ไม่อยากหย่าก็แยกบ้าน

หลี่เย่าฟางไปแล้ว ดูแล้วยายแก่นั่นคงหาเรื่องอาเล็กขอสามีอีกเพราะว่าวันนี้ขาดรายได้มาให้นาง ซูเว่ยหรานมองปลากว่าห้าสิบตัวที่เดิมคือรายได้ของบ้าน ถึงจะตายแต่ก็ยังสดเพราะวิญญาณเพิ่งจะออกจากร่าง ก่อนจะเอ่ยขำๆ

"วิญญาณพวกเจ้าออกจากร่างแล้วไปสิงร่างปลาตัวอื่นไหม แบบทะลุมิติไปอยู่ในร่างของปลาที่อยู่ในกระชังหรือเปล่า หรืออยู่ในร่างตะพาบน้ำ เอ่อไม่ได้สิ ข้ามสายพันธ์ท่าว่ายน้ำก็ไม่เหมือนกันด้วย แต่ฉันนี่สิ ฉันเคยเป็นคนสวยนะ ทำไมต้องมาอยู่ในร่างยายอ้วนอัปลักษณ์ที่แสนร้ายกาจด้วย แปดสิบเก้าสิบโลเลยมั้ง ต้องอดข้าวกี่เดือนถึงจะผอมได้"

หลี่จื่อหานเดินมาถึงพอดีที่นางบ่นงุ้งงิ้งๆ แต่เขาไม่เข้าใจอะไรก่อนจะเดินไปหาแล้วเอากะละมังไม้มาจากนางพร้อมกับเอ่ยปาก

"ข้าทำเอง เจ้าไม่เคยทำหากกินไม่ได้ท่านย่าจะว่าเอาอีก ข้าสงสารท่านปู่น่ะ"

ซูเว่ยหหรานมองหน้าเขาก่อนจะกระชากกะละมังกลับมาแล้วเอ่ยยียวน

"โย่ว...สงสารท่านปู่ก็หัดสงสารลูกตัวเองเมียด้วย ดูสิห้าขวบตื่นแต่เช้าไปหารับจ้างได้เงินมาก็ถูกยายแก่นั่นเอาไปหมด หลี่จื่อหานเรื่องหย่ากับท่านข้าจริงจังนะ"

หลี่จื่อหานมองหน้านางอย่างพินิจอีกที คำก็หย่าสองคำก็หย่า เมื่อคืนเขากลับมาไม่ทันเพราะพายุแรงมากจึงหลบอยู่ที่ถ้ำใต้ชะง้อนผา ได้ยินว่าเพราะเหตุนี้ท่านย่าจึงเอามาอ้างลงโทษนางและช่วยกันกับอาสามทุบตีนาง หรือเพราะนางถูกทำร้ายจึงทนไม่ได้แล้วอยากหย่าหลี่จื่อหานเอ่ยกับนางอย่างใจเย็น

"ตอนเจ้าปีนเตียงข้า ทำให้ข้าพลาดโอกาสเข้าเพราะสอบชื่อเสียงเสียหาย มายามนี้เอ่ยปากจะหย่าง่ายดายเจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไรซูเว่ยหราน"

เมื่อเขาเอ่ยจบก็หันหลัง ซูเว่ยหรานตะโกนเอ่ยตามไป

"ไม่หย่าก็แยกบ้าน มีสองทางเลือกที่สำคัญลูกต้องเป็นของข้าไม่ว่าเจ้าเลือกทางไหน"

หลี่จื่อหานหันหลับมาจ้องหน้านางเขม็งแยกบ้านหรือ นางกล้าเอ่ยคำนี้ทั้งที่รู้ว่าเขามีเพียงท่านปู่เพราะท่านพ่อจากไปแล้ว หลี่จื่อหานเดินกลับมาหานางก่อนจะคว้า ลำคอนางแล้วเอ่ยลอดไรฟัน

"เจ้าก็รู้ว่าข้ามีแค่ท่านปู่ เจ้าอยากให้ข้าอกตัญญูทั้งที่ท่านปู่มีเมตตาต่อเจ้ามากกว่าใครในบ้านเช่นนั้นรึ"