บทที่​ 182

ณ ด้านหน้าสำนักศึกษา

อ๋องชิงผิงตบไหล่ด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเหลือบมองหยูเฟยเชิงและขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป็นเรื่องดีสำหรับกู้เฉิง แต่สำหรับหยูเฟยเชิงมันค่อนข้างโหดร้าย

แต่เขาไม่สามารถสนใจสิ่งเหล่านี้ได้อีกต่อไป

"อย่าเพิ่งรีบร้อน แม้ว่าเจ้าจะกลับมาแล้วก็ต้องดูช่วงเวลาที่เหมาะสม" ดวงตาของจี้หยุนชูแสดงความหมายที่ลึกซึ้ง

กู้เฉิงพยักหน้าเล็กน้อย

เขารู้เรื่องทั้งหมด แต่เขาไม่ต้องการยอมแพ้

ถ้าไม่ใช่เพื่อแม่เลี้ยงของเขา หรือเพื่อชีวิตที่ดีขึ้นสำหรับน้องชายและน้องสาวของเขา บางทีเขาอาจจะไม่แม้แต่จะมาสอบที่เมืองหลวงด้วยซ้ำ

"รอข่าวของข้า" จี้หยุนชูเอามือไพล่หลังแล้วหันไปมองหยูเฟยเชิง

เขายังคงโกรธต่อพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของกู้เฉิงในตอนนี้ เมื่อเห็นจี้หยุนชูมองข้าม เขาก็รีบพูดว่า "ท่านอา คนเลวคนนี้หยาบคายกับข้ามาก เขาไม่สนใจกับราชวงศ์ ข้ารับไม่ได้จริง ๆ คราวนี้ท่านอาอย่าปล่อยเขาไป ไม่อย่างนั้นตระกูลหยูของจะเสียหน้าได้”

จี้หยุนชูไม่ได้พูดอะไร

หยูเฟยเชิงยังเป็นเด็กที่ฉลาดมาก

อายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี เขาได้เรียนรู้วิธีดึงหนังเสือแล้ว และเขายังรู้ด้วยว่าการใช้ความนุ่มนวลเอาชนะความแข็งแกร่งไม่ได้หมายความว่าจะแข็งแกร่ง

น่าเสียดายที่หยกที่แท้จริงอยู่ข้างหน้า เขาได้แต่เศร้าหมองในตอนท้าย

"คนนี้เป็นญาติห่าง ๆ ของข้า พระราชนัดดาโปรดเห็นแก่หน้าข้า อย่าได้มีเรื่องกับเขาเลย" จี้หยุนชูพูดเบา ๆ

อารมณ์ที่สูงส่งแต่เดิมของหยูเฟยเชิงสิ้นสุดลงกะทันหัน

เขาจ้องมองจี้หยุนชูด้วยความว่างเปล่า หลังจากมองไปที่กู้เฉิงหัวใจของเขาเต้นแรง

แม้ว่าตอนนั้นเขาจะเป็นแค่ "คนผ่านไปมาธรรมดา" แต่ตอนนี้เขากลายเป็น "ญาติห่าง ๆ" แล้ว และท่านอาก็พูดอะไรมากมายที่หลายคนไม่เข้าใจ

หยูเฟยเชิงไม่ได้โง่ ตรงกันข้าม เขาฉลาดมาก แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน แต่เขาก็รู้อยู่ในใจแล้ว

กู้เฉิงคือเขา คือเขา

มีเพียงเขาที่ท่านอาจะปกป้องขนาดนี้

มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถอธิบายทั้งหมดนี้ได้อย่างชัดเจน

หยูเฟยเชิงอารมณ์เย็นลงอย่างรวดเร็ว เขากำลังกลับมา และมีคนกำลังแย่งบางอย่างจากเขาไป

"ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันนี้ไปก่อน สำนักศึกษากำลังจะปิด เข้าไปข้างในเพื่อเรียนหนังสือ" จี้หยุนชูกล่าว

หยูเฟยเชิงยิ้มด้วยความลำบากใจ เขามองไปที่กู้เฉิงอีกครั้ง จากนั้นหันหลังและจากไป

ไม่ว่าใครจะกลับมา เขายังคงเป็นพระราชนัดดาคนโตของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าหยู เขามีความภาคภูมิใจที่เป็นพระราชนัดดาคนโตของจักรพรรดิ และไม่สามารถปล่อยมันไปง่ายๆ

เรื่องตลกอาจะเป็นจุดสิ้นสุด

เฉียวเหลียนเหลียนชำเลืองมองกู้เฉิง และพึมพำในใจ

เธอรู้มาตลอดว่าลูกชายคนโตเป็นจอมวายร้ายในนิยายต้นฉบับ เขาก็เป็นคนที่มีความสามารถและทรงพลังมาก ด้วยความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางเอกคนเดิม เขายืนกรานที่จะเป็นผู้รับใช้ราษฏร อยู่ใต้จักรพรรดิเพียงพระองค์เดียวและอยู่เหนือหมื่นมวลชน

แต่ก่อนเธอไม่ใช่คนที่ทำให้ความรักของกู้เฉิงจบลงแล้วหรือ ?

กู้เฉิงไม่ชอบหยูเยียนเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ?

ทำไมในตอนนี้ เธอมองไปที่ลูกชายคนโตของเธอ เขาค่อย ๆ เปิดเผยอารมณ์ของจอมวายร้ายในช่วงท้ายนิยาย

มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?

เฉียวเหลียนเหลียนไม่เคยคิดมาก่อนว่าหยูเยียนเอ๋อร์จะถูกกำจัดออกไปจากชีวิตของกู้เฉิง แต่ในฐานะแม่ กลับเข้าไปอยู่ในหัวใจของจอมวายร้ายอย่างถาวร

สำหรับบางคน สำหรับบางความรู้สึก ทางเลือกได้เปลี่ยนไป และเรื่องราวได้ถูกเขียนขึ้นใหม่

กู้เฉิงยังคงเป็นจอมวายร้ายและจะยังคงต่อต้านพระเอกคนเดิม

เพียงแต่เหตุผลของการเผชิญหน้าเปลี่ยนจากการต่อสู้เพื่อนางเอกคนเดิมเป็นการปกป้องแม่

“แม่ครับ ผมต้องไปเรียนแล้ว” กู้เฉิงคว้าห่อเล็ก ๆ มาไว้ในมือ และมองไปที่แม่เลี้ยงของเขาด้วยรอยยิ้ม