ขายสินสอดทอดตลาด2.

ชาวบ้านและขุนนางที่เดินผ่านจวนเซียวต่างเดินเข้ามาชมสินค้าล้วนมีแต่ของดี

"โย่ว..ข้าซื้อๆ ข้าอยากทำบุญ"

"ข้าด้วยๆ"

กล่องไม้หลากหลายขนาดถูกวางเรียงราย เครื่องประดับ ภาพวาด เครื่องเรือน แพรพรรณอย่างดีถูกนำมาจัดวาง

"เสี่ยวฮวา วางป้ายราคาได้"

สาวใช้ตัวน้อยรับคำก่อนจะวางป้ายราคาตามสินค้าชิ้นต่างๆ เหล่าคนที่มาดูเรื่องตลกทีแรกก็ตะลึง หยกเนื้อดีที่ราคาสามร้อยถึงหนึ่งพันตำลึงแต่คุณหนูคนนี้ขายเพียงแปดสิบตำลึง เครื่องลายครามราคาแปดร้อยตำลึงนางขายเพียงร้อยตำลึง ผ้าไหมอย่างดี ราคาพับละสามร้อยตำลึงนางขายเพียงสามสิบตำลึง ไม่นานสินค้ากว่าแปดร้อยรายการที่วางขายก็เริ่มทยอยขายจนหมด กระทั่งเหลือหยกสามชิ้น

หนึ่งในนั้นมีบุรุษแต่งกายมอซอคนหนึ่ง ใครที่อยู่ใกล้ๆเขาต่างก็รังเกียจ เขาเดินเข้ามาคอตกทำท่าทางกล้าๆกลัวๆก่อนจะเอ่ย

"คะ คุณหนู ขะ ขอรับ คือว่าขะข้าๆเอ่อข้า"

"พี่ชาย ท่านต้องการสิ่งใดว่ามาเถอะ หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าย่อมให้ท่านได้"

"วะ วันเกิดมารดาข้า บิดาข้าจากไปนานแล้วนางเฝ้าหลุมศพท่านพ่อจนกระทั่งผมขาว ข้าน้อยทำงานหนักมานานจึงอยากให้ของขวัญนางสักชิ้น อยากได้ของขวัญ คะ คุณหนูมีที่ไม่แพงไหม"

"เหลือปิ่นสามอัน ราคาเล่มละห้าสิบตำลึงเป็นหยกเนื้อดี พี่ชายท่านพอใจชิ้นไหนหรือ"

หยางเทียนหลงยิ้มให้นาง คนอื่นรังเกียจเขาพากันเดินหนีโดยเฉพาะสตรี แต่คนตรงหน้ายังคงยิ้มแย้มให้เขา หยางเทียนหลงชี้ไปที่ปิ่นหยกสีเขียวเข้ม ราคาห้าสิบตำลึง อืม เดิมทีปิ่นนี้น่าจะได้สักสามร้อยตำลึงแต่นางขายยิ่งกว่าขาดทุนเสียอีก

"พี่ชาย..อย่าเอาชิ้นนั้นเลยท่านเอาชิ้นนี้เถอะ"

เซียวอี้เซียนเปิดกล่องไม้นำปิ่นดอกไม้ออกมา ปลายปิ่นแกะสลักเป็นรูปดอกหลันฮวา ตรงกลางมีอัญมณีสีแดงเล็กๆคล้ายเกสรดอกไม้ คำนวณราคาไม่อาจเทียบได้ในท้องตลาด เขาไม่เคยเห็นของที่ประณีตเพียงนี้