ถ้าจะมีคนตายต้องไม่ใช่ข้า

เมื่อมาถึงบ้านก็ลากนางเข้าห้อง ห้องที่นางห็นแล้วอยากออกไปนอนกลางลานดินเสียงยังดีกว่า ทั้งสกปรกทั้งเหม็นอับ ยายอ้วนนี้อยู่ได้อย่างไรกัน เสียงทุ้มของหลี่จื่อหานดังมา

"เจ้าเป็นอะไร วันนี้กล้าตบหน้าท่านย่า"

"ข้ามีอะไรต้องกลัวถึงไม่กล้า หลานสะใภ้ก็คน อีกอย่างนางไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเจ้าด้วยซ้ำเป็นแค่หญิงหม้ายที่ท่านปู่เจ้าสมเพชแต่งเข้ามา ให้ข้าเรียกนางว่าท่านย่าข้าเรียกได้แต่ว่านางคู่ควรเป็นท่านย่าหรือ นี่ไอ้หน้าหล่อเจ้าแน่ใจนะถามจริงๆ หึๆๆ.....ยายแก่ไม่ยอมตายนั่นเอะอะก็ลงไม้ลงมือกับคนอื่น นางคิดว่าคนอื่นเขาไม่มีความรู้สึก เจ็บไม่เป็นหรืออย่างไร"

"ซูเว่ยหราน ไม่ว่าอย่างไรนางก็คือผู้อาวุโส"

"อาวุโสเพราะประสบการณ์และการวางตัวกับแก่เพราะเกิดก่อนมันแค่เส้นบางๆนะหลี่จื่อหาน ข้าทำได้มากกว่าตบหน้าสองแม่ลูกนั้นแน่ๆ ถ้ายังไม่กลัวตายก็เข้ามา เจ้าอยากนับญาติกับคนแบบนี้ข้าไม่ขัดใจ อย่างไรอีกไม่นานข้าก็หย่าเจ้าอยู่ดี ไอ้โย่ว..ส่วนเรื่องที่ว่าข้าวางยาเจ้า ลองทบทวนดูใหม่ไหม พ่อแมงกะพรุน"

แมงกระพรุนหรือ นางกำลังด่าเขาว่าหัวใสเหมือนแมงกระพรุน หรือก็คือคนไม่มีสมอง ซูเว่ยหรานไม่ยอมแพ้ ย่าเจ้าก็ไม่ใช่เป็นแค่ย่าเลี้ยงฉันยังต้องเกรงใจหล่อนอีกหรือไอ้โง่เอ๊ย มาที่นี่ยังไม่ถึงวันก็จะเลาะกระดูกฉันให้ไปเกิดใหม่ ชาติก่อนถูกพวกเก็บค่าคุ้มครองมาป่วน พอไม่จ่ายพาคนมาถล่มร้าน นี่ใครเจ๊หรานนะถูกเจ๊กระทืบจนขาหัแขนหัก ม้ามแตก ปอดทะลุ ไปแจ้งความว่าฉันทำร้ายร่างทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก็มาสิคิดกว่ากลัวหรือ ยุคนี้ไม่มีสิทธิ์มนุษยชนคุ้มครองฉันกลัวหรือไง ก่อนจะเอ่ยกับคนตรงหน้า

"หลี่จื่อหาน จำคำข้าไว้นะจากนี้เป็นต้นไปถ้าจะมีใครสักคนต้องตาย ย่อมต้องไม่ใช่ข้าซูเว่ยหรานคนนี้กับลูกๆของข้าแน่ๆ หึ มีเขาให้ทิ้งลงเหว มีทะเลให้ถ่วงน้ำ ข้ากำจัดศพได้อย่างหมดจดเชียวล่ะ ไม่กลัวตายก็เข้ามา"

"เจ้ายอมนางหน่อยไม่ได้หรือไง ข้าสงสารท่านปู่ที่ต้องแบกรับความอับอาย"

เมื่อหลี่จื่อหานเอ่ยเช่นนี้จบซูเว่ยหรานก็สงบลง หลี่ต้าหยางเป็นคนดีนางสัมผัสได้จากความอบอุ่นที่ร่างเดิมได้รับ ก่อนที่นางจะเอ่ยกับหลี่จื่อหาน

"ข้าจะไปขอโทษท่านปู่เอง เจ้าเอาลูกไปกินข้าวเถอะ เช้ามาอาหารยังไม่ตกถึงท้องก็ใช้งาน คนอย่างนี้เจ้าอยากกตัญญูข้าไม่ว่าแต่อย่าลากข้ากับลูกข้าไปเกี่ยวข้อง หกปีมานี้ข้าทนมาพอแล้ว ยังดีที่เมื่อคืนข้าไม่ตาย เพราะหากข้าตายวิญญาณข้าจะมาลากยายแก่น่าตายนั่นลงนรกคนแรก"

จากนั้นซูเว่ยหรานเดินออกไปด้านนอกก่อนจะเดินไปหาหลี่ต้าหยางที่แคร่ไม้หน้าบ้านแล้วเอ่ยขอโทษเขาด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ท่านปู่ หลานสะใภ้ทำผิดไป ทำให้ท่านอับอายแล้วขออภัยเจ้าค่ะ"

"อืม เจ้านับว่ายังมีสำนึก ต่อไปก็หลีกเลี่ยงนางให้ห่างหน่อยเถอะนะแม่เจ้าแฝด"

"เจ้าค่ะ"

หลี่ต้าหยางมองเข้าไปยังด้านในของบ้าน จากนั้นก็นั่งถักอวนต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลี่เย่าฟางถือตระกร้าปลาเดินกลับมาซูเว่ยหรานที่กำลังจะเดินเข้าห้องเข้าก็ตรงมาดูก่อนจะเอ่ย

"อาเล็กทำไมท่านไม่เอาปลาไปส่งแต่เอากลับมาเล่าเจ้าคะ"