บทที่ 116 เจอปัญหา 2

“บัดซบ นังแพศยา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ได้เธอมา ต่อให้ครั้งนี้ต้องใช้กำลัง ฉันก็จะทำให้เธอต้องคุกเข่าอ้อนวอนฉันบนเตียง” เฮียเก้าพูดอย่างโกรธเคือง

“เฮียเก้า ไอ้คนนั้นเก่งมาก” ชายที่ใส่ตุ้มหูใหญ่กลับมาหาเฮียเก้า พูดด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด

เฮียเก้าหัวเราะแบบเยาะเย้ย ลุกขึ้นถีบเขาอย่างรุนแรง ด่าว่า “เก่งบ้าอะไรล่ะ แกมันคนไร้ประโยชน์ ถ้าคืนนี้นายไม่จัดการมันให้เรียบร้อย แล้วมัดตัวฮั่วหลิงหลงกลับมาให้ฉัน แกอย่าคิดว่าจะได้มีชีวิตอยู่ต่อเลย”

เมื่อชายที่สวมต่างหูใบใหญ่ได้ยินคำพูดนั้น ก็รีบขอโทษและพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า "ฉันรู้แล้ว ฉันจะรีบไปตามคนมา ไปเดี๋ยวนี้เลย"

ผู้ชายก็เป็นเหมือนกันหมดเลย ยิ่งของที่ได้มายาก ยิ่งทำให้คิดถึงเสมอ สุดท้ายจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา เฮียเก้าเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัด

“ดูไม่ออกนะ ด้วยรูปร่างของนาย การต่อสู้ใช้ได้ดีด้วย” ฮั่วหลิงหลงหยิบเหล้าที่เจียงเฉิงต้องการออกมา และพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ฉันเป็นหมอ ฉันใจโครงสร้างของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี ดังนั้นจึงสามารถหักแขนพวกมันได้อย่างง่ายดาย” เจียงเฉิงกล่าวแบบพลางๆ

"คุณเป็นหมอ?"

"ใช่!"

“ดีเลย ถ้าครั้งหน้าพี่สาวของฉันไม่สบาย ก็ให้คุณมาช่วยรักษาได้?” ฮั่วหลิงหลงพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเฉิงตกตะลึงครู่หนึ่ง เพิ่งตระหนักว่าตัวเองทำผิดพลาดอีกครั้ง ถ้าเธอมาหาตนบ่อยๆ ก็ต้องเผชิญกับการล่อลวงครั้งใหญ่แบบนี้บ่อยๆ เหรอ?

“ไม่มีปัญหา ไม่ว่าคุณจะรู้สึกไม่สบายตรงไหน ฉันสามารถช่วยคุณแก้ปัญหาได้” เจียงเฉิงพูดแบบไม่มีทางเลือกอื่น

“งั้นดีเลย ตอนนี้พี่สาวก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากให้คุณมานอนกับพี่สาวสัก 1 คืน คุณทำได้ไหม?” ฮั่วหลิงหลงขยับเข้าใกล้เจียงเฉิง พูดด้วยความยั่วยวนอย่างไม่รู้จบ

“นี่…” เจียงเฉิงรู้สึกเขินอาย

“โอเค ไม่แกล้งคุณแล้ว พี่สาวจะกลับบ้านไปอาบน้ำแล้ว” ฮั่วหลิงหลงเห็นเจียงเฉิงเป็นแบบนี้ รีบพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเฉิงตกลงอย่างรวดเร็ว ถือเหล้าออกจากร้านของฮั่วหลิงหลง เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าเขาอยู่ต่อไปอีกสักหน่อย เขาอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ

ขณะที่เจียงเฉิงลงไปข้างล่าง ยังไม่ถึงรถตัวเอง ทันใดนั้นมีคนแปดคนลงจากรถตู้จากที่ไม่ไกลนัก มือแต่ละคนถือมีดไว้และหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ หนึ่งในนั้นคือคนที่ถูกเจียงเฉิงตีจนแขนหัก ผู้ชายที่ใส่ต่างหูขนาดใหญ่