บทที่​ 208 องค์หญิงใหญ่เดินทางมาถึง

ตระกูลกู้มีลูกชายสามคน

ลูกชายคนโตกำลังศึกษาระดับซิ่วไฉ โดยหวังว่าจะเป็นผู้ถูกคัดเลือกให้เป็นชุนเหว่ยรอบหน้า

ลูกชายคนสุดท้องกำลังศึกษาอยู่ที่สำนักศึกษาย่อย และคาดว่าจะสามารถสอบระดับต้นผ่านในปีนี้

เหลือเพียงเด็กอ้วนตัวน้อยอีกหนึ่งคนซึ่งเดิมเรียนศิลปะการต่อสู้กับปี้ซงและเจียงชุน แต่ตอนนี้ทั้งคู่มีงานที่ต้องทำ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถสอนเด็กอ้วนกู้โหลวได้

โชคดีที่นี่คือเมืองหลวง แม้ว่าจะไม่มีสำนักศิลปะการต่อสู้มากเท่ากับโรงเรียนเอกชน แต่ก็ไม่น้อยเกินไป

เฉียวเหลียนเหลียนพบสำนักศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงแล้ว และตั้งใจส่งเด็กอ้วนตัวน้อยไปเรียน

เด็กอ้วนตัวน้อยที่น่าสงสารเอาแต่ร้องไห้ แต่ก็ต้องไปเรียน

ตอนนี้ในบ้านมีเพียงแม่และลูกสาว กู้เชวี่ยมีเหตุผลและฉลาด ส่วนกู้เกอเป็นเด็กน่ารัก เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกสบายใจ

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยก็มีเพียงจี้หยุนชูที่ตามติดเฉียวเหลียนเหลียนอย่างใกล้ชิด

ชายคนนี้เหมือนน้ำตาลก้อนหนึ่ง คอยเกาะติดเธอตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างเธอ ยกเว้นในยามหลับใหล

เขาซักผ้า ทำอาหาร และจัดสวน ไม่เคยห่างกายเลย

ในที่สุด เฉียวเหลียนเหลียนก็ทำอะไรไม่ถูก "คุณไม่มีอะไรทำเหรอ ?"

หากกจี้หยุนชูเป็นคนธรรมดาไม่มีอะไรทำ เธอสามารถเข้าใจได้

แต่เขาเป็นถึงอ๋องแห่งชิงผิงผู้สง่างาม เขาบอกว่าไม่มีอะไรจะทำ คงเป็นไปไม่ได้

"แน่นอน" จี้หยุนชูเลิกคิ้ว ไม่เพียงแต่เขามีเรื่องต้องทำเท่านั้น เขายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ เห็นแก่เฉียวเหลียนเหลียน เขาจึงเก็บทุกอย่างไว้ทำเวลากลางคืน

สวรรค์รู้ดีว่าทุกครั้งที่เขากลับมาจากหอสานรัก เขาจะต้องต่อสู้ในตอนกลางคืนนานแค่ไหน ?

แต่ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขาสามารถยืนเคียงข้างเฉียวเหลียนเหลียน และได้มองดูรอยยิ้มของเธอได้ ไม่ว่าจี้ว่างชูจะเหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่า

บริเวณหอสานรักมีลมพัดอ่อน ๆ จี้หยุนชูยิ้มกับตัวเอง

วินาทีต่อมา เฉียวเหลียนเหลียนก็ตะโกนเสียงดังทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อ และรอยยิ้มของเขาก็เลือนหายไป

“มีเรื่องต้องสะสางก็ไปทำสิ ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ตลอดเวลา” หญิงสาวพูดเบา ๆ “พวกเรายังมีงานต้องทำ ไม่มีเวลาคอยต้อนรับคุณหรอก"

จี้ว่างชูมุมปากกระตุก และในที่สุดเขาก็พูดว่า "ไม่ต้องต้อนรับผมหรอก เพราะผมคุ้นเคยกับที่นี่ดี"

“แต่จะอยู่ที่นี่ตลอดเวลาก็ไม่ใช่” เฉียวเหลียนเหลียนนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือจวนของเขา น้ำเสียงของเธอจึงสุภาพขึ้นเล็กน้อย "ท่่านอ๋องไปทำธุระของท่านเถิดเพคะ เราแม่ลูกอยู่นี่สุขสบายดี ไม่จำเป็นต้องดูแลทุกวัน"

จี้ว่างชูเม้มปากและนิ่งเงียบ

กู้เชวี่ยมองไปที่พ่อและมองไปที่แม่ของเขา เธอจึงรีบพูดว่า "พ่อ ถ้าพ่อมีงานที่ต้องสะสาง พ่อก็ไปทำเถอะ พ่อค่อยมาหาเมื่อเสร็จงานแล้ว ดีกว่าอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ถ้าพ่อไม่รีบไป แม่จะรู้สึกผิดกว่านี้”

คำพูดนี้เป็นคำพูดที่ฉลาด และสวยงาม

ดวงตาของจี้ว่างชูเป็นประกาย เขาชำเลืองมองลูกสาวคนโตด้วยความชื่นชม พยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไป "งั้นพ่อไปทำงานก่อน ทำเสร็จแล้วจะมาหาใหม่ "

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "เดินทางโดยสวัสดิภาพเพคะ ท่านอ๋อง"

จี้ว่างชูลูบศีรษะของลูกสาวคนโตจากนั้นกอดเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่ารัก และเดินไปที่ประตูบ้านอย่างไม่เต็มใจ

เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องทำงานของตนเองให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพื่อมารับประทานอาหารกลางวัน

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าสวรรค์ไม่เป็นใจ

ทันทีที่ไปถึงหน้าประตูหอสานรัก เจียงชุนก็วิ่งมาหา "นายท่าน องค์รัชทายาทเชิญเข้าพบ"

เรื่องธรรมดา ๆ ไม่อาจบอกด้วยวาจาได้

ผู้ที่สามารถแจ้งให้คนมาเชิญเขาโดยเฉพาะนั้นค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่

จี้หยุนชูขมวดคิ้วเล็กน้อย และมองไปที่หอสานรักอย่างเป็นกังวล "เจียงชุน ฉันจะไปที่พระราชวังตะวันออกก่อน นายอยู่ที่นี่ดูแลคุณผู้หญิงและเด็ก ๆ ถ้าใครมาหารายงานทันที "

เจียงชุนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม