บทที่ 261 ความรู้สึกพลัดพราก

การเป็นอ๋องแห่งมณฑลไม่ใช่เรื่องธรรมดา และการเป็นองค์หญิงก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

ในราชวงศ์ต้าหยู ส่วนใหญ่เป็นอ๋องและองค์หญิง

ต่างกันที่ชื่อเรียก

ตัวอย่างเช่น อ๋องแห่งชิงผิงผู้มีศักดินาสูงส่ง

ณ ทางเข้าห้องโถงใหญ่ เฉียวเหลียนเหลียนเอามือปิดหน้า ดวงตาของเธอเปียกชื้น

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกขอบคุณตัวเองที่อบรมกู้เกออย่างเขี่ยวเข็ญ

ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าหยูเฟยเกอแล้ว

ในบรรดาเด็กเหล่านี้ หยูเฟยเฉิงสงบนิ่งและไม่จำเป็นต้องได้รับการสอนใดๆ ตราบใดที่เขาได้รับการชี้แนะ เขาจะเป็นเหมือนหงส์ที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และอนาคตของเขาก็ไร้ขีดจำกัด

หยูเฟยเชวี่ยมีอารมณ์รุนแรงและเธอได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆมากมายจากเฉียวเหลียนเหลียน คำสอนที่เขาได้รับนั้นฝังอยู่ในกระดูกของเธอ และเธอสามารถฟื้นฟูความรู้ได้เพียงระลึกถึง

หยูเฟยจงเป็นคนขี้อาย ลุ่มลึกและเก็บตัว เขาเป็นอัจฉริยะด้านวรรณกรรม ไม่ว่าเขาจะแย่แค่ไหน เขาก็จะไม่แย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

มีเพียงเสี่ยวเกอเอ๋อร์เท่านั้น เด็กคนนี้ถูกส่งไปยังหมู่บ้านตระกูลกู้ไม่นานหลังจากที่เขาเกิด ผู้คนที่เขาเห็น สิ่งที่เขาได้ยิน และข้อมูลที่เขาได้รับคือทุกสิ่งในหมู่บ้านตระกูลกู้

แม้ว่าจะงดงามดังหยก แต่เธอก็นิสัยไม่ดีและเธอไม่ใช่หญิงที่ปฏิบัติตามประเพณีได้

แม้ว่าเฉียวเหลียนเหลียนจะบังคับให้พี่เลี้ยงสอน แต่ก็เห็นได้ว่าเป็นเพียงผิวเผิน แต่สิ่งที่อยู่ในกระดูกของเธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

หวังเพียงว่าในราชวงศ์ที่เข้มงวดนี้ เธอสามารถดำเนินชีวิตตามแบบที่เธอต้องการได้

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจด้วยความรู้สึกสูญเสีย

มีการระบุตัวตน และแม้แต่สถานที่อาศัย

ไม่มีทางที่เด็ก ๆ เหล่านี้จะถูกเก็บไว้เคียงข้างเธอ

โชคดีที่สวรรค์ไม่พากกู้โหลวไป ไม่รู้ว่าน่าเห็นใจเธอหรือเปล่า?

จักรพรรดิมีพระราชนัดดาอีกสองสามคนอีกครั้ง และพวกเขาล้วนยอดเยี่ยมและฉลาดทำให้จักรพรรดิมีความสุขมาก และก็เชิญทุกคนดื่มร่วมกัน

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ไม่มีใครกล้าขัดใจจักรพรรดิ ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงดื่มและรับประทานอาหารอย่างมีความสุข

หยูเฟยเชวี่ยและหยูเฟยเกอถูกจัดให้นั่งข้างองค์หญิงต้วน

ในตอนแรกเฉียวเหลียนเหลียนกังวลว่าเสี่ยวเกอเอ๋อร์จะอารมณ์ฉุนเฉียว เด็กหญิงตัวน้อยต้องการหาแม่จริงๆ โชคดีที่มีหยูเฟยเชวี่ยอยู่ที่นั่นด้วย