บทที่​ 179 พี่น้อง

เฉียวเหลียนเหลียนพากู้เฉิงออกไปก่อนที่หยูเยียนเอ๋อร์จะออกมา

มือของลูกชายคนโตเย็นเฉียบ เธอต้องใช้เวลานานในการทำให้ร่างกายอบอุ่น

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกสงสารเขา "เฉิงเอ๋อร์ คุณหยูคนนั้น..."

“แม่ ไม่ต้องกังวลไป” กู้เฉิงพูดด้วยเสียงแหบห้าว “ผมยอมรับว่าตอนแรกผมรู้สึกเอ็นดูเธอเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นไม่นานความรู้สึกนั้นก็เหือดหายไป”

สำหรับมือที่เย็นของเขานั้น ไม่ใช่เพราะหยูเยียนเอ๋อร์

มันเป็นเพราะหยูเฟยเชิง

ใครจะคิดว่าหลังจากผ่านไปสองปีสองพี่น้องจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และพบกันในเหตุการณ์เช่นนี้

กู้เฉิงนึกถึงวันเก่า ๆ

ในเวลานั้น แม่ของเขาเป็นชายาเอก และแม่ของหยูเฟยเชิงเป็นชายารอง พวกเขามีความขัดแย้งมากมาย

แต่ในความเป็นจริงพวกเขายังมีช่วงเวลาแห่งความสุข

เช่น เวลาที่แม่นมไม่อยู่

เช่น เมื่อแลกเปลี่ยนของเล่นนอกวัง

เช่น แลกเปลี่ยนอาหารจานโปรดระหว่างมื้ออาหาร

ด้วยการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ แม้ว่าสองพี่น้องจะไม่ได้สัมผัสกันมากนัก แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ดี

อย่างน้อย กู้เฉิงก็นับเขาเป็นน้องชายเสมอ

แต่เมื่อสองปีก่อน เกิดไฟไหม้ ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

หยูเฟยเฉิงหลานชายคนโตของจักรพรรดิถูกฝังในเปลวเพลิงพร้อมกับน้อง ๆ ของเขา พระชายาเอกและพระชายารองถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา กู้เฉิงต้องทนทุกข์ทรมานมาก กลับกันหยูเฟยเชิงมีความสุขมาก

หากจะบอกว่าเขาไม่เศร้านั้นคงเป็นเรื่องโกหก กู้เฉิงเชื่อเสมอว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหยูเฟยเชิง เขาเป็นแค่เด็ก คนเหล่านั้นทำสิ่งชั่วร้ายทั้งหมด เขาเป็นผู้บริสุทธิ์

แต่ฉากเมื่อกี้ได้ทำลายความคิดของกู้เฉิง

ปรากฎว่าหยูเฟยเชิงรู้ทุกอย่าง และเขาต้องการที่จะรู้ว่ากู้เฉิงคือหยูเฟยเฉิงหรือไม่ ?

ความสัมพันธ์พี่น้องเป็นเรื่องจริง แต่เทียบไม่ได้กับการล่อลวงของอำนาจเงินตรา

ตอนนี้น้องชายไม่ใช่น้องชายอีกต่อไป

กู้เฉิงถอนหายใจราวกับว่าเขาต้องการระบายความเศร้าโศกทั้งหมดในช่วงครึ่งแรกของชีวิต

แม้ว่าเฉียวเหลียนเหลียนจะไม่รู้เหตุผล แต่เขาก็ลูบศีรษะลูกชายคนโต

ทั้งสองกลับไปบ้านด้วยกัน

สมาชิกในครอบครัวกำลังรออยู่ที่สนามหญ้า กู้จงอ่านหนังสือ และกู้โหลวกำลังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างหนัก

กู้เชวี่ยกำลังปักผ้าเช็ดหน้า กู้เกอกำลังพ่นน้ำลาย

เมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามาที่ประตู เด็กทั้งสี่คนก็เงยหน้าขึ้นพร้อม ๆ กัน "แม่ พี่"

กู้เฉิงยิ้มเล็กน้อย หัวใจที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลง

แม้ว่าเขาจะสูญเสียน้องชายต่างมารดาไป แต่เขาก็ยังมีสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิด

“แม่” กู้โหลวเก็บเสื้อกั๊กแล้ววิ่งไปหาเฉียวเหลียนเหลียน “แม่ เครื่องเขียนของพี่ราคาแพงไหม ?”

เฉียวเหลียนเหลียนจงใจแกล้งลูกชายตัวอ้วน "มันแพง ล้ำค่า พู่กันหนึ่งด้ามมีค่าถึงยี่สิบตำลึง"

“อะไรนะ 20 ตำลึง ?” ดวงตาของกู้โหลวเบิกกว้าง “มันแพงเกินไป 20 ตำลึงสามารถซื้อเนื้อ ขาแกะมากมาย”

"ใช่ ครอบครัวของเราเงินไม่เยอะ แม่ไม่สามารถจ่ายได้" เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจ "หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก เราต้องกินเนื้อสัตว์ได้น้อยลงเท่านั้น และประหยัดเงินเพื่อซื้อพู่กันให้พี่ โหลวเอ๋อร์ว่าดีไหม?"

อะไรนะ กินเนื้อสัตว์น้อยลง ?

หมายความว่าซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน หมูพะโล้ และน่องแกะย่างในแต่ละวันก็จะไม่มีอีกแล้ว ?

กู้โหลวเม้มริมฝีปาก และมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนด้วยสายตาที่เศร้าโศก ราวกับว่าเขาจะร้องไห้ในอีกไม่ช้า

อย่างไรก็ตาม เขาสูดหายใจและสูดหายใจ และสุดท้ายก็พูดว่า "แม่พูดถูก พี่ชายกำลังเข้าเรียน พู่กันสำคัญ และโหลวเอ๋อร์ก็เต็มใจที่จะกินเนื้อสัตว์น้อยลง"

จากนั้นเขากล่าวเสริมว่า "กินอาหารให้น้อยลงก็ได้ แต่อย่างน้อยต้องได้กินไม่ต่ำกว่าสองชาม มิฉะนั้นโหลวเอ๋อร์จะหิว"