บทที่ 128 คลุมเครือ

สีหน้าของถันซั่วที่เดิมทียังเหิมเกริมพลันแข็งทื่อในพริบตา ก่อนจะมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

“นี่......นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

ถันซั่วรู้ว่าพี่ชายตัวเองเก่งขนาดไหน เขาเป็นเจ้าของธุรกิจร้านอาหารมากมาย และก็รู้จักกับพวกมาเฟียไม่น้อย เขาเหิมเกริมทะนงตนจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ ทว่าตอนนี้ญาติพี่ชายของเขากลับคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงเฉิงแบบนี้

“หวงจิ่ว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เจียงเฉิงมองผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา

ใช่แล้ว ญาติพี่ชายที่ถันซั่วนึกว่าเก่งกาจมากๆ ก็คือเฮียเก้าหรือหวงจิ่วที่เคยลวนลามห่อหลิงหลงในผับเมื่อคราวก่อน อีกทั้งยังอยากจะหักแขนของเจียงเฉิง

ครั้งก่อนเจียงเฉิงลอบเข้าไปในห้องนอนของหวงจิ่วโดยไม่มีใครรู้ อีกทั้งยังทำให้หวงจิ่วเกือบเสียกระจู๋ไป หวงจิ่วไม่กล้ามีเรื่องกับเจียงเฉิงอีกเลยแม้แต่น้อย กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอตัวซวยแบบนี้ที่ร้านอาหารของญาติน้องชายตัวเอง

“แม่เจ้า พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน? แม้แต่เฮียเก้ายังกลัวเขาขนาดนี้”

“ใครจะไปรู้กัน ว่าคนที่ดูแต่งตัวธรรมดาจะโหดขนาดนี้ ดูเหมือนว่าคราวหลังจะตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้แล้ว”

ถันซั่วรีบก้าวไปข้างหน้าทันที ก่อนจะพูดกับหวงจิ่วอย่างไม่พอใจว่า “พี่ชาย พี่ทำอะไรกันน่ะ? ไอ้หมอนี่ทำร้ายคนของผม นางแพศยานี่ก็เตะผมด้วย คนเยอะขนาดนี้ พี่กลัวมันทำไมกัน?”

“แกหุบปากซะ!”

หวงจิ่วได้ยินคำพูดของถันซั่วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที กลัวว่าเจียงเฉิงจะโมโห ครั้งก่อนลูกน้องของเขา ถูกเจียงเฉิงสยบราบคาบหมดแล้ว กว่าเขาจะเสียเงินก้อนใหญ่หาบอดี้การ์ดที่เก่งกว่ามาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย รอบนี้ถ้าน็อกอีก เขาก็จะต้องเสียเงินอีก

“พี่ชาย ผมมองพี่พลาดไปแล้วจริงๆ ผมนึกมาโดยตลอดว่าพี่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน คิดไม่ถึงเลยว่าพี่จะใจเสาะแบบนี้” ถันซั่วตะคอกเสียงอย่างโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกโกรธ

“ไอ้บัดซบ!”

หวงจิ่วลุกขึ้นยืนแล้วง้างมือตบหน้าถันซั่วอย่างเต็มแรง ก่นด่าว่า “ฉันไม่สนว่าแกจะรนหาที่ตายยังไง แต่วันนี้แกต้องขอโทษลูกพี่กับพี่สะใภ้ฉันซะ ไม่งั้นจากนี้ไปแกก็อย่าคิดจะเอาเงินสักแดงเดียวไปจากร้านอาหารฉันอีก!”

ถันซั่วเองก็คิดไม่ถึงว่าญาติพี่ชายตัวเองจะโมโหขนาดนี้ แม้จะบอกว่าตอนนี้เขาเป็นเจ้าของร้านอาหาร ทว่าแท้จริงแล้วก็ญาติพี่ชายเขาเป็นคนให้เขาทั้งนั้น ถ้าหากว่าเขาทำให้ญาติพี่ชายตัวเองไม่พอใจ งั้นคราวหลังเขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตสุขสบายอีกแน่ ๆ

“ขอโทษ!” ถันซั่วกัดฟันพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น

“เราไปกันเถอะ” สวี่ฉิงเห็นถันซั่วขอโทษแล้วก็ดึงมือเจียงเฉิงจะจากไปทันที เพราะสามารถทำให้อีกฝ่ายขอโทษได้ก็ไม่ง่ายแล้ว

ทว่าเจียงเฉิงกลับไม่คิดจะไป

“ฉันขอโทษแกแล้ว ทำไมแกยังไม่ไปอีก?” ถันซั่วตวาดเสียงโมโห

“นี่ไม่ใช่ข้อตกลงของเรา” เจียงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ

สิ้นเสียง ร่างกายของเจียงเฉิงก็พลันหายวับไป ก่อนที่วินาทีถัดมาจะปรากฏตัวขึ้นที่ข้างกายถันซั่ว

“แก......”

ถันซั่วยังไม่ทันได้พูดอะไร เจียงเฉิงก็หักแขนหักขาทั้งสองข้างของถันซั่วอย่างฉับพลัน ถันซั่วกรีดร้องและล้มลงบนพื้นทันที “อ้าก—แขนฉัน ขา......ขาฉัน......”

“วินาทีที่แกจับตัวเมียฉันไปเป็นตัวประกัน ฉันก็ควรจะฆ่าแกแล้ว!”

เจียงเฉิงเหยียดตามองถันซั่ว “แต่เห็นแก่ที่พี่ชายแกรู้เรื่อง ฉันจะไว้ชีวิตแก”

“ขอบ......ขอบคุณลูกพี่ ขอบคุณลูกพี่มากครับ” ใบหน้าอวบอ้วนของหวงจิ่วผุดเหงื่อเย็นเหมือนเม็ดฝน พลางมองเจียงเฉิงด้วยสีหน้าหวาดกลัว

เจียงเฉิงจึงจะพาสวี่ฉิงออกไปจากที่นี่ ส่วนหวงจิ่วก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก