คุณธรรมน้ำใจของคุณชายจ้าวข้าเกรงจะรับไม่ไหว

ทันทีที่ของขายหมดจ้าวเฉิงก็มาถึงพอดี เขากำลังจะชี้หน้านางแต่ก็ต้องชะงัก ดูเหมือนนางจะแปลกไป ดูงดงามขึ้น เสื้อผ้าก็ไม่ซีดจนมีแต่สีขาว จ้าวเฉิงเดินไปหานางเอ่ยปากถามนาง

"อี้เซียน..เหตุใดนำของหมั้นมาขายเสียเล่านี่เป็นสินสอดของเรานะ"

"คุณชายจ้าว สินสอดอันใดกันในเมื่อท่านแต่งงานไปแล้วข้าวของเหล่านี้ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้อีก อ้ออีกเรื่องหนึ่งรบกวนท่านเรียกข้าว่าคุณหนูเซียวจะดีกว่า คำเรียกสนิทสนมแบบนั้นคราวหลังอย่าใช้อีก เสี่ยวฮวาเข้าบ้านกันเถอะ พี่ชายท่านนี้ขอให้มารดาท่านสุขภาพแข็งแรงนะเจ้าคะ"

"อี้เซียนเจ้าโกรธข้าเรื่องนั้นไม่ได้ แม้ว่าเราจะมีสัญญาหมั้นหมายกัน แต่ว่าด้วยความเหมาะสมข้าต้องแต่งเย่วเอ๋อร์ มิใช่บอกเจ้าแล้วหรือว่าข้าสามารถแต่งเจ้าเป็นฮูหยินรองได้"

"โอ้ว..คุณชายจ้าวท่านช่างเปี่ยมน้ำใจยิ่งนัก ทำเพื่อวงศ์ตระกูลเสียน่ายกย่อง เสียงที่ข้าได้ยินยามที่ไปอารามกับท่านเป็นเสียงที่ท่านบอกว่าอีกหน่อยข้าต้องยอมรับให้ได้ เพราะว่าข้าอีกหน่อยต้องเป็นฮูหยินที่ใจกว้าง มาบัดนี้กลับต้องไปเป็นฮูหยินรอง แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะคนที่ครวญคราง อ๊า ท่านพี่เฉิงท่านเร่าร้อนนัก อืม ใหญ่โตเช่นนี้เย่วเอ๋อร์ถึงใจเสียเหลือเกิน อ๊ายคนบ้าท่านชอบท่ายากพิสดารอยู่เรื่อย คนพิเรนทร์ อ่า..เย่วเอ๋อร์จ๋า ถึงจะพิสดารแต่เจ้าก็ชอบมิใช่หรือ ยังมีอีกมากมายนักที่พวกท่านคู่นกยวนยางคร่ำครวญหากันราวกับสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ หากจำไม่ได้จะจดให้แล้วให้บ่าวจวนท่านมารับไป เสี่ยวฮวาเข้าบ้านปิดประตูจวน ข้าจะไปนับเงิน อ้อ ตำแหน่งฮูหยินรองข้าไม่อาจเอื้อมจริงๆ คุณธรรมน้ำใจของคุณชายจ้าวข้าเกรงจะรับไม่ไหว"

เซียวอี้เซียนจากไปแล้ว และแน่นอนทุกวาจาที่กล่าวออกมามีชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุกเป็นพยานนับร้อย จ้าวเฉิงอับอายยิ่งนักก่อนจะหันไปหาบุรุษแต่งตัวมอซอที่ยืนอยู่ข้างเขา จ้าวเฉิงกำมือแน่นก่อนจะหันมายังคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไอ้ยาจกแต่งตัวมอซอยังกล้ามาซื้อข้าวของราคาแพง ไม่สินางขายเหมือนให้เปล่าราวกับของๆ เขาไร้ค่ายิ่งนัก จ้าวเฉิงบังคับเอาปิ่นคืนจากบุรุษตรงหน้า

"เอาคืนมาเจ้าซื้ออะไรจากนางไป"

"หึ..นางช่างโชคดีที่ไม่ต้องแต่งงานกับเจ้า ไสหัวไปซะคุณชายจ้าวตระกูลจ้าวของเจ้าไม่ได้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า"