บทที่ 127 ไอสังหาร

ถันซั่วมองเจียงเฉิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวดถึงขีดสุด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาดื่มเหล้าแบบนี้แล้วแพ้คนอื่น

“ไม่มีทาง นายดื่มเหล้าฉุนแสบแบบนี้เก่งอยู่แล้ว ต่างกับฉันที่ดื่มไม่เป็น การแข่งขันแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยด้วยซ้ำ” ถันซั่วขว้างขวดไวน์ลงบนพื้นอย่างโมโห

“งั้นเหรอ? ไม่ว่านายจะพูดยังไง แต่นายลวนลามเมียฉัน อีกทั้งนายยังแพ้แล้วด้วย งั้นนายก็ต้องขอโทษซะ” เจียงเฉิงมองถันซั่วด้วยสายตาเย็นเยือก

ถันซั่วได้ยินเจียงเฉิงพูดดังนั้น ก็พลันแค่นยิ้มเสียงเย็น เอ่ยว่า “เหรอ? ดูเหมือนว่านายยังไม่รู้สินะว่าที่นี่ถิ่นใคร?”

สิ้นเสียงของถันซั่ว ก็มีคนกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดรปภ.เดินเข้ามาล้อมตัวเจียงเฉิง

“ครั้งนี้ไอ้หมอนี่ตายแน่ ยังไม่เคยเห็นใครกล้าหือกับถันซั่วมาก่อนเลย”

“นั่นสิ ญาติพี่ชายเขามีอำนาจใหญ่โตขนาดนั้น นั่นคือหัวหอกของวงการร้านอาหารเลยนะ ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับเขาเลยด้วยซ้ำ”

คนรอบข้างต่างมองไปที่เจียงเฉิงด้วยแววตาสงสาร ราวกับว่าเขากำลังมีเรื่องกับคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วย

“เมื่อกี้ตอนแข่งกัน นายบีบคั้นให้ฉันต้องดื่มเหล้าที่ฉุนแสบขนาดนั้นอย่างน่าอนาถ เพราะฉะนั้นตอนนี้นายต้องคุกเข่าขอโทษฉันซะ ไม่งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่” ถันซั่วดึงคอเสื้ออย่างได้ใจ เขาเองก็อาศัยอำนาจข่มเหงคนอื่นมาจนชินแล้ว ดังนั้นจึงไม่เห็นคนอย่างเจียงเฉิงอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

“นี่นายยังมีเหตุผลอยู่อีกหรือเปล่า นายเป็นคนจะแข่งเองแท้ๆ ปรากฏว่าพอแพ้แล้วก็จะไม่ยอมรับงั้นเหรอ?” สวี่ฉิงเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี พลันผุดลุกขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเย็นทันที

“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่แพ้” ถันซั่วกวาดตามองสวี่ฉิงที่ลุกขึ้นยืนแวบหนึ่ง หุ่นของผู้หญิงคนนี้ไร้ที่ติมากจริงๆด้วย ยอดเยี่ยมชะมัด

“คนขี้โกง!”

สวี่ฉิงกลอกตาบนใส่ถันซั่ว จากนั้นก็จูงมือเจียงเฉิง เอ่ยว่า “เราไปกันเถอะ ไม่ต้องกินข้าวที่ร้านของคนแบบนี้!”

สวี่ฉิงเองก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ดังนั้นจึงรีบพาเจียงเฉิงออกไปที่นี่ทันที

“นี่อย่าเพิ่งไปสิ” ถันซั่วรีบขวางอยู่หน้าสวี่ฉิงแล้วเอ่ยว่า “ทำไม? สงสารผัวตัวเองเหรอ? เอาแบบนี้ดีกว่า วันนี้เธอนอนกับฉันหนึ่งคืน แล้วฉันสัญญาว่าจะปล่อยเขาไป เป็นไง?”

ถันซั่วพูดแล้วก็ยื่นมือจะไปลูบผมของสวี่ฉิง ขณะที่มือของเขาจะแตะโดนผมของสวี่ฉิง เจียงเฉิงก็ยื่นมือไปบีบข้อมือของเขา

“อ้าก—เจ็บๆ ๆ” ถันซั่วรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงทันที ราวกับเจียงเฉิงบีบกระดูกเขาจนหักยังไงอย่างงั้น

“คุกเข่าขอโทษตอนนี้ ฉันยังพอไว้ชีวิตนายได้ ไม่งั้น ชาติหน้านายก็อย่าหวังจะเกิดมาเป็นผู้ชายอีกเลย” เจียงเฉิงมองถันซั่วด้วยสายตาเย็นเยือก

“แม่งเอ้ย!”

ถันซั่วตะโกนอย่างโมโห “พวกแกเป็นศพกันไปแล้วหรือไง? ขย้ำไอ้หมอนี่ซะ!”

สิ้นเสียงของถันซั่ว พวกรปภ.ก็ถือกระบองช็อตไฟฟ้าพุ่งเข้ามาหาเจียงเฉิงทันที

เจียงเฉิงเผยสีหน้าเย็นเยือก ก่อนจะยกขาเตะถันซั่วจนตัวกระเด็น แล้วขยับตัวหายวับไปจากที่เดิม ราวกับว่าเป็นเงาก็ไม่ปาน แทรกตัวอยู่ท่ามกลางรปภ.ที่มากมาย

ผ่านไปสักพัก ร่างกายของรปภ.ทุกคนก็ถูกกระแทกอย่างจัง ก่อนจะล้มลงไปกับพื้นอย่างเจ็บปวด

“แม่เจ้า คนคนนี้ทำได้ยังไงกัน? เหมือนยังไม่ทันได้เห็นชัดๆ ทุกคนก็ล้มลงแล้ว”

“นี่คือยอดฝีมือแน่ ๆ ฉันได้ยินว่ามีทหารรับจ้างไม่น้อยที่เก่งขนาดนี้และต่อสู้เก่งมากๆ”

คนรอบข้างต่างตกตะลึงกับฝีมือการต่อสู้ของเจียงเฉิง ล้วนหารือออกความเห็นกันถ้วนหน้า

“อย่าขยับ ถ้าแกกล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ฉันจะกรีดหน้าผู้หญิงคนนี้”

จู่ ๆเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังลอดเข้ามาในหูของเจียงเฉิง เจียงเฉิงหันตัวไปก็เห็นถันซั่วถือมีดจับตัวสวี่ฉิงไว้เป็นตัวประกัน

เจียงเฉิงเห็นดังนั้น ดวงตาก็พลันฉายแววเย็นเยือก “ถ้าแกกล้าทำร้ายเธอแม้แต่เส้นผมเดียว ฉันจะให้แกตายแบบศพไม่สวยแน่!”

สวี่ฉิงได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง ก็พลันรู้สึกอุ่นวาบในใจ

นอกจากคนในครอบครัวตัวเอง สวี่ฉิงก็คือคนที่เจียงเฉิงแคร์มากที่สุด เพราะสวี่ฉิงดีกับเขายังไง เขารู้ดีทั้งหมด

อีกทั้งเจียงเฉิงยังพรากร่างกายไปจากสามีคนเดิมของสวี่ฉิง ดังนั้นเขามีหน้าที่ต้องปกป้องความปลอดภัยของสวี่ฉิงให้ดีที่สุด