บทที่ 235 จี้หยุนชูยอมรับรักที่มีต่อเฉียวเหลียนเหลียน

ด้านหน้าของภัตตาคารซื่อสี่ที่แสนจะอบอุ่นสว่างไสว

จี้หยุนชูเม้มริมฝีปาก สีหน้าไม่ได้แสดงออกถึงการยินดีหรือโกรธ

มีเพียงการกำปั้นที่แสดงถึงความโกรธที่เขามีต่อองค์หญิงอันเล่อ

น่าเสียดายที่กำปั้นอยู่ข้างลำตัว

องค์หญิงไม่เห็น

เธอใช้มือข้างหนึ่งปิดแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ และคร่ำครวญอย่างเสียใจ "พี่หยุนชู พี่ตีหม่อมฉันได้ยังไงเพคะ? พี่ไม่เคยหม่อมฉันมาก่อน เพียงเพราะนังตัวแสบนี่พี่ถึงตีหม่อมฉัน..."

ทำเหมือนสนิทกับจี้หยุนชูมาก

เฉียวเหลียนเหลียนพึมพำในใจ

เธอชำเลืองมองจี้หยุนชูไม่ขยับเขยื้อน

เฉียวเหลียนเหลียนไม่สบายใจมากขึ้น

ในที่สุดชายคนนั้นก็เคลื่อนไหว “เมื่อกี๊ เจ้าเรียกใครว่านังตัวแสบ ? ” อันเล่อหยุด

สะอื้น

เมื่อเธอเห็นจี้หยุนชูในตอนนี้ เธอร้องออกมาจากก้นบึ้ง

แม้ว่าองค์หญิงอันเล่อจะเป็นคนบ้าบิ่นไปหน่อย แต่เธอก็เป็นองค์หญิงแห่งราชวงศ์ เธอรังแกอาศัยความเป็นราชวงศ์ของเธอกดขี่เฉียวเหลียนเหลียน ปฏิบัติต่อเฉียวเหลียนเหลียนอย่างไร้ยางอาย และไม่เต็มใจแม้แต่จะปิดบัง

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอโง่จริง ๆ อันที่จริง ในบรรดาเด็ก ๆ ในราชวงศ์ที่สามารถเติบโตอย่างปลอดภัยและทำได้ดี คนไหนโง่จริง ๆ

ทันทีที่องค์หญิงอันเล่อเห็นจี้หยุนชู เธอก็รู้ว่าเขามาที่นี่เพื่อปกป้องเฉียวเหลียนเหลียน

แต่เธอไม่ยอมทำตัวต่ำต้อย

ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังจงใจพูดถึงอดีต และสถานะของพวกเขาทั้งสองว่า "พี่หยุนชู หม่อมฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องสุดที่รักในวัยเด็ก เพราะแม่ม่ายคนนี้ พี่เลยอยากเอาชนะหม่อมฉันจริงหรือ ? พี่ลืมแล้วเหรอว่าเราโตมาด้วยกัน?”

สิ่งนี้ตกอยู่ในสายตาของผู้คนโดยรอบ เสียงซุบซิบเซ็งแซ่

แม่หม้ายตัวเล็ก ๆ แทรกแซงความรักในวัยเด็กหรือ?

องค์หญิงอันเล่อวางตำแหน่งให้เฉียวเหลียนเหลียนตกเป็นเหยื่อทันที

เฉียวเหลียนเหลียนขมวดคิ้วทั้งไม่พอใจและโกรธ และขณะที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า

จี้หยุนชูก็หยุดเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ประการแรก เจ้าและข้าไม่ใช่คู่รักในวัยเด็ก เจ้าเติบโตที่นอกเมือง ส่วนข้าเติบโตในเมืองหลวง เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา พ่อของเจ้าเสียชีวิตลง และเจ้ากลับมาที่เมืองหลวงพร้อมกับแม่ของเจ้า ประการที่สอง เฉียวเหลียนเหลียนไม่ใช่แม่ม่าย นางเป็นผู้หญิงของข้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าใส่ร้ายนาง"

“ยังบอกว่านางไม่ใช่แม่ม่าย” องค์หญิงอันเล่อชี้ไปที่ชั้นสองกับความทรงจำที่ไม่มีความสุขที่สุด เด็กทั้ง 5 คนที่ไม่รู้ว่าออกมาเมื่อไหร่ ตะโกนว่า "นั่นไงตอนนี้พวกเขาทั้งหมดยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว"

ท่าทางขององค์หญิงอันเล่อ ราวกับคนกินรังแตน

สักครู่หลายคนประหลาดใจ

เด็กเหล่านี้เป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

พี่คนโตสุดหล่อ หน้าตาดี มองแวบแรกดูเหมือนเด็กหน้าตาดี

ลูกคนที่สองมีความงดงามและฉลาด มีดวงตาสีดอกท้อคู่หนึ่ง ท่วงท่าของเธอนั้นช่างน่าทึ่ง

ลูกคนที่สาม...เข้มแข็งมาก

ลูกคนที่สี่มีริมฝีปากสีแดง และฟันขาว นุ่มและบอบบาง

ลูกคนที่ 5 ขาว หน้าตาน่ารัก นิสัยดี ว่องไว

เด็ก ๆ เหล่านี้เป็นมังกรและหงส์ท่ามกลางผู้คนจริง ๆ

และผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นแม่ของเด็กห้าคนจริง ๆ

สักพักผู้คนต่างก็พากันอิจฉา

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้จี้ฟยุนชูพูดอย่างใจเย็นว่า "นี่ไม่ใช่ลูกของนาง เหลียนเหลียนอายุเพียงสิบเจ็ดปี"