บทที่ 252 ผีสิง

เฉียวเหลียนเหลียนมานานแล้ว เธอไม่มีพื้นฐานครอบครัวที่แข็งแกร่ง และสิ่งเดียวที่เธอทำได้คือจับมือกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของตระกูลขุนนางในเมืองหลวง

เธอหวังว่านี่จะช่วยลูกชายได้

"แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ควรให้ตัวเองเหนื่อยเกินไป" กู้เชวี่ยยังคงรู้สึกไม่พอใจ

เห็นได้ชัดว่าครอบครัวไม่ได้ยากจนอีกต่อไป และพวกเขาไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อน แล้วทำไมแม่ของยังต้องทำงานหนักขนาดนี้

เมื่อไหร่พวกเขาจะสามารถปกป้องแม่ได้ ?

"เด็กโง่" เฉียวเหลียนเหลียนลุกขึ้นยืน ลูบศีรษะเธอแล้วเปลี่ยนเรื่อง "บ่ายวันนี้แม่ไม่อยู่บ้านมีเรื่องอะไรเกินขึ้นไหม?"

กู้เชวี่ยตอบ "ไม่มีอะไรร้ายแรง แต่เสี่ยวเกอเอ๋อร์เกือบจะฉี่รดที่นอน ดีที่อั้นไว้ได้"

กู้เกอตัวน้อยอายุเกือบสี่ขวบหน้าแดง เอามือน้อยๆ ของเขาปิดตา และพูดเสียงดังว่า "น่าอายมาก พี่รอง ไหนจะไม่บอกแม่"

พี่รองโกหก

กู้เชวี่ยแลบลิ้น "ฉันไม่ได้บอกแม่ ฉันแค่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนบ่าย ดังนั้นไม่ได้ผิดสัญญาซะหน่อย"

กู้เพอตัวน้อยโกรธและหงุดหงิด หลุดจากอ้อมแขนของเฉียวเหลียนเหลียนอย่างว่องไว และวิ่งหนีไป

กู้เชวี่ยกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ ดังนั้นเขาจึงติดตามเธออย่างใกล้ชิด

ร่างของพี่สาวทั้งสองหายไป

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม และส่ายหัว จากนั้นถามอย่างเป็นกันเองว่า "มีอะไรอีกไหม?"

"มี"

หญิงรับใช้สองคนตะเกียกตะกายเพื่อโผล่หัวออกมา "ฮูหยิน ท่านอ๋องมาหาฮูหยินในบ่ายวันนี้ และเมื่อเขาเห็นว่าฮูหยินไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาก็จากไปด้วยความผิดหวัง"

“จริงเหรอ?” เฉียวเหลียนเหลียนเลิกคิ้ว “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยู่เองหรอกหรือ ? ไม่ได้หายตัวไปซักหน่อย”

“ไม่ใช่ต่างหาก เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ขององค์หญิงองค์โต” ฉินจือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

เฉียวเหลียนเหลียนเงยหน้าขึ้นมองซ้ำๆ

ฉินจือยังคงต้องการที่จะพูดอีกครั้ง แต่หยาจือบีบเธอ และทั้งสองก็รีบเล่าสิ่งที่พวกเขาเห็นในตอนเที่ยง

รอยยิ้มของเฉียวเหลียนเหลียนค่อยๆหายไป

เธอเม้มริมฝีปาก จากนั้นหันหลังกลับไปที่บ้านเล็กชวนฝัน