บทที่ 225 หนอนบ่อนไส้

แค่องค์หญิงพระองค์เดียวสามารถดึงดูดคนเมืองหลวงให้มากินอาหารร้านของเธอ

คนธรรมดา ๆ มาชื่นชมองค์หญิงองค์โตแค่ได้ชื่นชมองค์หญิงองค์โตก็ชื่นใจ

ส่วนพวกที่เห็นแก่หน้าตาก็กำลังตระหนักคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ภัตตาคารใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก จู่ๆ องค์หญิงองค์โตก็มาเสวยอาหาร หรือว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์บางอย่าง ?

หุ้นส่วนอาจมีความสัมพันธ์บางอย่างกับองค์หญิงองค์โต ?

ความสัมพันธ์นี้ต้องเป็นความสัมพันธ์ที่ดี องค์หญิงองค์โตจึงมาอุดหนุนด้วยตนเอง

เช่นนั้นต้องไปอุดหนุนบ้าง

เมื่อมาถึงแล้วภัตตาคารซื่อสี่ก็แน่นขนัด

ในวันแรกของเป็นแค่วันทดลองขาย ไม่มีการประชาสัมพันธ์เพิ่มเติม โต๊ะถูกจองเต็มเพราะคำว่า "องค์หญิงองค์โต"

หานจ้าวยิ้มแก้มปริ แต่ก็แอบคร่ำครวญว่าเป็นเรื่องยากที่จะดำเนินธุรกิจโดยไร้อำนาจในเมืองหลวง

ข่าวนี้ถูกแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

องค์หญิงกำลังบรรทมอยู่ เมือรู้ว่ากลายเป็นเครื่องมือหากิน องค์หญิงองค์โตก็หัวเราะด้วยความโกรธเกรี้ยว

เธอหัวเราะด้วยความโกรธ

แม่นมจางมองตาปริบ ๆ

องค์หญิงองค์โตไม่ได้ยิ้มมาหลายปีแล้ว และแม้ว่าเธอจะยิ้มอย่างประชดประชัน ก็เป็นแค่รอยยิ้มเย้ยหยัน

ยิ้มเห็นฟันแบบนี้หายาก

แม้ว่ามันจะโกรธ

"หญิงแซ่เฉียว หญิงชาวนาจากเมืองยากจนจริง ๆ นางกำลังวางแผนต่อต้านข้า" องค์หญิงองค์โตโกรธมากจนเธอตบโต๊ะด้วยฝ่ามือ

ในเมืองหลวงแห่งนี้ เฉียวเหลียนเหลียนไม่ใช่คนแรกที่กล้าวางแผนต่อต้านเธอ แต่เป็นคนที่กล้าหาญที่สุดอย่างแน่นอน

“เฉียวเหลียนเหลียนกล้าต่อต้านราชวงศ์ ?” องค์หญิงองค์โตมีท่าทีงุนงงเล็กน้อย

แต่ในไม่ช้าก็นึกอะไรบางอย่างได้

“ยายผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า” เธอกัดฟันพูดสองสามคำ “นางฉลาดพอที่จะรู้ว่าข้าไม่อาจกำจัดนางออกจากชูเอ๋อร์ได้”