บทที่ 101 เมืองโบราณ

“พี่ พี่เท่เกินไปแล้วหรือเปล่า!”

บนรถแลมโบร์กินี เจียงหลายมองเจียงเฉียงและเอ่ยด้วยแววตาเคารพนับถือ

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

“พี่ดูสิ บอสที่ใหญ่ระดับนั้นยังนอบน้อมกับพี่มากๆ ฉันนึกว่าจะจบเห่แล้วซะอีก” เจียงหลายเอ่ยอย่างหวาดผวาเล็กน้อย

“วางใจเถอะ ตราบใดที่มีพี่อยู่ ก็จะไม่มีวันให้เธอถูกทำร้ายแน่นอน” เจียงเฉิงมองเจียงหลายและเอ่ยอย่างจริงจัง

ตอนที่เจียงเฉิงยังมีชีวิตอยู่ เขาตั้งใจเรียนมาโดยตลอด ก็เพื่อที่จะให้ครอบครัวมีชีวิตที่สุขสบาย ให้พ่อแม่ของเขาไม่ต้องลำบากมากเกินไป

“ฮิฮิ พี่ มีพี่นี่ดีจริงๆเลย” เจียงหลายยิ้มเอ่ยกับเจียงเฉิง

“เป็นยังไงบ้าง? บ้านหลังที่ซื้อเมื่อกี้นี้ ถูกใจเธอหรือเปล่า?” เจียงเฉิงถาม

“ถูกใจสิ นั่นเป็นบ้านร้อยหกสิบตารางวาเชียวนะ ซ้ำยังอยู่ที่คังซินยี่พินอีกต่างหาก ไม่กล้าจินตนาการเลยด้วยซ้ำ” เจียงหลายเอ่ยอย่างดีใจ

“ดี ในเมื่อถูกใจเธอ งั้นก็ต้องถูกใจพ่อกับแม่ด้วยแน่ ๆ เพราะเป็นบ้านตกแต่งพร้อมอยู่ เธอกับพ่อแม่ก็รีบย้ายเข้าไปอยู่กันได้เลย” เจียงเฉิงยิ้มเอ่ย

เจียงเฉิงส่งเจียงหลายกลับมาถึงบ้าน ก็ขับรถกลับบริษัทไปรับสวี่ฉิง ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว สวี่ฉิงกับหยางหมี่ก็น่าจะพูดคุยตกลงเรื่องพรีเซนเตอร์กันได้แล้ว

“เมีย ตอนนี้เธอยังอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า?”

เจียงเฉิงโทรหาสวี่ฉิง

“ไม่อยู่ พ่อรู้ว่าฉันจัดการเรื่องพรีเซนเตอร์ได้แล้วก็ดีใจมากๆ ก็เลยออกมาซื้อภาพวาดฉลองสักหน่อย” สวี่ฉิงเอ่ย

“อยู่ไหน? ฉันไปรับพวกเธอเอง”

“อยู่ที่เมืองโบราณ” สวี่ฉิงตอบ

“โอเค” เจียงเฉิงตอบรับ ก็รีบขับรถไปยังเมืองโบราณทันที

ณ เมืองโบราณแห่งหลูหยาง

“คุณสวี่ นี่คือภาพวาดที่คุณเลือก ใส่ในกล่องให้เรียบร้อยแล้วครับ” เจ้าของร้านที่ไว้เคราแพะยื่นกล่องภาพวาดให้สวี่จื้อจุนหน้ายิ้มๆ

“ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอผลงานแท้ของอู๋เต๋าจื่อที่นี่”

“นั่นสิครับ ผมว่าเป็นเพราะคุณตาถึงสักมากกว่า ซื้อภาพนี้ด้วยเงินสามแสน ถือว่าคุณกำไรมากเลยนะครับ”

เจ้าของร้านเคราแพะเองก็รีบพูดประจบเอาใจทันที

สวี่จื้อจุนพยักหน้าเห็นด้วย อู๋เต๋าจื่อมีฉายาว่าเทพนักวาด ภาพวาดของเขานั้นพบเจอได้ยากมากๆ แค่ภาพวาดง่ายๆเพียงหนึ่งภาพก็ยังสามารถขายได้ถึงหลายล้าน คิดไม่ถึงเลยว่าที่เจอที่นี่จะขายเพียงสามแสนเท่านั้น

“ไม่เลว ฉันขอดูอีกสักหน่อย” สวี่จื้อจุนพูดพลางเปิดกล่องไปด้วย แล้วเอาภาพวาดออกมาดูอย่างละเอียด