บทที่​ 197 เสี่ยวกู้จงจะทำร้ายพ่อ

เสี่ยวกู้จงกระพริบตา ไม่พูด แต่ตาของเขาแดงกร่ำอย่างรวดเร็ว

จี้หยุนชูเกิดความพอใจในหัวใจ เขาลูบศีรษะกู้จงและอุ้มเด็กชายขึ้นมา "เด็กดี จงเอ๋อร์เป็นเด็กดีจริง ๆ"

ไม่เหมือนกู้โหลวหมาป่าน้อยตาขาว

"พ่อ ทําไมจู่ ๆ พ่อกลับมาล่ะ" กู้เฉิงสงสัย

เมื่อไม่กี่วันมานี้บอกให้เขาระวังความปลอดภัย ระวังหยูเฟยเชิง อีกทั้งต้องปกปิดตัวตน

“หยูเฟยเชิงเดาตัวตนของลูกได้ แต่เขาไม่กล้าบอกใคร สองวันมานี้พ่อขอให้คนเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของเขา จู่ ๆ เขาก็แวะไปที่ตำหนักพักผ่อนขององค์หญิงหญิงบ่อย ๆ พ่อคิดว่าเขาน่าจะบอกความสงสัยของเขา" จียุนชูขมวดคิ้วเล็กน้อย "คาดว่าสองวันนี้ คงมีคนมาทดสอบตัวตนของลูกอีก"

กู้เฉิงหัวเราะ "ทดสอบก็ทดสอบสิ ตอนนี้ผมคือกู้เฉิง ฐานะของพ่อแม่ก็มีครบ พวกเขาสงสัยแล้วจะอย่างไร ?"

พวกเขาคงจะไม่จับ ทรมานและบังคับให้สารภาพหรอก

"พวกเขาสามารถทําให้ลูกหายไปได้" จี้หยุนชูกล่าว “ถึงแม้ว่าจะมีโอกาสแค่หนึ่งส่วนเก้าที่จะเป็นหยูเฟยเชิง แต่พวกเขาก็สามารถทำลายความน่าจะเป็นนี้ได้

แต่ก่อนเขาไม่กล้าเข้าใกล้กู้เฉิง พวกเขาเพียงกลัวว่าจะเป็นการกระตุ้นความสงสัยของคนอื่นว่าเขาทําร้ายเด็ก

เมื่อมีคนสงสัย ตัวตนของกูเฉิงก็ถูกเปิดเผย แต่ก็เป็นการป้องกันอีกแบบหนึ่ง

ไม่ใช่ทุกคนอยากให้หยูเฟยเชิงเป็นพระราชนัดดาคนโตของจักรพรรดิ

"ผมรู้แล้ว" กู้เฉิงเบ้ปาก "ผมจะป้องกันตัวเอง"

ต้องมีชีวิตเพื่อทุกคนที่รักเขาและที่เขารัก

เขาไม่เพียงต้องมีชีวิตอยู่ แต่ต้องมีชีวิตที่ดี แข็งแรงและสวยงาม

จี้หยุนชูโค้งคํานับเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงถึงการเห็นด้วย "เด็กดี เรายืนพูดคุยข้างนอกไม่เป็นการดี เราต้องเข้าไปคุยข้างใน"

เมื่อพูดจล เขาก็ทำท่าจะเดินเข้าไป แต่เดินอย่างช้า ๆ เหมือนในอ้อมแขนเขานั้นไม่ใช่เด็กแต่เป็นแผ่นหิน

กู้เฉิงมองเขาอย่างสงสัย และเอื้อมมือออกไปเคาะประตู

ไม่นานหลี่ชุนฮัวก็มาเปิดประตู "เฉิงเอ๋อร์ จงเอ๋อร์กลับมาแล้ว"

กู้เฉิงพยักหน้ามองจี้หยุนชูด้วยความสงสัยเล็กน้อย

พ่อยอมรับตัวตนแล้ว แต่ทำไมป้าชุนฮัวถึงทำเหมือนยังไม่รู้

"เข้าไปในบ้านเถอะ" หลี่ชุนฮัวไม่แม้แต่จะมองจียุนชู

กู้เฉิงขยี้จมูกและเดินเข้าไปในบ้าน

กู้จงเตะขาสองที เขาอยากกระโดดลงไปเดินเอง

ใครจะรู้ว่าจี้หยุนชูกอดเขาแน่นเหมือนอุ้มเด็กทารกอย่างระมัดระวัง

ระหว่างเดิน เขายังคงมองหน้าหลี่ชุนฮัว

โชคดีที่หลี่ชุนฮัว คิดเพียงว่า เขาไม่มีตัวตน

จี้หยุนชูอยากจะก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน

ในที่สุดเขาก็ได้เข้ามาแล้ว

อ๋องชิงผิงเกิดความปีติยินดี

ปี้ซงที่ตามมาที่หลัง นายท่านครับ นายท่านน่าจะต้องกระโดดอย่างมีความสุขนะ

กู้จงผู้น่าสงสารถูกพ่อกอดไว้ในอ้อมแขนยากที่จะหลุดออกมาจากอ้อมแขนนี้ได้ "พ่อ ผมขอเดินเองได้ไหม ?"

จี้หยุนชูได้สติพร้อมกับวางลูกชายคนเล็กลงและจูงมือของเขา

ทั้งสองเดินเข้าไปด้วยกัน

กู้เฉิงรู้เรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ เขายืนอยู่ในบ้านไม่พูด

กู้จงที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเฉียวเหลียนเหลียนอย่างมีความสุข "แม่ วันนี้ผมสอบได้ที่ 1 ผู้อาวุโสชมผมด้วย"

เฉียวเหลียนเหลียนลืมตาอย่างไม่เต็มใจ และยิ้มอย่างพอใจ "เด็กดี"