บทที่​ 224​ สร้างปัญหาให้ภัตตาคารซื่อสี่

หากจะกล่าวถึงภัตตาคารซื่อสี่ คนฉลาดในปักกิ่งจะต้องยกนิ้วให้

ภัตตาคารรูปแบบของการตลาดร่วมสมัยที่เดิมทีไม่รู้จักในเมืองหลวง

นอกจากองค์หญิงองค์โตที่มีชื่อเสียงมาเยือนแล้ว

ยังมีองค์หญิงอันเล่อที่เข้ามาสร้างสีสันแก่ภัตตาคาร

ท้ายที่สุดแล้ว เพราะการมาเยือนขององค์หญิงองค์โตทำให้ภัตตาคารแห่งนี้มีชื่อเสียงในชั่วข้ามคืน

ทำไมกัน?

ไม่ใช่เพราะหุ้นส่วนของภัตตาคารแห่งนี้เป็นแม่ของพระราชนัดดาหรือ?

ไม่ใช่ว่าพระชายาสิ้นพระชนม์แล้วหรือ ?

อื้ม แม่เลี้ยงก็คือแม่ไม่ใช่แม่เหรอ?

แม้ว่าจะเกินคำว่าแม่มาหนึ่งคำ แต่ก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือความรู้สึกของพระราชนัดดาต่อแม่คนนี้

ใกล้ชิดอบอุ่นเหมือนแม่และลูก

นี่เป็นผลจากการสังเกตการณ์ของคนในเมืองหลวง

แค่ช่วงเวลาหนึ่งภัตตาคารซื่อสี่มีชื่อเสียงอย่างเหนือเมฆ

ข้อได้เปรียบคือลูกค้าเยอะ บ้างก็มาเพราะความอร่อย และบ้างก็เพราะมาแอบมอง

ข้อเสียเปรียบคือกลายเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมาก

เพราะภัตตาคารแห่งนี้ลูกค้าแน่นตลอด

หานจ้าวยืนอยู่ในห้องส่วนตัวอย่างหนาวเหน็บ

ตรงข้ามเขามีผู้ชายสวมเสื้อแขนยาวทั้งอายุเยอะและน้อย พวกเขามีท่าทางแตกต่างกัน

สิ่งที่เหมือนกันเพียงอย่างเดียวอาจเป็นความเย่อหยิ่ง และการดูถูกเหยียดหยาม

"ไม่คิดว่าภัตตาคารซื่อสี่ที่เมืองหลวง และลูกชายจะมาไกลเช่นนี้ ยากที่จะนำภัตตาคารจากอันหยางมาเปิดที่เมืองหลวงและได้รับความนิยมเช่นนี้" ชายวัยกลางคนในวัยสี่สิบหัวเราะพร้อมลูบเครา

ถ้าเขาไม่ได้กัดคำว่า "สาขา" และ "ความสนใจ" แน่นอนว่าเขาต้องชื่นชมตัวเอง

“ พี่รองคนนี้จริงจัง เคร่งขรึมมาก แต่มันก็เป็นธุรกิจขนาดเล็ก” หานจ้าวแข็งคอของเขาและไม่เต็มใจ

ชายวัยกลางคนกล่าวต่อ "ธุรกิจขนาดเล็กของภัตตาคารซื่อสี่มีความสุขที่เชื่อมโยงกับอดีตจักรพรรดิและหลาน ๆ หนังสือเล่มเล็ก ๆ อยู่ที่ไหน?"

“ เหลือเชื่อว่าในตอนนี้สาขาย่อยยอดขายดีกว่าสาขาหลัก” ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งปิดปากเขาและยิ้ม "เมื่อเห็นว่าภัตตาคารเจริญรุ่งเรืองมาก คุณต้องทำเงินได้เยอะขึ้น "

เมื่อพูดถึงเรื่องเงินการเคลื่อนไหวของคนอื่น ๆ หลายคนชะลอตัวลงแม้ว่าพวกเขาจะไม่พูด แต่หูของพวกเขาก็ถูกสร้างขึ้นอย่างชัดเจน

ถึงตอนนี้หานจ้าวถึงเข้าใจว่านอกเหนือจากความภาคภูมิใจของตรักูลแล้ว พวกเขายังต้องการเงิน

ภัตตาคารซื่อสี่ต้อนรับแขกในทุก ๆ วัน จนกระทั่งหม้อไฟถูกจองเต็มไปถึงปีหน้า แม้แต่เด็กสองสามขวบยังรู้ว่าภัตตาคารซื่อสี่มีรายได้เป็นกองเป็นกำ

หานจ้าวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เขายังมีความหวาดกลัว ชายวัยกลางคนมีเคราเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีความสามารถ และคนผู้นั้นได้รับความไว้วางใจจากตระกูลหานในฐานะพี่ชายรอง หานจ้าวให้ความเคารพพี่ชายคนนี้เสมอ

แต่ใครจะรู้ว่าพี่ชายรองของเขาจะเดินทางมาที่ภัตตาคารซื่อสี่ด้วยภูมิใจ และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามอีกทั้งยังสอดส่องกิจการของภัตตาคารซื่อสี่

หานจ้าวเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกโกรธ

"สวัสดีสหายที่มีเยี่ยมเยียนภัตตาคารซื่อสี่" เขาขมวดคิ้ว "ภัตตาคารซื่อสี่นี้ไม่ได้มีแค่ฉันเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว แต่ยังมีหุ้นส่วนคนอื่น ๆ ฉันมีหุ้นเพียงเล็ก ๆ เท่านั้น "

ความหมายของคำพูดนี้หมายถึงเขามีเงินไม่มาก

คนในตระกูลหานต่างมองหน้ากันและเยาะเย้ย

ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างช้า ๆ ว่า "ฉันรู้เรื่องเหล่านี้มาอยู่บ้าง แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแบ่งหุ้นให้หญิงคนนั้น เธอให้เราแค่ฝืมือที่เธอมี ภัตตาคารซื่อสี่ยังไงก็เป็นของตระกูลหานของเรา"

จากคำพูดนั้นแสดงให้เห็นว่าพวกเขาต้องการนำเฉียวเหลียนเหลียนออกจากการเป็นหุ้นส่วน

นอกจากนี้ยังมี "ตระกูลหานของเรา"

คิ้วของหานจ้าวเริ่มขมวดมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ตาเขาแทบถลนออกมา