคนตกใจ และค้นหาว่ากู้เฉิงเป็นคน ๆ นั้นหรือไม่ ?

ผลที่ตามมาก็คือ เฉียวเหลียนเหลียนทำให้แผนการทั้งหมดของเขาหยุดชะงัก

ตอนนี้เขาแค่โกรธผู้หญิงคนนี้ "ก็คุยกับเจ้าไง ? ถ้าข้าไม่คุยกับเจ้า แล้วข้าจะคุยกับใครอื่น"

เฉียวเหลียนเหลียนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ และมองไปรอบ ๆ "เฮ้ ลูกสาวจวนจงอี้ป๋อเพิ่งมาที่นี่ไม่ใช่เหรอ สงสัยจะกลัวจนหนีไปแล้ว?

ทำให้ตกที่นั่งลำบาก ต้องขอโทษนางเอกคนเดิมด้วย

หยูเฟยเฉิงกลอกตาด้วยความโกรธเพราะเรื่องไร้สาระของเฉียวเหลียนเหลียน

หากไม่ใช่เพราะการบ่มนิสัยหลายปีที่ผ่านมา บางทีเขาอาจจะรีบไปหาผู้หญิงคนนี้และด่าเธอ

“เจ้า เจ้าช่างกล้ามาก” เขาตะโกนด้วยความโกรธ “หยิบพู่กันไป จนถึงตอนนี้กลับเปลี่ยนหน้ากระทันหัน เจ้านี่ร้ายจริงๆ”

เฉียวเหลียนเหลียนรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้มาเพื่อทำให้เธอตกที่นั่งลำบาก

แต่ปัญหาคือเธอไม่เคยทำให้ใครขุ่นเคือง แล้วเธอจะโดนตอบโต้ได้อย่างไร ?

เฉียวเหลียนเหลียนเม้มริมฝีปาก และขณะที่กำลังจะพูด

ไม่รู้ว่าหยูเยียนเอ๋อร์กระโดดออกมาจากไหน

เธอยังคงดูน่ารักเหมือน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่มีชีวิตชีวา "ทำไมยังไม่ไป ? เกิดอะไรขึ้น ?"

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่งดงามของเธอ ทำให้ความตื่นเต้นของหยูเฟยเชิงผ่อนคลายลงชั่วขณะ

คงไม่มีใครเกลียดสาวน้อยน่ารัก แม้แต่เขาเองก็เช่นกัน

“คุณหยู กลับมาแล้ว” เฉียวเหลียนเหลียนเลิกคิ้ว ราวกับจำอะไรบางอย่างได้

ดูเหมือนว่าพระเอกและนางเอกคนเดิมจะพบกันในสถานการณ์ที่คล้ายกัน พระเอกคนเดิมกำลังรังแกกู้เฉิงจอมวายร้าย และนางเอกคนเดิมก็กระโดดออกมา เธอร่างเริง น่ารัก และมีความอ่อนโยนดึงดูดพระเอกดั้งเดิมในทันที ทำให้กู้เฉิงจอมวายร้ายหลุกรอดจากสถานการณ์นี้ไป

"ใช่ หลังจากที่นายซื้อพู่กัน ฉันได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ก็เลยมา" หยูเยียนเอ๋อร์ยิ้มอย่างอ่อนหวาน ทันใดนั้นก็มองไปที่หยูเฟยเชิง "เฮ้ นี่ใคร ?"

เฉียวเหลียนเหลียนตอบอย่างเป็นกันเองว่า "โอ้ ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ตามหาใคร ? เอาแต่ตะโกน และขวางทางลูกชายของฉัน ฉันงงมาก"

หยูเฟยเชิงแทบจะกลั้นหายใจ

เธอเป็นคนที่เมินเฉยต่อเขาตลอดเวลา และเมินเฉยต่อความโกรธของเขา ตอนนี้ยังทำเป็นไม่รู้ ทำให้ผู้ที่โกรธอยากจะตะโกนออกไป