บทที่​ 217 ฉินจือกับหยาจือ

หอสานรัก

เฉียวเหลียนเหลียนเดินเข้าไปในห้องของเธอ จากนั้นเลือกเก้าอี้และนั่งลงสบาย ๆ

ข้างเธอคือหลี่ชุนฮัว ฉินจือ หยาจือ กู้เชวี่ย กู้เกอ และหญิงรับใช้อีกหกคน

อาจกล่าวได้ว่าทุกคนอยู่ที่นี่ยกเว้นจี้ว่างชู

ไม่ว่ายวี่จานจะโง่แค่ไหน เธอก็รู้ว่าเธอตกหลุมพรางแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้นและกล่าวคำสบถต่อฉินจือและหยาจือ

ฉินจือและหยาจือเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน และยิ้มให้เธอ

"มองหน้าเราสิ" กู้เชวี่ยพูดอย่างเฉียบขาด "นี่เหรอหญิงรับใช้ในวังขององค์หญิง"

“ใช่สิ นี่หรือสาวใช้ในวัง กล้าทำสิ่งนี้และไม่ละอายต่อบาป” หลี่ชุนฮัวจ้องกลับอย่างดุดันยิ่งขึ้น และในขณะเดียวกันก็ไม่ลืม เพื่อเหน็บแนมองค์หญิงองค์โตถึงสองครั้ง

เธอรู้ว่าองค์หญิงอู๋ซวงเป็นแม่ของจี้ว่างชู แต่เนื่องจากเธอจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น เธอไม่ต้องการแสดงความเคารพต่อองค์หญิง อู๋ซวงมากนัก

ยวี่จานกลัวหลี่ชุนฮัวจนตัวสั่นเล็กน้อย ด้วยความตกใจ เธอก็เปล่งเสียงออกมาว่า "ข้าไม่ได้"

“มีพยาน และหลักฐาน กล้าโกหกอย่างนั้นหรือ ?” เฉียวเหลียนเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยวี่จานบอกความจริงมา บางทีเจ้าอาจรับโทษเบาลง”

“ฟันเจ้าหักแน่ ๆ ” หลี่ชุนฮัวกล่าวเสริม

“เจ้า...เจ้าแตะต้องฉันไม่ได้” ยวี่จานสูดลมหายใจยาว “ข้ามาจากวังขององค์หญิง ข้าไม่ใช้คนของที่นี่ ลงโทษข้าก็ไร้ประโยชน์”

“เป็นเช่นนั้น?” เฉียวเหลียนเหลียนมองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน

เธอไม่รู้กฎจริงๆ

กู้เชวี่ยพยักหน้า "แน่นอน"

มิฉะนั้นยวี่จานจะไม่กล้ากล้าแสดงความเมตตา และแสดงอำนาจอย่างเปิดเผยต่อฉินจือและหยาจือ นอกจากนี้ยังพยายามติดสินบนพวกเขา

“ถ้าเช่นนั้น เราส่งนางกลับไปหาองค์หญิงกันเถอะ” เฉียวเหลียนเหลียนทุบโต๊ะ และยิ้มเล็กน้อย “ส่งนางกลับ”

ฉินจือและหยาจือเข้าใจทันทีว่าฮูหยินของพวกเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี พวกเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และรู้สึกเป็นทุกข์ในเวลาเดียวกัน

ยวี่จานเป็นหญิงรับใช้ที่องค์หญิงองค์โตประทานให้ แต่เธอถูกส่งตัวกลับ เพราะประพฤติตัวไม่เหมาะสมกับเจ้านาย และตลอดทางเธอต้องเอะอะโวยวาย เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับองค์หญิงองค์โต

เฉียวเหลียนเหลียนมีอารมณ์รุนแรง แม้แต่นายอำเภอ เธอก็ไม่เคยกลัว เมื่อมาถึงเมืองหลวง เธอกลับถูกรังแกจนเธอรู้สึกเสียใจจากก้นบึ้ง

เฉียวเหลียนเหลียนจงใจไม่กดขี่ยวี่จาน เมินเฉยต่อพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ รอคอยช่วงเวลาที่เธอทำผิดพลาด นอกจากเธอต้องการส่งงูพิษที่อยู่ข้างกายออกไปแล้ว สำคัญคือส่งกลับให้องค์หญิง

และในอุบัติเหตุครั้งนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหญิงรับใช้ทั้งสองของเธอ

ย้อนกลับไปเมื่อยวี่จานพบพวกเธอ เธอบอกถึงบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดในหัวใจ

พ่อของหยาจือเก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้ แต่ครอบครัวมีพี่น้อง 5 คน และอีก 4 คนกำลังจะแต่งงานในปีเดียวกัน พ่อแม่จึงขายเธอเพื่อให้สินสอดเพียงพอ

ยวี่จานพบหยาจือ และขู่เธอว่าถ้าเธอไม่ช่วย เธอจะสร้างปัญหากับแต่งงานของพี่น้องหลายคนในครอบครัว เมื่อหยาจือโกรธ และรำคาญ ยวี่จานบอกว่าจะให้เงินพ่อแม่ของเธอ และปล่อยให้น้องชายคนสุดท้องของเธอมี โอกาสในการเริ่มต้นอาชีพ

ระหว่างขุนนาง ชาวนา นักธุรกิจ พ่อของหยาจือทำงานระดับล่าง แต่มักจะใฝ่ฝันว่าจะมีนักวิชาการ ในครอบครัวเพื่อพัฒนาสถานะของครอบครัว

หากน้องชายสามารถเริ่มต้นอาชีพถือว่ายอดเยี่ยมเลยทีเดียว

ในขณะนั้น เมื่อมองไปที่ใบหน้าของหยาจือ เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังจะหวั่นไหว

แต่ก็ยังระลึกถึงความเมตตาของเฉียวเหลียนเหลียนที่มีต่อเธอ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ยวี่จานมีความมั่นใจมากและไม่ได้ขัดขวางหยาจือแต่มองไปที่ฉินจือ

ในตอนแรก องค์หญิงคนโตไม่สามารถค้นหาตัวตนของฉินจือได้ หลังจากพยายามอย่างหนัก ก็พบว่าพ่อแม่ของฉินจือเสียชีวิตแล้ว เหลือป้าเพียงคนเดียวที่ต้องเลี้ยงดูเธอ

ป้าของฉินจืออารมณ์ร้าย บางครั้งก็ทุบตีดุว่าฉินจือ แต่ไม่เคยปฏิบัติกับเธออย่างเลวร้าย ดังนั้นฉินจือมักจะส่งเงินให้ป้าใช้