บทที่​ 183 หึงหวง

เมืองหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย มีหูตามากมาย ปกติแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นจะส่งไปถึงหูของทุกครัวเรือนในไม่ช้า

สิ่งที่เกิดขึ้นหน้าประตูสำนักศึกษาในวันนี้ก็เช่นกัน

ทุกคนรู้เรื่องนี้ภายในครึ่งชั่วโมง

สายตาของคนเหล่านี้จับจ้องไปที่พระราชนัดดาองค์โตของจักรพรรดิ และอ๋องแห่งชิงผิง มีเพียงไม่กี่คนที่เห็นกู้เฉิง

มีเพียงคนกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้นที่เห็นเฉียวเหลียนเหลียน

“เจ้าบอกว่าพี่หยุนชูยิ้มให้หญิงสาวผู้หนึ่งหรือ ?” องค์หญิงอันหยางมองไปที่ผู้ส่งสาร “และกอดลูกของนางด้วย ?”

“ใช่พะย่ะค่ะ ท่านอ๋องมีทัศนคติที่ดีต่อสตรีผู้นั้น ถึงขนาดกล่อมให้เด็กน้อยนอน” ผู้ส่งสารกล่าวด้วยความเคารพ

องค์หญิงอันหยางกัดฟัน และแววตาของนางเต็มไปด้วยความหึงหวง

ทำไมพี่หยุนชูไม่สนใจนาง แต่กลับแสดงความเมตตาต่อสตรีที่มีลูก

“เร็วเข้า ข้าอยากรู้ว่าสตรีผู้นั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรกับพี่หยุนชู ?” นางพูดพร้อมกับกำหมัดแน่น

ผู้ส่งสารพยักหน้า และวิ่งออกไป

เมื่อเขาวิ่งไปก็มีคนทักทายเขา "พี่เสี่ยวว่าง มาส่งข่าวให้องค์หญิงอีกแล้วเหรอ"

คนส่งสารตัวน้อยหยุด และมองใกล้ ๆ ปรากฎว่าคน ๆ นั้นคือ เสี่ยม่าน หญิงใช้ที่ทำให้อ๋องชิงผิงบาดเจ็บ เดิมเป็นหญิงรับใช้ส่วนพระองค์ ตอนนี้เป็นหญิงรับใช้ทำความสะอาดทั่วไป

หญิงรับใช้ส่วนพระองค์งานน้อย ค่าจ้างสูง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางสนิทกับเจ้านาย โดยทั่วไปแล้วนางจึงเป็นที่เคารพของหญิงรับใช้คนอื่น

หญิงรับใช้ทำความสะอาดเป็นหญิงรับใช้ชนชั้นต่ำสุด ทำงานหนัก ได้เงินน้อย ไม่มีโอกาสเข้าใกล้เจ้านายเลย ไม่มีสิทธิ์พูด น้อยคนที่จะสนใจ

แต่เสี่ยวว่างให้ความสนใจเสี่ยวม่านเพราะเสี่ยวม่านเดิมเป็นหญิงรับใช้ส่วนพระองค์ และเพื่อเห็นแก่หน้าเขาจึงตอบหลับ " ใช่ ท่านอ๋องยิ้มให้หญิงคนหนึ่ง องค์หญิงทรงกริ้วเลยให้ข้าไปตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง"

เสี่ยวม่านเบิกตากว้าง "ท่านอ๋องสามารถยิ้มให้คนอื่นได้ ?"

นางอยู่เคียงข้างองค์หญิงมาหลายปี เสี่ยวม่านคิดเสมอว่าท่านอ๋องไม่สนใจผู้หญิง