บทที่ 118 คนไข้เคสพิเศษ

เจียงเฉิงยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “อย่างฉันไม่นับว่าเป็นหมอที่ดีที่สุดหรอกใช่ไหมล่ะ

เดิมทีจะให้สวี่ฉิงไป แต่เมื่อพิจารณาจากผลงานล่าสุดของคุณ ฉันตัดสินใจให้คุณไป” เสิ่นปิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อย่าปฏิเสธเลย คุณต้องรู้ตัวเองว่าคุณสามารถผ่าตัดเคสที่เป็นไปได้ยากมาหลายเคสแล้ว"

เสิ่นปิงพูดขนาดนี้แล้ว เจียงเฉิงไม่กล้าปฏิเสธต่อไป ทำได้แค่พยักหน้าตกลง

“โอเค อย่าเสียเวลาเลย เราไปกันเถอะ”

เสิ่นปิงกับเจียงเฉิงขึ้นรถประจำโรงพยาบาลไป และรีบไปที่โรงพยาบาลสองทันที

“ฉันขอนอนก่อนนะ ถึงแล้วบอกฉันนะ!”

เสิ่นปิงดูเหนื่อยเล็กน้อย เธอบอกกับเจียงเฉิงแบบนี้

“ไม่มีปัญหา” เจียงเฉิงกล่าว

ดูเหมือนว่าระหว่างทางเสิ่นปิงเหนื่อยมาก เธอนั่งอยู่แถวหลัง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ทันใดนั้น รถกระตุกเล็กน้อย เธอก็พิงเข้าที่ตัวเจียงเฉิง เจียงเฉิงได้กลิ่นหอมบนตัวของเสิ่นปิงอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะเป็นกลิ่นหอมของร่างกายเธอ

สง่างาม เยือกเย็น เปิดเผย ชุดเดรสธรรมดานี้เผยให้เห็นสรีระของเธอได้อย่างลงตัวและสวยงาม กระโปรงที่พลิ้วไหวไปมา ดูเรียบง่ายและสง่างาม ได้ห่อหุ้มร่างของเธอไว้อย่างสมบูรณ์

มองลอดต้นคอสีขาวของเธอ เขาเห็นเนินอกขาวสวยที่ปกปิดด้วยเนื้อผ้า เจียงเฉิงแค่มองก็รู้เลยว่ามันคือของแท้อย่างแน่นอน หลังจากที่มองลอดคอเสื้อที่หลวมของเธอแล้ว ก็จะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่ขาวสว่างดั่งหิมะข้างในนั้น

เจียงเฉิงมองดู แล้วจู่ๆก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะหน้าอกของเสิ่นปิงไม่ขึ้นลงเลย ราวกับว่าเธอไม่หายใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

เจียงเฉิงจับข้อมือของเสิ่นปิงอย่างรวดเร็ว รูม่านตาของเขาหดตัวลงทันที เพราะเขาสังเกตเห็นว่าชีพจรของเสิ่นปิงนั้นผิดปกติมาก และ...

เมื่อเจียงเฉิงจะใช้พลังจิตของเขาเพื่อตรวจเช็ค ทันใดนั้นเสิ่นปิงก็ตื่นขึ้นและดึงแขนของตัวเองกลับไป

“คุณกำลังทำอะไร” เสิ่นปิงใช้น้ำเสียงอย่างเย็นชาถามเจียงเฉิง

“ไม่มีอะไร” เจียงเฉิงมองเสิ่นปิงอย่างเขินอายเล็กน้อย

“คณบดีเสิ่น คุณรู้สึกไม่สบายตัวหรือเปล่า?” เจียงเฉิงถาม

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร” เสิ่นปิงใช้นิ้วก้อยทัดผมที่หูและพูดด้วยเสียงเบาๆ

ไม่สิ ต้องมีอะไรผิดปกติกับร่างกายของเสิ่นปิงแน่ๆ ตอนนี้เจียงเฉิงได้รับมรดกตกทอดการแพทย์ของวงการแพทย์ แต่เขากลับไม่สามารถมองเห็นสภาพร่างกายของเสิ่นปิงได้ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว