บทที่ 251 ความสัมพันธ์แม่ลูก

“ขอบคุณข้าเช่นนั้นหรือ ?”

องค์หญิงองค์โตประทับบนเก้าอี้เศรษฐีด้วยพระพักตร์เหยียดหยาม “ข้าไม่ได้ทำเพื่อนาง นางจะขอบคุณข้าทำไม?”

จี้หยุนชูเงียบไปครู่หนึ่ง

“แล้วเสด็จแม่...” เขาลังเล “เสด็จแม่ไปภัตตาคารซื่อสี่ทำไม ?”

องค์หญิงองค์โตที่สง่างามมีฐานะสูงส่งควรรังเกียจที่จะยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้

มันเป็นข้อพิพาทระหว่างพระราชนัดดาองค์โสมของจักรพรรดิที่มีข่าวลือข้างนอก องค์หญิงองค์โตควรเพิกเฉย

ไม่ว่าใครจะเป็นจักรพรรดิ ก็ไม่ดีเท่ากับพี่ชายของเธอที่เป็นจักรพรรดิ

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดีที่เธอทำแล้วจะสบายใจ ทำไมเธอต้องสนใจว่าใครเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป

"ทำไม?" เมื่อได้ยินคำถามของจี้หยุนชูดวงตาขององค์หญิงองค์โตก็ฉายแววผิดหวัง "ก็ไม่ใช่เพราะลูกชายข้าเองหรือ?"

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกจะไม่กลมเกลียวกันนักแต่ความสัมพันธ์ในครอบครัวและความสัมพันธ์ทางสายเลือดก็ไม่อาจขาดสะบั้นลง

อย่างไรก็ตาม องค์หญิงองค์โตนั้นดื้อรั้นเกินไป อาศัยฐานันดรบีบบังคับจี้หยุนชูอยู่เสมอ

เขาถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบครั้งหรือสองครั้ง

ในเวลานั้น องค์หญิงองค์โตไม่เคยคิดว่าตัวเองมีความผิดอะไร และหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโกรธต่อลูกชายของเธอ

เธอคิดว่าเด็กที่เธอให้กำเนิดไม่ดี

จนกระทั่งวันนั้น เมื่อบังเอิญเห็นเฉียวเหลียนเหลียนกำลังให้การศึกษาแก่เด็ก ๆ และเห็นเธอได้ใกล้ชิดกับกู้เฉิง ลูกเลี้ยงของเธออย่างใกล้ชิด หัวใจขององค์หญิงองค์โตก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

ทำไมแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแต่เธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับลูกชายของเธอเอง

องค์หญิงองค์โตไม่พอใจ

เธอหาคนมาเฝ้าดูพฤติกรรมของเฉียวเหลียนเป็นเวลาหลายวัน และพบว่าสิ่งที่เธอทำบ่อยที่สุดคือการเอาใจใส่เด็ก ๆ

ในสายตาขององค์หญิงองค์โต การกระทำเหล่านั้นเป็นเพียงการเอาใจ

และเธอจะทำอย่างไรให้ลูกชายของเธอพอใจ?

องค์หญิงไม่อาจรู้ได้

โชคดีที่โอกาสจะมาถึงในไม่ช้า

มีคนรายงานว่าตระกูลหานต้องการทำให้ภัตตาคารอับอาย และองค์หญิงไม่อยากสนใจในตอนแรก แต่หลังจากคิดดูแล้ว อ๋องชิงผิงมีหุ้นในภัตตาคารนี้

หากเธอได้ลงมือช่วย ลูกชายของเธอคงมีความสุข

ด้วยความคิดเช่นนั้น องค์หญิงองค์โตจึงลุกขึ้นยืน

เธอคิดว่าจะได้รับความเห็นใจจากท่านอ๋อง และทำให้เขาอยากเข้าใกล้เธอมากขึ้น ใครจะคิดว่าอ๋องชิงผิงจะมาขอบคุณแทนเฉียวเหลียนเหลียน

องค์หญิงโกรธมาก

เพราะนาง ?

ใช่?

"ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริง ๆ จี้หยุนชู" องค์หญิงยืนขึ้นชี้ไปที่สิ่งของบนโต๊ะและพูดอย่างเฉยเมยว่า "สิ่งเหล่านี้เป็นเอกลักษณ์ของเมืองหลวง”

“เจ้ายังจะปกป้องเฉียวเหลียนเหลียนนั่น เจ้าคงกลัวว่าครั้งหน้าจะเกิดการรอบสังหารสินะ”

หลังจากพูดเช่นนั้น องค์หญิงองค์โตก็เย้ยหยัน “ดูเหมือนว่าแม่เช่นข้าจะเหมือนงูและแมงป่องในใจเจ้า ถ้าเป็นเช่นนั้น อย่าได้กลับมาที่ตำหนักนี้อีก กลับไปซะ”

เธอหมุนตัวและเดินจากไปโดยไม่แยแส ราวกับว่าเธอกำลังพยายามแบกรับอะไรบางอย่าง

จี้หยุนชูมึนงงเล็กน้อย

องค์หญิงองค์โตในความทรงจำมักเย่อหยิ่ง

เธอไม่ชอบพูดมาก เธอมักจะทิ้งประโยคไว้ข้างหลังและปล่อยให้คนรอบข้างเดา

อารมณ์ที่เงียบขรึมของจี้หยุนชูก็ปรับเปลี่ยนขึ้นในเวลานั้นเช่นกัน

ต่อมาองค์หญิงองค์โตมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะควบคุมจี้หยุนชูที่พยายามหนีการควบคุมของเธออยู่เสมอ และความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกก็ค่อยๆห่างเหินเรื่อยๆ

แต่ตอนนี้ องค์หญิงองค์โตตรัสว่า สำหรับพระองค์แล้ว...

เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าจี้หยุนชูไม่มีความรู้สึกใดๆ เขาเพียงไม่รู้ว่าจะแสดงอารมณ์แบบไหน

เขาออกจากตำหนักองค์หญิงด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

หญิงรับใช้ในตำหนักที่รู้กระบวนการทั้งหมด มองหน้ากัน และไม่กล้าพูด