สร้างเรื่องให้ถูกหย่า

ซูเว่ยหรานเดินกลับลงมาจากบนเขา นางได้ของดีมาพอสมควร เสียดายที่ร่างนี้อ้วนเกินไปและยังไม่ฟื้นดีจากการที่ถูกตีศีรษะ แวะเก็บกระเทียมป่ามากับหอมป่ามาได้กำใหญ่ ที่ดินของบ้านมีแต่ไม่ได้ทำประโยชน์ มีแต่หญ้าขึ้นรก บนเขายังเขียวชอุ่มแปลว่าดินที่นี่ก็น่าจะปลูกพืชได้

ซูเว่ยหรานเอาปลาที่ขอดเกล็ดเสร็จแล้วมาหมักเกลือก่อนจะเดินไปหาหม้อดินเผามาล้างทำความสะอาด นางกำลังทาเกลือที่ตัวปลาและเอาต้นหอมยัดใส่ในท้องเพื่อดับกลิ่นคาว นางหลิวเห็นนางโรยเกลือก็กรีดร้องเสียงดังลั่น

"กรี๊ดดด....นางตัวล้างผลาญ เกลือแพงขนาดไหนเจ้าไม่รู้หรือ เหตุใดถึงสิ้นเปลืองนัก ทำอาหารไม่เป็นก็อย่ามาทำให้เสียของ หลี่เย่าฟางนางคนใกล้ตาย วันนี้ของก็ขายไม่ได้ อาหารก็ยังไม่ทำปล่อยคนล้างผลาญเช่นนี้มาผลาญเสบียงข้าได้อย่างไร"

"ทะ ท่านแม่ คือข้า..โอ๊ย"

เพี๊ยะ!! นางหลิวตบหน้าหลี่เย่าฟางเสียงดัง นางแน่ใจว่าสามีเอาอวนไปล่งแล้ว แต่นางไม่ทันตั้งตัวกลับถูกถีบจากด้านหลังอย่างจัง เป็นหลี่ต้าหยางที่ลืมของแล้วกลับมาทันเห็นบุตรสาวถูกตบหน้า ซูเว่ยหรานคนนี้จงใจให้เขากลับมาเพราะหลานชายวิ่งไปตามบอกกับเขาว่าท่านปู่เอาอวนไปผิดเขาจึงเดินกลับมาทันได้เห็น

"นางหลิว..เจ้าตบหน้าเจ้าเล็กหรือ เจ้าด่าทอหยาบคายข้ายังพอทน นี่ถึงขนาดตบหน้าอยากตายใช่หรือไม่"

"ไม่ใช่นะพ่อเย่าฟาง คือข้า ข้าแค่โมโหที่นางหมูตอนที่ใช้เกลือของเราหมด ของนี่ราคาแพงนักท่านก็ทราบนี่"

ซูเว่ยหรานเดินไปหาหญิงชราช้าๆ ก่อนจะคว้ามวยผมนางลากออกมาลานด้านนอกเรือนแล้วตะโกนเสียงดังให้คนมาดู นางมาอยู่ที่นี่ยุคโบราณนี้หากสตรีถูกหย่านั้นไม่ดีต่ออนาคตแน่ๆ นางไม่ได้จะหย่ากับหลี่จื่อหานจริงๆ แต่กับนางหลิวไม่เหมือนกัน ยายแก่น่าเกลียดนี่สมควรถูกหย่า ตีเหล็กตอนร้อนนี่แหละไหนเมื่อเช้าก็รอบหนึ่งแล้วรอบนี้เอาให้สุดไปเลย

ร่างเหี่ยวย่นถูกลากออกมาก่อนจะโยนนางไว้นอกประตูรั้ว ซูเว่ยหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยะเยือกจนคนที่ได้ยินถึงกับขนลุก

"ยายแก่...อาเล็กขายปลาได้ทุกครั้งเจ้าจะเอาไปหมด ท่านปู่เองเห็นว่าเจ้าดูแลบ้านจึงไม่ว่าอะไร แต่อาเล็กกินน้ำข้าวบุตรสาวเจ้ากินข้าวขาว บุตรข้าทำงานได้กินข้าวมื้อเดียวยามที่ท่านปู่กับสามีข้าออกทะเลเจ้าจะกลั่นแกล้งพวกเขา หลานสาวเจ้าก็รังเกียจ จะหาเมียใหม่ให้หลิวเหอ ใครจะอยากยกลูกสาวให้บุตรชายเจ้า ขี้เกียจ ติดเหล้ายา ทาสพนันวันนี้มาสะสางกัน เกลือนั่นเงินสามีข้าซื้อมา ฉะนั้นเงินนี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า ท่านปู่เจ้าคะวันนี้ข้าจะพูดให้หมด หลิวเหอแอบเข้าห้องอาเล็ก วันนั้นหากข้ากลับมาไม่ทันจากลูกเลี้ยงคงกลายเป็นลูกเขย อาเล็กกล้ำกลืนไม่กล้าเอ่ยเพราะนางหลิวทุบตีและข่มขู่เจ้าค่ะ โชคดีที่อาเล็กไม่ได้เสียเปรียบคนเลวนั่น"

นางหวังภรรยาของหลิวเหอที่ได้ยินก็ร่ำไห้ อย่างน่าสงสารทันที

"ฮือๆๆ ...พ่อเสี่ยวจูทำไมท่านทำเช่นนี้กัน ท่านยังเป็นคนอยู่หรือนางเป็นน้องสาวท่านนะ ฮือๆๆ เหตุใดข้าจึงโชคร้ายแต่งงานกับคนเช่นนี้กัน อ๊า..โอ๊ยย"

เพี๊ยะ!! ตุบๆๆ!! ผัวะ!! นางหลิวทุบตีสะใภ้ทันที

"นางตัวดี นางแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้ คลอดมาก็เป็นตัวขาดทุน กล้าใส่ความสามีเจ้าหรือ กล้าด่าเขาหรือบุตรชายข้าจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร"

หลี่ต้าหยางเดินมาถึงคว้าข้อมือนางหลิวแล้วเหวี่ยงกระเด็นไปกลางถนนดิน ชาวบ้านรังเกียจทันที ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่หน้า