บทที่ 262 ปกป้องผู้เป็นแม่

ทันทีที่งานเลี้ยงสิ้นสุดลง เด็ก ๆ ก็มารุมล้อมด้านหน้าของเฉียวเหลียนเหลียน

“ท่านแม่”

หยูเฟยเกอเป็นคนรีบที่สุด ทันทีที่ตะโกนเสร็จก็กระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของเฉียวเหลียนเหลียน มือทั้งสองข้างจับต้นขาของแม่เลี้ยงไว้แน่น และไม่ยอมปล่อยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

“ท่านแม่ อย่าเศร้าไปเลย”

หยูเฟยเกอยิ้มและแทรกเข้าหาเฉียวเหลียนเหลียน จากนั้นจับมือแม่เลี้ยงของเขา “เราจะไม่ทิ้งท่านแม่”

เฉียวเหลียนเหลียนไม่พูดอะไร แต่เมื่อเฉียวเหลียนเหลียนนึกถึงการสูญเสียและความเศร้า น้ำตาเธอก็คลอเบ้าอีกครั้ง

ตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมาในหมู่บ้านตระกูลกู้เมื่อปีที่แล้ว นางเฉียวเสียน้ำตาตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่ใช่ครั้งนั้นเพียงครั้งเดียว

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นน้ำตาของแม่เลี้ยง

ในที่สุดหยูเฟยเชวี่ยก็ฝืนยิ้มไว้ไม่ได้ เธอโอบไหล่เฉียวเหลียนเหลียนไว้แน่น และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "พี่ เราจะไม่เป็นองค์ชายองค์หญิง เราจะเป็นคนตระกูลกู้ เป็นลูกของแม่เหมือนเดิม”

การเป็นองค์หญิงนั้นไม่สำคัญ

เป็นครั้งแรกที่หยูเฟยเฉิงเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดเห็นของน้องสาว

คนตัวเล็กพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ข้ายังต้องการได้รับฐานะเพื่อตรวจตราเมือง"

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเป็นอ๋องแห่งมณฑลเลยในชีวิตของเขา แต่ดูเหมือนว่าจะสบายใจกว่าที่ได้เป็นขุนนาง

"ลูก..." น้ำตาของเฉียวเหลียนเหลียนยังคงไหลอยู่ แต่มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อย "กำลังพูดถึงอะไร?"

จักรพรรดิได้ออกคำสั่งไว้แล้ว

“ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ นี้คือความจริงทั้งหมด” หยูเฟยเฉิงพึมพำเบาๆ

เฉียวเหลียนเหลียนกล่าว "อย่าพูดไร้สาระ ต่อจากนี้ไปจงอยู่ในตำหนักตะวันออกอย่างสบายใจ ถ้าคิดถึงแม่ก็ไปที่จวนอ๋องชิงผิง"

ได้ชัดว่าเป็นเธอเศร้าแต่ทำไมสุดท้ายเธอกลับปลอบโยนเด็กๆ

คิดเช่นนั้นในใจ เฉียวเหลียนเหลียนยังคงลูบหลังของเด็กหญิงทั้งสองด้วยมือทั้งสองข้าง

เด็กชายทั้งสองสงบลง

หยูเฟยเฉิงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้แสดงออกใดๆ สายตาเพียงคู่เดียวของเขาจับจ้องไปที่เฉียวเหลียนเหลียน

หยูเฟยจงก็เช่นกัน เขาอายุน้อยกว่า เห็นได้ชัดว่าเขายับยั้งชั่งใจไม่แข็งแกร่งเท่าพี่ชายของเขา และแววตาของเขามีความปรารถนาจางๆ

ไม่มีใครอยากอยู่ในตำหนักแห่งนี้ และพวกเขาล้วนต้องการกลับจวนอ๋องชิงผิงกับเฉียวเหลียนเหลียน

แต่พวกเขารู้ด้วยว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต อย่างน้อยก็ในตอนนี้ พวกเขาไม่สามารถอยู่ในจวนอ๋องชิงผิงได้

ลูกชายและลูกสาวของอ๋องชิงผิงผู้สง่างามจวนอ๋องประจำมณฑล พวกเขาดีแค่ไหนกัน

“ท่านแม่” หยูเฟยจงกอดเฉียวเหลียนเหลียนแน่น “แล้วเราจะกลับมา” มี

คนอยู่ทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ซ้าย ซ้าย และขวา ด้วยความเป็นห่วง ไม่ว่าหยูเฟยเกอลังเลใจเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงปล่อยแม่เลี้ยงของเขา

แม้แต่หยูเฟยจงก็ยังก้มหน้า

น่าเสียดายที่พลาดไปคนหนึ่ง

"หนูต้องการแม่ หนูต้องการแม่" ขณะที่หยูเฟยเชวี่ยกอดหยูเฟยเกอ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็ดิ้นรนและร้องไห้ทันที "ปล่อบเกอเอ๋อร์ เกอเอ๋อร์จะไปหาแม่ เกอเอ๋อร์จะอยู่กับแม่”

หัวใจเฉียวเหลียนเหลียนกำลังจะแตกสลาย

แต่องค์หญิงได้เดินออกจากห้องโถงไปแล้ว และองค์ชายก็เหลือบมองไปเช่นกัน ไม่ว่าเฉียวเหลียนจะเจ็บปวดเพียงใด เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยมือของเด็กหญิงตัวน้อย

“อู้หู” หยูเฟยเกอร้องดังขึ้น “แม่ไม่ต้องการเกอเอ๋อร์แล้วเหรอ แม่จะทิ้งเกอเอ๋อร์ไปเหรอ?”

ขณะที่พระชายาจูงมือองค์รัชทายาท ก็ตกใจและหันไปมอง “องค์หญิงหลิงเรียกใครว่าแม่?”

เฉียวเหลียนเหลียนหยุดไปชั่วขณะ