บทที่ 100 เป็นใครมาจากไหนกันแน่

“เกิดอะไรขึ้น ใครรังแกนาย?” ประธานเห็นหลานชายของเขาในสภาพที่น่าสมเพชมาก เขาโกรธเคืองขึ้นมาในทันที

“ลุง ลุงต้องช่วยผมนะ เมื่อวานมีโง่มาทุบตีผม วันนี้เขาตามมาที่นี่ กดหัวผมลงชักโครกอีก ผมกิน... เอาเป็นว่า ลุงต้องช่วยผมเอาคืน” กัวเฉินพูดอย่างโกรธเคือง

เมื่อประธานได้ยินเช่นนี้ เขาก็คำรามอย่างโกรธเคืองทันที “ใคร? ยังอยู่ที่นี่รึเปล่า?”

“พี่ เราควรทำอย่างไรดี?” เจียงหลายคว้าแขนของเจียงเฉิงด้วยความกลัว

“ไม่เป็นไร มีพี่อยู่ทั้งคน” เจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“อยู่ตรงนั้น ไอ้โง่นั่นยังไม่ไปไหน” กัวเฉินชี้ไปที่เจียงเฉิงอย่างโกรธเคือง

กัวเฉินพาประธานและบอดี้การ์ดจำนวนมากและเดินตรงไปหาเจียงเฉิง

“นายเหรอ? ที่ลงมือตีหลานฉัน”

ประธานมองดูแผ่นหลังของเจียงเฉิงแล้วถามด้วยเสียงที่เย็นชา

“ใช่ ผมเอง” เจียงเฉิงหันกลับมามองที่ประธานและพูดเบา ๆ

ขณะที่เจียงเฉิงหันหลังกลับ ร่างกายของประธานก็สั่นสะท้าน

“คุณลุง ดูนี่สิ เขาเย่อหยิ่งมาก เดี๋ยวลุงสั่งคนหักแขนทั้งสองเขาทิ้ง กดหัวเขาลงชักโครกเหมือนกัน” กัวเฉินจ้องไปที่เจียงเฉิง โดยคิดว่าจะเอาไอสารเลวนี้ถึงตายแน่นอน

“จบแล้ว ประธานปกป้องหลายตัวเองมาก ไอ้หนุ่มอย่าคิดจะซื้อบ้านเลย ตอนนี้เงินก็คงเอากลับไปไม่ได้ และต้องถูกจัดการอย่างแสนสาหัสแน่นอน”

“ใช่ ไม่ดูเลยว่าที่นี่ที่ไหน มีแค่เงินยังจะกล้ามาโวยวายแถวนี้ สั่งสอนเขาให้จำสักหน่อยก็ดี”

พนักงานขายหลายคนเห็นสถานการณ์เมื่อสักครู่นี้ พวกเขาต่างก็มองเจียงเฉิงด้วยความเห็นใจ

“พวกนาย ลงมือให้หนัก เอาให้แขนหักให้ได้” ประธานกล่าวอย่างเย็นชา

“สมควรแล้ว ไอ้โง่ กล้าดียังไงมาสู้กับฉัน” กัวเฉินกล่าวอย่างภาคภูมิใจกับเจียงเฉิง

ทันทีที่กัวเฉินพูดจบ บอดี้การ์ดที่ติดตามประธานได้กดกัวเฉิน ลงแล้วลงมือทุบตีเขาอย่างแรง

“ลุง ผิดคนแล้ว ตีผมทำไม?”

กัวเฉินล้มลงกับพื้นและคร่ำครวญ และผู้เห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึง และทุกคนก็มองไปที่ประธานด้วยสายตาที่งุนงง

จากนั้น ประธานได้โค้งคำนับเจียงเฉิงด้วยความเคารพต่อหน้าทุกคนและกล่าวว่า " สวัสดีครับ หมอเทวดาเจียง หลายชายของผมยังเด็กรู้เท่าไม่ถึงการณ์ โปรดอย่าถือสาเลยนะครับ”

“นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”