บทที่ 119 คำไหนคำนั้น

“คุณหยวนพวกคุณรู้จักกันเหรอ”

หัวหน้าหลูถามด้วยความประหลาดใจ

“ฮ่าฮ่า แน่นอนต้องรู้จักกัน เขานี่แหละทำให้ฉันสูญเสียเงินไปหลายล้านกับการเดิมพันหิน” หยวนห้าวพูดพร้อมกับเยาะเย้ย

คนที่หัวหน้าหลูเรียกว่าคุณหยวนไม่ใช่ใครคนอื่น เขาคือนายน้อยที่เจียงเฉิงเจอตอนอยู่ในสนามเดิมพันหิน คุณชายหยวนห้าว

“คุณชายหยวนว่าผิดนะ คุณยอมซื้อเรายอมขาย จะมาโทษผมได้ยังไง?” เจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้มเฉยเมย

"นายนี่มัน……"

หยวนห้าวรู้สึกโกรธอยู่ในใจ เดิมทีเขาสามารถซื้อมาได้โดยใช้เงิน2-3ล้าน ถ้าเจียงเฉิงไม่อัพราคาไปเรื่อยๆ เขาก็คงเสียไม่ถึง9ล้าน

“หัวหน้าหลู คุณให้พวกเรามา คุณบอกว่ามีคนไข้ไม่ใช่เหรอ? นี่หมายความว่าไม่ต้องให้หมอเจียงช่วยแล้วใช่ไหม?” เสิ่นปิงพูดออกไป

"ต้องช่วยสิ" หัวหน้าหลูรีบพูด "เชิญทางนี้!"

หยวนห้าวสงบอารมณ์ลงหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เนื่องจากผู้ป่วยรายนี้เป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัทเครื่องสำอางของเขา มีเพียงรักษาให้หายเท่านั้น ถึงจะไม่กระทบธุรกิจเลย

“เดี๋ยวก่อน คณบดีเสิ่น ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาสามารถรักษาลูกค้าของฉันได้” หยวนห้าวมองเจียงเฉิงอย่างเย็นชาและพูดว่า “ฉันเชิญอาจารย์หัวหน้าหลู และปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนปรมาจารย์เชวี่ยมารักษา พวกเขายังหาสาเหตุของอาการป่วยไม่เจอเลย หมอคนนี้จะทำได้เหรอ?”

หยวนห้าวตั้งคำถามถึงความสามารถของเจียงเฉิงอย่างมาก เนื่องจากความขัดแย้งครั้งก่อน

“ปรมาจารย์เชวี่ย?”

เมื่อเจียงเฉิงได้ยินชื่อปรมาจารย์เชวี่ย เขาก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ตอนที่ฟางหลันหลันเกิดอุบัติเหตุ ตอนนั้นปรมาจารย์เชวี่ยก็อยู่ในเหตุการณ์เช่นกัน

“ถูกต้อง เขาคือปรมาจารย์เชวี่ย นายคงไม่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าปรมาจารย์เชวี่ยหรอกนะ?” หยวนห้าวมองไปที่เจียงเฉิง

“ในเมื่อปรมาจารย์เชวี่ยก็แก้ไม่ได้ ผมคิดว่าผมก็คงทำไม่ได้แล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” เจียงเฉิงกล่าวเบา ๆ

“อย่า อย่านะหมอเจียง!”

หัวหน้าหลูได้ยินก็กังวลจึงก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า "คุณหมอเจียง ฉันได้ยินครูบอกว่า เขาชื่นชมคุณมาก และวันนี้ผู้นำของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยามาตรวจ ถ้าไม่สามารถรักษาผู้ป่วยรายนี้ได้ แล้วเขารายงานฉัน เช่นนั้นโรงพยาบาลจะเจอปัญหาใหญ่เอานะ”

“หัวหน้าหลูคุณให้ค่าเขามากเกินไปรึเปล่า? การแพทย์แผนจีนเป็นความรู้ที่ลึกซึ้งมาก หากปราศจากการสะสมความรู้มานานหลายสิบปี มันเป็นไปไม่ได้ที่จะก้าวหน้าไปมาก ในวัยของเขา ฉันคิดว่าคงมาหลอกหลวงผู้คน หยวนห้าวพูดอย่างประชดประชัน

“คุณเจียง!”

ทันใดนั้นเสียงของปรมาจารย์เชวี่ยก็ดังขึ้น

“ปรมาจารย์เชวี่ย นานแล้วที่ไม่ได้เจอ” เจียงเฉิงมองไปที่ปรมาจารย์เชวี่ยและพูดด้วยรอยยิ้ม