มีใบหย่าก็หาผัวใหม่ได้

โลกเดิมถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาจะฮุบกิจการคุณแม่ของเธอ เธอก็คงยังทำงานให้กับรัฐบาลอยู่ ไม่ต้องลาออกมาเพื่อหาทางมาดูแลทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลเหล่านั้นที่พ่อจอมละโมยกัยแม่เลี้ยงแสนเลวจ้องตาเป็นมันหรอก

วันๆ ต้องเล่นเกมส์กับคุณพ่อแสนโง่กับยายแม่มดนั่น ตอนนี้อยากตายอีกรอบจริงๆ ชีวิตใหม่เลวร้ายกว่ายายแม่มดกับลูกสาวนั่นเสียอีก จ้าวเหลียนเฟยตะโกนด่าทอเงยหน้าขึ้นตะโกนใส่ท้องฟ้า

"สวรรค์...ได้โปรด....ฟ้าช่วยผ่าเจ๊ที่ได้ไหมขอตายอีกรอบ เฮ้อชีวิตโคตรบัดซบ ส่งมาทั้งทีก็เจอสถานที่เฮงซวย ได้ผัวก็เฮงซวย ญาติผัวยิ่งเฮงซวยห่วยแตกเข้าไปใหญ่ โอ๊ยย"

เฉินมู่หยางเดินออกมานอกบ้านคว้าแขนเรียวเล็กที่ผอมแห้งกระชากเข้าตัวเองอย่างแรงก่อนจะบีบปลายคางของนาง แล้วเอ่ยอย่างรังเกียจปนเคียดแค้น

"คนที่ต้องกล่าวคำนั้นคือข้ามากกว่า แม่เลี้ยงเจ้าบอกดิบดีว่าเจ้าเป็นสตรีอ่อนโยน ไม่มีปัญหาเรื่องการเข้ากับเด็กๆ ได้ ข้าเสียไป3ตำลึงเพื่ออะไร เพื่อสตรีที่แต่งมาเพียงสิบวันก็แล้วสวมหมวกเขียวให้ข้าเช่นนั้นหรือ"

"อ่อยอ้าไออ้า (ปล่อยข้าไอ้บ้า) "

เฉินมู่หยางเหวี่ยงร่างบางผอมแห้งจนกระเด็น เขาเหวี่ยงแรงมากจึงทำให้นางล้มลงไปหัวเข้ากระแทกก้อนหินจนเลือดออก เฉินหยุนผิงร้องไห้จ้าออกมาทันทีที่เห็นบิดาตีคน เฉินโม่หวายรีบปลอบใจน้องสาว แต่เด็กน้อยกลับร้องไห้หนักขึ้น จนเฉินมู่หยางต้องเข้าไปอุ้มบุตรสาวปลอบจนนางเงียบไป

"ไสหัวไป...ข้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว"

"ใบหย่าล่ะอยู่ที่ไหนเอามาสิ....ไล่เฉยๆ แบบนี้ข้าไม่ไป"

"อยากได้ใบหย่าเพียงนั้นเชียว"

"แน่นอน..มีใบหย่าก็หาผัวใหม่ได้ จะได้ไม่มีใครมาบอกทีหลังว่าข้ามีชู้อีก"

เฉินมู่หยางกำมือแน่น สตรีสารเลวคนนี้อยากไปจากเขาก็ไปเขาจะไม่รั้ง แต่นางกลับมาตั้งแง่ เช่นนั้นอย่าหวังเลย

"ค่าแรงทำงานปกติจ่ายที่20อีแปะต่อเดือน ข้าแต่งเจ้ามาด้วยเงิน13ตำลึงเจ้าก็ต้องทำงานให้ข้า เช่นนั้นก็เขียนสัญญาขายตัวแทนซะแล้วข้าจะให้ใบหย่ากับเจ้า"

"อะไรนะ!! เจ้าฝันกลางวันหรือไง ขายตัวหรือ เฮอะ...นี่ตาเฒ่าเฉินเจ้าสติดีหรือเปล่า อีกอย่างเงินสินสอดแค่3ตำลึง13ตำลึงมาจากไหนกัน"