เจ้าว่าใครเด็กเปรต

เธอไม่อยากทะเลาะกับตาแก่ใจแคบนี่ เพิ่งมาอยู่ที่นี่ที่สำคัญคือต้องมีเงิน และเธอรู้ดีว่าต้องไปหาที่ไหน เมื่อเอ่ยจบก็เดินกลับไปที่บ้าน ถอนหายใจหดหู่แล้วหดหู่อีก เฮ้อ...แน่ใจนะว่าบ้าน จากนั้นไม่นานเด็กน้อยเฉินหยุนผิงก็นำเสื้อมาให้ท่านแม่ปีศาจของนาง จ้าวเหลียนเฟยที่จากนี้ไปนางก็คือจ้าวเฟยเฟยแล้วของหมู่บ้านอวี๋หยางแล้ว นางเอ่ยขอบใจกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เด็กดีขอบใจนะผิงผิง เดี๋ยวแม่กลับมาจะทำของอร่อยๆ ให้กิน"

"ท่านแม่ปีศาจจะไปที่ใดเจ้าคะ"

จ้าวเฟยเฟยกลอกตามองบน ใครสั่งใครสอนให้เรียกแบบนี้นะ ยังเด็กอยู่เลยวาจาไม่น่ารักจริงๆ นางจึงนั่งลงยองๆ มือบางลูบศีรษะน้อยๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยสั่งสอน

"ผิงผิง ลูกต้องไม่เรียกแม่อย่างนี้ หากว่าคนอื่นมาได้ยินวาจาเช่นนี้จะคิดว่าสกุลเฉินไร้การอบรม เด็กจะน่ารักอยู่ที่กิริยาวาจา มิใช่หน้าตาเข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ ต่อไปไม่เรียกท่านแม่ปีศาจแล้วเจ้าค่ะ"

"เด็กดี ต้องอย่างนี้สิน่ารักจริงๆ"

เฉินมู่หยางมาถึงตอนที่นางกำลังสั่งสอนบุตรสาวก็แปลกใจ ส่วนเฉินโม่หวายมองหน้านางอย่างระแวงก่อนจะเอ่ยออกไป

"เฮอะ...เสแสร้งคนอย่างเจ้ามันก็เป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ"

"นี่ไอ้เด็กเปรต ถึงข้าจะเป็นแม่เลี้ยงแต่อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่ามารดา หัดเคารพสักหน่อย พวกเจ้าสองคนนี่สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ นรกส่งมาเกิดหรือไง"

"เจ้าๆๆ เจ้าว่าใครเด็กเปรตสตรีแพศยา"

"น้องสาวเจ้าเป็นเด็กดี ส่วนเด็กอีกคนที่เหลือนั่นแหละเด็กเปรต"

"เจ้าๆๆๆๆ"