เตรียมขายสินสอด

"คุณหนูเจ้าขา...ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ คงไม่ได้เสียใจจนเสียสติหรอกนะ"

เสียวฮวาบ่นอุบอิบเพราะกลัวคุณหนูของตนเองได้ยิน หวังเสี่ยวเซียนที่ตอนนี้ก็คือเซียวอี้เซียนได้แต่เดินมาหาสาวใช้ของร่างเดิมก่อนจะจับนางให้มองหน้า

"เสี่ยวฮวาน้อย...ข้าไม่ได้เสียใจแล้ว อีกอย่างไม่แต่งก็ดีเหมือนกัน จ้าวเฉิงเป็นบุรุษที่ไม่รู้จักพอ ทุกครั้งที่พาข้าไปอารามก็เพื่อตนเองจะได้เสพสุขกับสตรีอื่น เอาข้าไปบังหน้า"

"ห๊า..นี่มันๆ คุณหนูแล้วเหตุใดท่านยังอดทนเจ้าคะ"

"ท่านพ่อท่านแม่อยากให้ข้าแต่งข้าก็เลยยอม แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เสี่ยวฮวาเอาใบรายการสินสอดของสกุลจ้าวมาหน่อย"

สาวใช้ตัวน้อยนำสมุดบัญชีสินสอดมาให้กับคุณหนูของตน เซียวอี้เซียนรับมา เมื่อวานเขาแต่งงาน วันนี้คงยังหวานชื่น พรุ่งนี้อีกวัน มะรืนกลับบ้านเจ้าสาว หากให้จ้าวเฉิงตั้งตัวได้ต้องมาเอาสินสอดคืนแน่ๆ

สกุลจ้าวขึ้นชื่อเรื่องใจแคบ เช่นนั้นวันพรุ่งนี้น่าจะเหมาะที่สุด วันที่สามพวกเขาก้าวออกจากห้องหอก็น่าจะเกือบบ่าย นางคงขายของหมดแล้ว ก่อนจะถามสาวใช้ตัวน้อย

"เสี่ยวฮวา แล้วสมบัติบ้านเรามีอะไรบ้าง ให้ท่านพ่อบอกมา ข้าจะขายทอดตลาดหาเงินไปตั้งตัวที่เมืองอื่น เมืองหลวงแห่งนี้จอมปลอมเกินไป"

เสี่ยวฮวารับคำสั่งของคุณหนู จากนั้นก็รีบวิ่งไปหานายท่านเซียวบิดาของนาง ไม่นานในมือของเซียวอี้เซียนก็มีใบรายการทรัพย์สินของสกุลเซียวทั้งหมด ดูคร่าวๆจากสมบัติเหล่านี้ สามารถแปลเป็นเงินได้ถึงเจ็ดถึงแปดแสนตำลึง

แต่เรื่องของเก่าดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้เรื่อง มีไว้เพื่อครอบครองและรักษาไว้เท่านั้น แบบนี้ก็หวานนางสิ ขายให้หมด ไปแต่ตัวไม่ยึดติด อืมแบบนี้แหละดี

"เสี่ยวฮวาคืนนี้ไปหาขอทานมาหลายๆคนข้าจะให้พวกเขาช่วยทำงาน"

"คุณหนูคือว่า"

"อย่าสงสัยให้มากความไปได้แล้ว"

เมื่อเสี่ยวฮวาไปแล้ว เซียวอี้เซียนก็เริ่มเขียนใบโฆษณาชวนเชื่อ นางจะขายสินสอดในราคาขาดทุน แต่จะโก่งราคาสมบัติสกุลเซียว