บทที่​ 216​ ยวี่จานถูกจับได้

อย่างไรก็ตาม เฉียวเหลียนเหลียนยังกินแกะย่างไม่ถึงห้าชิ้น

อ๋องชิงผิงกลับมาพอดี นับว่าเป็นการช่วยให้เธอรอดตาย

อ๋องชิงผิงคลั่งไคล้ในรสอาหารที่เฉียวเหลียนเหลียนทำมาก เนื้อแกะย่างสี่ห้าชิ้นไม่มากเกินไปสำหรับเขา

แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างกู้โหลวที่มีจิตใจดี จริงใจ จะเอาแต่ใจมากเสียจนแม้แต่จี้หยุนชูพูดไม่ออก

เมื่อเด็กชายผู้นี้เห็นอ๋องชิงผิงกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาจึงเริ่มห่อขนมปังกับเนื้อแกะด้วยมือที่เกลี้ยงเกลาให้พ่อของเขา

“พ่อ กินสิ กินเยอะๆ”

หน้าจี้หยุนชูเกือบจะเขียว

เฉียวเหลียนเหลียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า "เนื้อแกะมีทั้งหมดแค่นี้ ให้พ่อกินหมด แล้วคนอื่นจะกินอะไร ?"

“ใช่ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย” หลี่ชุนฮัวกล่าวเสริม

ในที่สุดเด็กอ้วนตัวน้อยก็หยุดทำตัวงี่เง่า

จี้หยุนชูถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรีบขอให้ผู้คนแบ่งปันเนื้อแกะทั้งหมด

ฉินจือและหยาจือรีบวิ่งไปด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

หญิงรับใช้แซ่หลิวที่อยู่ไม่ไกล หยิบเนื้อแกะห่อด้วยขนมปังและกินอย่างเอร็ดอร่อย

ยวี่หานเดินช้า ๆ แสร้งเป็นตัวของตัวเองอย่างอ่อนโยน เมื่อเธอเข้ามา เนื้อแกะก็เหลือเพียงครึ่งตัว

“พี่ยวี่จานไม่อยากกินหรือ?” หลิวฉีคว้าเนื้อสองไม้เสียบไม้แล้วยื่นให้เธอ “ถ้าไม่กิน มันจะหมดก่อน”

อาหารที่ฮูหยินทำมักจะหมดเร็วเสมอ

จะรอช้าได้อย่างไร

"ไม่เป็นไร พวกเจ้ากินซะ" ยวี่จานค่อนข้างไม่ชอบพวกเขาที่เป็นคนใหม่ต่อโลก

ไม่ใช่แค่เนื้อแกะเหรอ ? เหมือนยังไม่มีใครกิน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวฉีก็อดไม่ได้ที่จะหยิบแกะเสียบไม้ขึ้นมากิน

ยวี่จานมองซ้ายขวา และพบว่าไม่มีใครมองมาที่เธอจึงหยิบไม้เสียบสองอันขึ้นมาแล้วชิมดู

กลิ่นหอมที่แตกต่างกัน

ยิ่งกินยิ่งอร่อย

เธอกินเนื้อแกะเสียบไม้ ไม้แล้วไม้เล่า

อร่อย อร่อยจริง

เธอไม่เคยกินของอร่อยเช่นนี้ ตอนอยู่กับองค์หญิงองค์โตเช่นกัน

ยวี่จานกัดริมฝีปากของเธอ ตั้งใจจะกินอีกสองไม้เสียบไม้ แต่ไม่มีอะไรเหลืออยู่ในเตาอบ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉินจือและหยาจือกินอาหารที่ได้ถูกแบ่งไว้

หญิงรับใช้แซ่หลิวต่างถือเนื้อแกะชิ้นโต กินไม่เงยหน้าขึ้นมองใคร

ยวี่จานเสียใจที่เธอสงวานท่าทีมากเกินไปในตอนแรก

ในเวลานี้ หลิวฉีเหมือนจะสังเกตเห็นความเสียใจผ่านดวงตาของยวี่จาน และเดินไปเคี้ยวเนื้อแกะต่อหน้ายวี่จานอย่างตั้งใจ "เฮ้ เนื้อแกะหายไปแล้ว น่าเสียดายที่พี่ยวี่จาน ไม่ค่อยได้กิน"

ยวี่จานเม้มปาก และไม่พูดอะไร กลิ่นหอมของเนื้อแกะยังคงโชยเข้าจมูกซึ่งทำให้เธอหิว

"น่าเสียดายจัง ถ้าไม่ได้กินตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะได้กินอีกตอนไหน ? " หลีวฉีเคี้ยวพร้อมกับเอียงศีรษะเพื่อให้เห็นอรรถรสการกิน

ยวี่จานหดหู่ มองฝูงชนอย่างดุร้าย จากนั้นหันหลังกลับและจากไปด้วยความเสียใจ

เฉียวเหลียนเหลียนมองเห็นทุกสิ่งในมุมกว้าง แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แสดงเพียงรอยยิ้มที่มีความหมาย

...

หลังจากนั้นอีกสามถึงห้าวัน กู้เกอก็ได้เข้าโรงเรียนอย่างเป็นทางการ

จี้ว่างชูเห็นด้วยพร้อมกับมอบอำนาจเต็มให้กับเฉียวเหลียนเหลียน เขามีหน้าที่เพียงช่วยค้นหาผู้อาวุโสที่เชื่อถือได้

เฉียวเหลียนเหลียนพอใจที่เขาเชื่อฟัง และบอกให้เขาหาครูที่มีอารมณ์อ่อนโยนตามอุดมการณ์ของเด็กหญิงตัวน้อย

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของกู้เกอมีความสุขมาก