บทที่​ 207 จัดการอย่างอ่อนโยน

นั่นไม่ใช่เรื่องดี

แม้แต่ปี้ซง เมื่อได้ยินคำ ๆ นี้ การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป

กู้เฉิงก้มศีรษะลง และพูดเบา ๆ ว่า "ออกไปให้พ้น"

ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง “ทำไมเหรอ ? คนแซ่กู้ คงมีความสุขที่จะได้แต่งงานกับแม่เลี้ยงของคุณสินะ ? ”

สีหน้าของกู้เฉิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "สายแล้ว ได้โปรดหลีกทาง"

ไม่มีการตอบสนองใด ๆ

ชายคนนั้นยิ้ม และรู้สึกเบื่อหน่าย "ไร้ค่า ขี้ขลาด น่าเบื่อ"

จากนั้นเมื่อเดินถึงห้องเรียนระดับดีมาก

ไม่มีอุปสรรคใด ๆ เกิดขึ้น จากนั้นเขาก็ก้าวเข้าสู่ห้องเรียนระดับดีเยี่ยมด้วยความก้าวหน้าอย่างมาก

ปี้ซงเดินตามหลังเขาด้วยความไม่พอใจ และอยากจะพูดอะไรสักสองสามคำ แต่แล้วผู้อาวุโสก็เดินเข้ามา

ผู้คุ้มกันตัวน้อยทำได้เพียงระงับความคับแค้นใจ และฝนหมึกให้ลูกชายคนโตอย่างจริงใจ

อดทนและอดทนเท่านั้น

ในที่สุดเมื่อเลิกเรียนเขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะพูดว่า "นายน้อย คุณจะปล่อยให้คนพวกนั้นดูถูกคุณผู้หญิง และตัวคุณเองหรือ ? พวกเขากล้าที่จะพูดจาทุเรศเช่นนี้ได้ ผมอยากจะต่อยปากเขาจริง ๆ ขอเพียงบอกผมมา ผมจะจัดการเอง”

ขณะที่เขาพูดนั้น เขากำลังเตรียมพร้อมและดูเหมือนเขากำลังจะรีบไปโจมตีชายผู้นั้น

กู้เฉิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแน่วแน่ หลังจากนั้นไม่นานก็ส่ายศรีษะ

“นายน้อย…” ปี้ซงโกรธแทบตาย “เราชนะคนอื่นได้”

ข้างกายเขามีปี้ซงและผู้คุ้มกันลับอีกสองคน ไม่ต้องพูดถึงการลอบฆ่าจากทุกทิศทุกทางในสำนักศึกษานี้ เป็นเรื่องง่ายที่จะสั่งสอนเด็กไม่วานซืนสองคนนั้น

แต่กู้เฉิงยังคงส่ายหน้า

ปี้ซงหมดอารมณ์ และฟุบลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ

กู้เฉิงพูดต่อ "จุดประสงค์ของพวกเขาคือทำให้ผมโกรธ ทำให้ผมไม่มีความสุข แล้วชวนผมทะเลาะ จากนั้นเรียกร้องความสนใจต่อผู้คนที่อยู่ในสำนักศึกษาให้พวกเขาประจานผม"

“หากเพิกเฉยไป เราจะเป็นต่อพวกเขา” เขาพูดอย่างเฉยเมย “สำหรับคำพูดที่น่าเกลียดนั้น แม่ของผมสอนว่า 'ถ้าหมากัด จะกัดกับหมาทำไม ?”

ปี้ซงตะลึง